Британ армиясының 18-ші жаяу дивизиясы: тарихы мен соғыс жолы

Кіріспе

Британ армиясының дивизиясы, Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысы жоқ құрама

18-ші жаяу әскер дивизиясы – Ұлыбритания армиясының жаяу әскер дивизиясы, ол Екінші дүниежүзілік соғыстың Малайя кампаниясында қысқа ғана уақыт шайқасты. 1939 жылдың наурыз айында Германияның Еуропалық держава ретінде қайта жандануы және Чехословакияны басып алуынан кейін, британдық армия Аумақтық армиядағы (ТА) дивизиялар санын арттырып, қолданыстағы бөлімшелерді дубликаттады. 18-ші жаяу әскер дивизиясы 1939 жылдың қыркүйегінде 54-ші (Шығыс Англия) жаяу әскер дивизиясының екінші құрамы ретінде құрылды, құрамына Эссекс және Шығыс Англия графтықтары – Норфолк, Саффолк және Кембриджширден келген әскерлер кірді. Дивизия 1939 жылдан 1941 жылға дейін Ұлыбританияда жаттығудан өтіп, ел ішінде орын ауыстырды. Бұл Шығыс Англиядағы жаугершілікке қарсы рөлді, Шотландияда оқу жиындарын және Солтүстік-Батысқа қайта орналасуды қамтыды, онда дивизия Ливерпульдегі бомбалау кезінде сауда кемелерін түсіруге көмектесті. 1941 жылдың соңында британ үкіметі Солтүстік Африкадағы британдық армияны күшейтуге тырысты, бұл Доминиондарға Ұлыбританияның Таяу Шығыста соғысқа лайықты үлес қосатынын көрсету және «Крестовый поход» операциясына дайындық мақсатында жасалды. Дивизия қазан айында Ұлыбританиядан Мысырға бағыт алды. Желтоқсан айында конвой Оңтүстік Африкаға жетіп, сапарының соңғы кезеңіне дайындалып жатқанда, Жапонияның соғысқа кіргені туралы хабар келді. Осының салдарынан 18-ші жаяу әскер дивизиясының көп бөлігі Жапонияға қарсы күресіп жатқан британдық күштерді нығайту үшін Үндістанға бағытталды. 53-ші бригада Сингапурға жіберілді, ол солтүстікке, Джохорға жіберілді және Муар шайқасына қатысты. Жапондық әскерлермен бірнеше шағын қақтығыстардан кейін бригада Сингапур аралына қайтарылды. 29 қаңтар мен 5 ақпан аралығында дивизияның қалған бөлігі Үндістаннан Сингапурға келді. Ұзақ өтпей бүкіл дивизия Сингапур шайқасына қатысты. Бастапқыда Сингапур аралының солтүстік-шығысына орналастырылған дивизия, жапондықтар солтүстік-батыс секторына шабуыл жасаған кезде көбінесе бейтарап күйде болды. Жапондықтардың жағалауға қонғаннан кейін дивизия таратылып, шайқасқа бөлік-бөлікпен жіберілді. Бір батальон басқа құрамаға қосылды, ал бірнеше бөлімше екі шайқас тобын құрды. Алғашқы қақтығыстардан кейін дивизия Сингапур қаласында соңғы тұғыр үшін қайта топтасты және бірнеше жапондық шабуылдарды тойтарды. Дивизия, гарнизонның қалған бөлігімен бірге, 1942 жылдың 15 ақпанында жапондықтарға тәслим болды. Ол қайта құрылған жоқ. Дивизия құрамындағы әскерлердің үштен бірінен астамы тұтқында қайтыс болды, оның ішінде дивизия командирі генерал-майор Мертон Беквит Смит те бар.

