МакКоллум і. Білім беру басқармасы ісі: Діни білім беру және мемлекеттік мектептер
McCollum v. Board of Education
McCollum ісі: АҚШ Жоғарғы Соты діни білім беруге мемлекеттік мектептердің араласуын қарастырды. "Босатылған уақыт" бағдарламасы конституцияға қайшы деп танылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Макколлум білім беру кеңесі, 333 U.S. 203 (1948) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі, ол мемлекеттің діни білім беруге көмектесу үшін салық төленетін мемлекеттік мектеп жүйесін пайдалану құқығына қатысты. Бұл іс білім беру саласындағы дін мен мемлекеттің ажыратылу принципін сынады. Іс "бос уақыт" қағидасын тексерді, онда мемлекеттік мектептер діни білім беру үшін сабақ уақытын бөліп береді. Сот Шампейн, Иллинойс штатындағы бағдарламаны конституцияға қайшы деп танып, жойды, себебі мемлекеттік мектеп жүйесі діни сабақтардың басқарылуына, ұйымдастырылуына және қолдауына тікелей қатысты. Сот атап өтті, бүкіл ел бойынша шамамен 2000 қауымдастық 1,5 миллион оқушыға әсер ететін ұқсас "бос уақыт" бағдарламаларын ұсынды.
McCollum v. Board of Education, 333 U. S. 203 (1948), was a landmark United States Supreme Court case related to the power of a state to use its tax supported public school system to aid religious instruction. The case was a test of the separation of church and state with respect to education. The case tested the principle of "released time" in which public schools set aside class time for religious instruction. The Court struck down a Champaign, Illinois, program as unconstitutional because of the public school system's involvement in the administration, organization, and support of religious instruction classes. The Court noted that some 2,000 communities nationwide offered similar released time programs affecting 1.5 million students.
Өмірбаян
Бұл істі Шампейн мемлекеттік мектептерінде оқитын оқушының анасы Вашти МакКоллум қозғады. 1940 жылы протестанттық, католик және яһуди діндерінің қызығушылық танытқан өкілдері Шампейн діни білім беру кеңесі деп аталатын бірлестік құрды. Кеңес Шампейн білім беру басқармасынан төртінші сыныптан тоғызыншы сыныпқа дейінгі мемлекеттік мектеп оқушыларына ерікті діни білім беру сабақтарын өткізуге рұқсат алды. Апта сайынғы 30 және 45 минуттық сабақтарды кеңестің дін қызметкерлері мен жатақтары мектеп сағатында мемлекеттік мектептердегі сыныптарда жүргізді. Атеист болған МакКоллум діни сабақтарға қарсылық білдіріп, ұлы Джеймстің оларға қатыспағаны үшін оқушылар арасында оқшауланғанын мәлімдеді. Мектеп басшыларына осы сабақтарды тоқтату туралы берген шағымдарына жауап келмеген соң, МакКоллум 1945 жылдың шілдесінде мектеп басқармасын сотқа берді, діни оқытудың мемлекеттік мектептерде АҚШ Конституциясының Бірінші түзетуінің дін бостандығы және мемлекеттен шіркеуді бөлу қағидасын бұзғанын айтты. МакКоллум сондай-ақ мектеп округінің діни білім беру сабақтарының Он төртінші түзетутегі тең қорғау құқығын бұзғанын мәлімдеді. МакКоллумтың шағымының негізгі мәселелері мыналар болды:
The case was brought by Vashti McCollum, the mother of a student enrolled in the Champaign public school district. In 1940, interested members of the Protestant, Catholic, and Jewish faiths formed an association named the Champaign Council on Religious Education. The association obtained permission from the Champaign Board of Education to offer voluntary religious education classes for public school students from grades four to nine. The weekly 30 and 45 minute classes were led by clergy and lay members of the association in public school classrooms during school hours. McCollum, an atheist, objected to the existing religious classes and stated that her son James was ostracized for not attending them. After complaints to school officials to stop offering these classes went unheeded, McCollum sued the school board in July 1945, stating that the religious instruction in the public schools violated the Establishment Clause of the First Amendment and the principle of separation of church and state in the United States. McCollum also complained that the school district's religious education classes violated the Equal Protection Clause of the Fourteenth Amendment. The principal elements of the McCollum complaint were that:
Іс жүзінде, кейбір протестанттық топтар басқа протестанттық конфессияларға қарағанда артықшылыққа ие болды. Мектеп басқармасының сабақтарды "ерікті" деп атауы тек қана формалдық болды, өйткені мектеп қызметкерлері оқушыларды жиі мәжбүрлеу арқылы қатысуға итермеледі. Шампейн діни білім беру кеңесінің оқытушыларды таңдаудағы және мектеп директорының осы оқытушыларды бақылаудағы ықпалы, қандай діни сенімдер оқу бағдарламасына енгізілетінін анықтады және дінге алдын ала цензура жасады. Сотқа берген талапнамасында МакКоллум Білім беру басқармасына "Шампейн округінің 71 нөміріндегі барлық мемлекеттік мектептерде және аталған округтегі барлық мемлекеттік мектеп ғимараттарында барлық діни білім беруді және оқытуды тыйым салатын ережелерді қабылдап, оларды күшіне енгізуді" бұйрық етуді сұрады. Шампейн округінің соты 1946 жылдың қаңтар айында мектеп округінің пайдасына шешім шығарды, ал апелляциялық сот Иллинойс Жоғарғы соты төменгі соттың шешімін күшінде қалдырды.
In actual practice, certain Protestant groups exercised an advantage over other Protestant denominations. The school district's calling the classes "voluntary" was in name only because school officials often coerced or forced students' participation. The power exercised by the Champaign Council on Religious Education in its selection of instructors and the school superintendent's oversight of these instructors served to determine which religious faiths participated in the instructional program and constituted prior censorship of religion. In her suit, McCollum asked that the Board of Education be ordered to "adopt and enforce rules and regulations prohibiting all instruction in and teaching of all religious education in all public schools in Champaign District Number 71, and in all public school houses and buildings in said district when occupied by public schools." The Circuit Court of Champaign County ruled in favor of the school district in January 1946, and upon appeal, the Illinois Supreme Court affirmed the lower court's ruling.
Келіспеушіліктер
Жалғыз қарсы дауыс берген судья Стэнли Форман Рид көпшіліктің Бірінші түзетуді кеңінен түсіндіруіне қарсылық білдіріп, егер Бірінші түзетуге тар мағына берілгенде дінге кездейсоқ көмек көрсетуге рұқсат етілуі керек еді деп мәлімдеді.
The lone dissenting justice, Stanley Forman Reed, objected to the breadth of the majority's interpretation of the Establishment Clause and stated that an incidental support of religion should have been permissible with a more narrow reading of the First Amendment.
Кейінгі дамуы
Жоғарғы соттың шешімі істі федералдық шешіммен сәйкес келетін шаралар үшін Иллинойс штатының жоғары сотына қайтарды. Сот 1952 жылы Zorach v. Clauson ісінде діни оқыту мәселесіне қайта оралды. Оның 6:3 дауыспен қабылданған шешімі Нью-Йорк штатының мектеп сағаты ішінде діни білім беруге рұқсат беретін бағдарламасы, мемлекеттік мектептердің ғимараттарын немесе мемлекеттік қаржыны пайдаланбағандықтан, қабылданды деп шешті.
The Supreme Court's ruling remanded the case to the Illinois high court for relief consistent with the federal ruling. The Court revisited the issue of religious instruction in Zorach v. Clauson in 1952. Its 6 3 ruling held that a New York State program allowing religious education during the school day was permissible because it did not use public school facilities or public funds.