The 18th Infantry Division was an infantry division of the British Army which fought briefly in the Malayan Campaign of the Second World War. In March 1939, after the re emergence of Germany as a European power and its occupation of Czechoslovakia, the British Army increased the number of divisions in the Territorial Army (TA) by duplicating existing units. The 18th Infantry Division was formed in September 1939 as a second line duplicate of the 54th (East Anglian) Infantry Division, with men from Essex and the East Anglian counties of Norfolk, Suffolk and Cambridgeshire. The division was based in Britain from 1939 to 1941, undergoing training and being moved around the country. This included an anti invasion role in East Anglia, training in Scotland, and redeployment to the North West where the division also helped unload merchant ships during the Liverpool Blitz. Towards the end of 1941, the British government sought to reinforce the British Army in North Africa to demonstrate to the Dominions that the United Kingdom was doing its fair share of fighting in the Middle East and to prepare for Operation Crusader. The division left Britain during October bound for Egypt. By December, the convoy had reached South Africa and was preparing for the final stretch of its journey when news of the Japanese entry into the war was received. This resulted in most of the 18th Infantry Division being diverted to India to reinforce British forces facing the Japanese. The 53rd Brigade was sent to Singapore, from where it was deployed north to Johore and became embroiled in the Battle of Muar. After several short engagements with Japanese forces, the brigade was withdrawn to Singapore Island. Between 29 January and 5 February, the rest of the division arrived in Singapore having sailed from India. Shortly afterwards, the entire division participated in the Battle of Singapore. Initially deployed to northeastern Singapore Island, the division remained largely inactive while the Japanese attacked the north west sector. Following the establishment of a Japanese beachhead, the division was broken up and deployed piecemeal in the battle. One battalion was assigned to a different formation and several units formed two battlegroups. After the initial engagements, the division was regrouped for a final stand in the city of Singapore and repulsed several Japanese attacks. The division, with the rest of the garrison, surrendered to the Japanese on 15 February 1942. It was not reconstituted. Over one third of the division's personnel died in captivity, including divisional commander Major General Merton Beckwith Smith.

Өмірбаян

1930 жылдары Германия мен Ұлыбритания және оның одақтастары арасындағы шиеленіс күшейді. 1937 жылдың соңында және 1938 жыл бойы Германияның Чехословакиядағы Судет аймағын аннексиялау талабы халықаралық дағдарыс тудырды. Соғыстың алдын алу үшін британ премьер-министрі Невилл Чемберлен қыркүйек айында Германия канцлері Адольф Гитлермен кездесіп, Мюнхен келісімін жасады. Келісім соғыстың болдырмауға мүмкіндік берді және Германияға Судет аймағын аннексиялауға рұқсат берді. Чемберлен келісімнің мәселелерді бейбіт жолмен шешуге көмектесетініне үміттенсе де, екі ел арасындағы қарым-қатынас тез нашарлады. 1939 жылдың 15 наурызында Германия Чехияның Богемия және Моравия провинцияларын басып алып, келісім шарттарын бұзды. 29 наурызда Ұлыбританияның соғыс хатшысы Лесли Хоре Белиша Территориялық армияны (ТА) – тұрақты армияның резервіндегі еріктілерден құралған әскерді 130 000-нан 340 000 адамға дейін ұлғайту және ТА дивизияларының санын екі есеге арттыру жоспарларын жариялады. Жоспар бойынша, бөлімшелер штаттық бірліктеріне қосымша сарбаздарды қабылдауға, территориялық әскерлердің жалақысын арттыруға, жалдауға кедергі келтіретін жоғарылау шектеулерін алып тастауға, жақсы сапалы казармалар салуға және кешкі ас рационын арттыруға көмектесетін болды. Содан кейін бөлімшелер кадрлық құрамнан екінші шепті дивизияларды құрастыратын болады, оларды қажеттілікке қарай толықтыруға болады. 18-ші жаяу әскер дивизиясы – 54-ші (Шығыс Англия) жаяу әскер дивизиясының бірінші шебінің дубликаты болған екінші шепті бөлімше болды. Сәуір айында шектеулі әскери шақыру енгізілді. Оның нәтижесінде 34 500 жиырма жастағы жауынгерлер тұрақты армияға шақырылды, бастапқыда олар алты айлық оқудан өткеннен кейін екінші шептің құрамына жіберілетін болды. Армияның өсуіне қарамастан, бағдарлама кеңейту және дубликаттау процестеріне орталық басшылықтың болмауымен, сондай-ақ ғимараттардың, жабдықтардың және инструкторлардың жетіспеуімен қиындыққа тап болды.

Құрылым және ішкі қорғаныс

Бұл жобада екі жалдау және жұмысқа орналастыру процестері алты айдан аспауы тиіс деп жоспарланған. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін кейбір ТА бөлімдері аз үлкен жетістіктерге жеткенімен, басқалары бұл жұмысты бірнеше апта ішінде аяқтады. 18-ші жаяу әскер дивизиясы 1939 жылдың 30 қыркүйегінде құрылды; оған дейін оның бөлімшелері қалыптасқан және 54-ші (Шығыс Англия) жаяу әскер дивизиясымен басқарылған. 18-ші дивизия 53-ші, 54-ші және 55-ші жаяу әскер бригадаларынан және дивизиялық қолдау әскерлерінен тұрды. Дивизия Эссекс графтығынан және Норфолк, Саффолк және Кембриджширдің Шығыс Англия графтықтарынан алынған адамдардан құралды. Императорлық соғыс мұражайларының мәліметінше, оның нышаны (жел тегершігінің қанаттары) «Дивизияның Шығыс Англиямен байланысын» көрсетеді. 53-ші бригада Корольдік Норфолк полкінің 5-ші батальонынан (5RNR), 6-шы батальонынан (6RNR) және Кембриджшир полкінің 2-ші батальонынан (2CR) тұрды. 54-ші бригада Корольдік Норфолк полкінің 4-ші батальонын (4RNR), Саффолк полкінің 4-ші батальонын (4SR) және Саффолк полкінің 5-ші батальонын (5SR) басқарды. 55-ші бригада Бедфордшир және Гертфордшир полкінің 5-ші батальонынан (5BHR), Кембриджшир полкінің 1-ші батальонынан (1CR) және Шервуд орманшыларының 1/5-ші батальонынан (1/5SF) құралды. Дивизияның алғашқы бас офицері (GOC) зейнеткерлікке шыққан генерал-майор Томас Далби болды. Генерал-майор Бернард Паджет 1939 жылдың 30 қарашасында қолбасшылыққа тағайындалды. Дивизия бастапқыда Шығыс командасына бекітілді және 1940 жылдың басында Норфолкке орналасты. Соғыстың алғашқы айлары оқу үшін аз уақыт қалдырды, ал дивизия әуежайларды және басқа да маңызды нысандарды күзетті. Жазда ол II корпустың қол астында болды және Кембриджшир, Норфолк және Саффолк бойынша таралып орналасты. 20 сәуірде Паджет дивизияны уақытша тастап, оның орнына 54-ші бригаданың командирі бригадир Эдвард Бекхаус тағайындалды. Паджет Норвегияға жіберілді, онда ол Норвегия кампаниясы кезінде Андальснеске түскеннен кейін Сикльфорс (15-ші және 148-ші жаяу әскер бригадалары) басқарды. Кампания сәтсіз аяқталғаннан кейін Паджет 1940 жылдың 14 мамырында дивизияға қысқа уақытқа оралды; он үш күннен кейін ол Ішкі күштер штабының бастығы болды және уақытша бригадир Джеффри Франклинмен алмастырылды. ТА-ның соғысқа жұмылдырылуы жабдықтар қол жетімді болған кезде, Еуропаға жіберілген Британдық экспедициялық күшін (BEF) күшейту үшін бөлік-бөлікпен пайдалануды көздеді. ТА дивизиялары оқуларын аяқтап, жабдықтарын алғаннан кейін тұрақты армия дивизияларына қосылады, ал соңғы дивизиялар соғыс басталғаннан кейін бір жыл өткен соң орналастырылды. Дивизия сол кезде Ұлыбританиядан шықпады, өйткені BEF 1940 жылдың мамыр-маусым айларында Дюнкерктегі эвакуация кезінде Франциядан шығарылды. Эвакуация нәтижесінде BEF-тің көптеген жабдықтары тасталып, Ұлыбританиядағы әскерлер жабдықсыз қалды. Жаңа жабдықтарға басымдық неміс десанттарына жауап беретін бірнеше құралымдарға берілді, 18-ші дивизияға қажетті жабдықтар жетіспеді. Жаяу әскер дивизиясы жетпіс екі 25 фунттық далалық зеңбірекпен жабдықталуы керек еді; 1940 жылдың 31 мамырында 18-ші дивизия Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінен қалған төрт 18 фунттық далалық зеңбірек және ұқсас жастағы сегіз 4,5 дюймдік гаубицамен жабдықталды. Дивизияда танкіге қарсы зеңбіректер жоқ еді (әдеттегі 48-ге қарағанда) және қажетті 307 Бойз танкіге қарсы мылтығының тек 47-сі ғана болды. 1940 жылдың жазында 18-ші жаяу әскер дивизиясының қолбасшылығы бірнеше рет өзгерді. Генерал-майор Томас Иствуд 1 маусымда қолбасшылыққа тағайындалды, кейін генерал-лейтенант Алан Бруктың қол астында Екінші BEF штабының бастығы болды. Генерал-майор Лионель Финч, бұрын жұмысқа алу және ұйымдастыру директоры және күштердің генерал-адъютантының орынбасары, оны генерал-майор Мертон Беквит Смит (Франция шайқасы кезінде 1-ші гвардиялық бригадаға қолбасшылық еткен) 14 шілдеде алмастырғанға дейін 9 маусымда қолбасшылыққа тағайындалды. Ол дивизияның барлық уақытында қасында болды. Дивизия сол кезде Шығыс Англияда шабуылға қарсы рөлге тағайындалса да, Англияның басқа бөліктерінде, сондай-ақ Шотландия мен Уэльсте бірқатар оқу-жаттығулар өткізілді. 1940 жылдың күзінде ол Шотландияға тұрақты түрде көшіп барды. Дивизия штабы Мелроуз қаласында құрылды, әскерлер Шотландия шекарасынан Дамфристен Дунсқа дейін таралып орналасты. Дивизиялық жаттығулар жүргізілді, олар бельгиялық, чех, норвегиялық және поляктардың сүргінге шыққан отрядына қарсы болды. Дивизия тез арада шетелге жұмылдырылатыны туралы негізсіз әңгімелер тарады. Ол Батыс командасына бекітілді және 1941 жылдың сәуір айында Солтүстік-Батыс Англия мен Батыс Мидлендке көшірілді, 38-ші (Уэльс) жаяу әскер дивизиясын алмастырды. Дивизия Ливерпуль, Манчестер және Бирмингем арасында таралып орналасты, дивизия штабы Беудлиге жақын Риббесфорд Хаус танымал болды. Ливерпульдегі бомбалау кезінде бірнеше жүз адам бірнеше аптаға қалаға жүк кемелерін түсіруге жәрдемдесу үшін жіберілді. Бұл жұмылдыру дивизияның соғыстағы алғашқы құрбандарын әкелді, неміс бомбалаудың салдарынан. 18 шілдеде Брук (қазірде Ішкі күштердің Бас қолбасшысы) Крюде орналасқан дивизияның бөлімдерін тексерді.

It was envisioned that the duplicating and recruiting processes would take no more than six months. Although some TA divisions had made little progress by the time the Second World War began, others completed this work within weeks. The 18th Infantry Division became active on 30 September 1939; prior to this its units had formed, and were administered by the parent 54th (East Anglian) Infantry Division. The 18th Division was composed of the 53rd, 54th and 55th Infantry Brigades, and divisional support troops. The division was formed with men from the county of Essex and the East Anglian counties of Norfolk, Suffolk and Cambridgeshire. According to the Imperial War Museums, its insignia (windmill sails) denotes "the association of the Division with East Anglia". The 53rd Brigade consisted of the 5th Battalion, Royal Norfolk Regiment (5RNR), 6th Battalion, Royal Norfolk Regiment (6RNR), and the 2nd Battalion, Cambridgeshire Regiment (2CR). The 54th Brigade controlled the 4th Battalion, Royal Norfolk Regiment (4RNR), 4th Battalion, Suffolk Regiment (4SR), and the 5th Battalion, Suffolk Regiment (5SR). The 55th Brigade was made up of the 5th Battalion, Bedfordshire and Hertfordshire Regiment (5BHR), 1st Battalion, Cambridgeshire Regiment (1CR), and the 1/5th Battalion, Sherwood Foresters (1/5SF). The division's first general officer commanding (GOC) was Major General Thomas Dalby, who had been brought out of retirement. Major General Bernard Paget assumed command on 30 November 1939, replacing the again retiring Dalby. The division was initially assigned to Eastern Command, and was based in Norfolk by early 1940. The opening months of the war allowed little time to train, and the division guarded airfields and other key points. By summer, it was under the command of II Corps and was spread throughout Cambridgeshire, Norfolk and Suffolk. On 20 April, Paget left the division temporarily and was replaced by Brigadier Edward Backhouse (commander of 54th Brigade). Paget was deployed to Norway, where he commanded Sickleforce (the 15th and 148th Infantry Brigades) after their landing at Åndalsnes during the Norwegian Campaign. When the campaign failed, Paget returned briefly to the division on 14 May 1940; thirteen days later, he became Chief of Staff, Home Forces and was temporarily replaced by Brigadier Geoffrey Franklyn. The TA's war deployment envisioned its piecemeal use, as equipment became available, to reinforce the British Expeditionary Force (BEF) already dispatched to Europe. The TA divisions would the join regular army divisions as the divisions completed their training and received their equipment, with the final divisions deployed a year after the war began. The division did not leave Britain at that time, since the BEF was withdrawn from France during the May–June 1940 Dunkirk evacuation. The evacuation had resulted in the abandonment of much of the BEF's equipment, leaving troops in Britain sparsely equipped. Priority for new equipment was given to a handful of formations that would respond to any German landings, leaving the 18th Division with little of what was required. An infantry division should have been equipped with seventy two 25 pounder field guns; on 31 May 1940, the 18th Division was equipped with four First World War vintage 18 pounder field guns and eight 4.5 inch howitzers of similar age. The division had no anti tank guns (compared with the usual 48), and only 47 of the required 307 Boys anti tank rifles. During the summer of 1940, the 18th Infantry Division had several changes of command. Major General Thomas Eastwood took command on 1 June before leaving to become chief of staff of the Second BEF under the command of Lieutenant General Alan Brooke. Major General Lionel Finch, previously Director of Recruiting and Organization and Deputy Adjutant General to the Forces, took command on 9 June before his replacement by Major General Merton Beckwith Smith (who had commanded the 1st Guards Brigade during the Battle of France) on 14 July. He remained with the division for the remainder of its existence. Although the division was then assigned to an anti invasion role in East Anglia, a number of training exercises were held in other parts of England as well as in Scotland, and Wales. In the autumn of 1940, it moved permanently to Scotland. Divisional headquarters was established at Melrose, with the troops spread across the Scottish Borders from Dumfries to Duns. Further divisional exercises were conducted, facing contingents of exiled Belgians, Czechs, Norwegians, and Poles. Unfounded rumours began to circulate that the division would soon be deployed overseas. It was assigned to Western Command and moved to North West England and the West Midlands in April 1941, replacing the 38th (Welsh) Infantry Division. The division was spread out between Liverpool, Manchester and Birmingham, with divisional headquarters at Ribbesford House near Bewdley. During the Liverpool Blitz, several hundred men were deployed to the city for several weeks to help unload cargo ships. This deployment saw the division's first casualties of the war, due to German bombing. On 18 July, Brooke (now Commander in Chief, Home Forces) inspected elements of the division which were based in Crewe.

Таяу Шығысқа ауысу

1940 жылы 10 мамырда Чемберленнің орнын басқан Уинстон Черчилль 1940 жылы Таяу Шығыс командалығындағы Мысырда британдық жабдықтау қызметтерінің кеңеюіне алаңдады, бұл жауынгерлік құралымдар санына қарағанда артық болды, және қосымша жауынгерлік құралымдарды жіберуді талап етті. Бұл генерал Арчибальд Уэвеллмен және оның орнын басқан генерал Клод Очинлекпен келіспеушілік тудырды, олар жаңа дивизиялардың орнына, жауынгерлік құралымдарға артқы аймақтан қызметкерлер мен қосымша әскерлерді қалаған. Черчилль "доминиондарға соғыстың көп бөлігін олардың әскерлері жасады деген ой тумауы үшін" қосымша толық британдық жауынгерлік құралымдар жіберілуі керек деп талап етті, алмастырушылар немесе логистикалық әскерлер емес. 1941 жылдың 1 қыркүйегінде Черчилль бейтарап АҚШ президенті Франклин Д. Рузвельтпен байланысып, Ұлыбританиядан Таяу Шығысқа екі жаяу әскер дивизиясын жіберуге кемелер сұрады. Рузвельт тек бір дивизияға, Новая Шотландиядағы Галифакс портынан кететін кемелермен көмектесе алатынын жауап берді. 18-ші жаяу әскер дивизиясы 28 қазанда Ливерпульден, күшті күзетпен CT.5 конвойымен Новая Шотландияға аттанды. Үш күннен кейін америкалық конвой Галифакстан шығып, британдықтарға Lend-Lease бағдарламасы бойынша берілген алты жүк кемесімен бірге жолға шықты. Конвойлар 2 қарашада мұхиттың ортасында кездесіп, күзет топтарын алмастырды; британдық кемелер мен Lend-Lease жүк кемелері Ұлыбританияға бет алды, ал (қазір америкалық күзетте) CT.5 конвойы Новая Шотландияға қарай жалғасты. Дивизия 7 қарашада Галифаксқа жетіп, келесі бірнеше күнде WS.12X конвойының американдық кемелеріне ауысты. Британдық кемелер үйлеріне қайтып келді, ал WS.12X конвойы 10 қарашада Галифакстан Таяу Шығысқа жол тартты.

Қиыр шығысқа ауысу

1941 жылдың 7 және 8 желтоқсанындағы түнде, Пёрл-Харборға шабуыл жасамас бұрын бір сағат өткен соң Жапон империясы Малайзияға басып кіруді бастады. Пёрл-Харборға шабуылдан кейін төрт сағат өткенде Гонконг шайқасы басталды. Британдық жауап ретінде бірқатар бөлімдерді Қиыр Шығысқа қайта бағыттауға бұйрық берілді, бірақ Таяу Шығыста орналасқан ешбір бөлім әзірге қайтарылмады. 18-ші жаяу әскер дивизиясын тасымалдаған конвой, Жапония соғысқа кірген кезде Жақсы Үміт мүйісіне жеткендіктен, 9 желтоқсанда Қиыр Шығысқа бағытталды. «Crusader» операциясын күшейтудің орнына, дивизия Үндістанға жіберілді. Малайя кампаниясының австралиялық тарихшысы Лайонел Вигмор бұл қайта бағыттаудың «Сингапур қауіпсіздігі және Үнді мұхиты байланыстарын сақтау, Ұлыбританияның қауіпсіздігінен кейін ғана екінші орында тұрды» екенін көрсетті деп жазды.

Дивизияның көп бөлігі 27 желтоқсанда Бомбейге келді. 53-ші жаяу әскер бригадасы Кенияның Момбаса қаласында бір апта тоқтады және 23 желтоқсанда Малайзияға қайта бағытталды. USS Mount Vernon кемесімен, 135-ші далалық артиллерия полкі және 287-ші далалық инженерлік ротасымен бірге бригада 1942 жылдың 13 қаңтарында Сингапурға артиллериясы мен көлігісіз жетті. Дивизияның қалған бөлігі Соғыс министрлігінің бақылауында болғанымен, 53-ші бригада уақытша бөлініп, Малайзия бас қолбасшылығына бағындырылды. Олардың жабдықтары кейінірек келетін конвойдан алу жоспарланған, ал қазіргі уақытта жергілікті көздерден жиналды. Бригаданы дереу майданға салуға болады деп үміттенілді (22-ші австралиялық бригаданы алмастыру үшін), бірақ он бір апта теңізде болғаннан кейін олардың әскерлері дереу қимылға түсуге жарамсыз деп есептелді. Бригада келген кезде жапондықтар одақтас күштерін оңтүстікке шегінуге мәжбүр еткен. 11 қаңтарда Британдық Малайяның астанасы Куала-Лумпур түсті, ал жапондық күштер көп ұзамай Малайяның ең оңтүстік штаты Джохорға жетті.

53-бригада: Малайя

17 қаңтарда бригаданың жай-күйіне қатысты алаңдаушылықтарға қарамастан, 53-бригада негізінде құрылған бригада тобы (бригадир Сесил Дьюк басқаруымен) Джохордың Айер Хитам ауданына жетті және элементтері Бату Пахаттан Йонг Пэнгке дейінгі қорғанысты нығайту үшін III Үнді корпусының 11-Үнді жаяу әскер дивизиясына қосылды. 6RNR батысқа қарай 16 км (10 миль) қашықтықта, Букит Пеланоктың оңтүстігінде және Букит Беланың солтүстігінде орналасқан тактикалық маңызды дефиле мен дамбаны қорғау үшін орналастырылды. 2CR Аер Хитамнан оңтүстік-батысқа қарай 24 км (15 миль) жердегі Бату Пахаттағы гарнизонды алмастырды. Екі батальон да жапондықтардың шабуылдарына қарсы жолдарды бақылауға тағайындалды. 2CR Бату Пахаттың оңтүстік-батысында жапондық патрульдермен кездесті, ал 6RNR (Букит Пеланок маңында) әуеден шабуылға ұшырады. 5RNR Вестфорсқа (австралиялық генерал-майор Гордон Беннет басқаратын көпұлтты күш) Джемалуангтағы 2/19-австралиялық батальонды алмастыру үшін бөлінді. Бірнеше австралиялық офицерлер 5RNR-ге өздерінің позицияларын иеленуге көмектесу үшін қалды, соның бірі: «Батальон әлі толыққанды қозғалысын аяқтаған жоқ», - деді. Бұл жер жапондықтардың шабуылын кешіктіру және олардың 45-Үнді жаяу әскер бригадасын кесіп тастауына жол бермеу үшін маңызды позицияға айналды. 6RNR 9-Үнді дивизиясының 3-батальоны, 16-Пенджаб полкі (3/16PR) және тәжірибесіз 2-батальоны, Лоял полкі (Солтүстік Ланкашир) (2LR) арқылы нығайтылды, өйткені 45-Үнді жаяу әскер бригадасы 53-жаяу әскер бригадасының позициялары арқылы Йонг Пэннің батысындағы аймаққа шегінді, ал Вестфорс Лабиске қайта оралды. 19 қаңтарда сағат 13:30-да жапондық I батальонының элементтері, 5-гвардиялық жаяу әскер полкі, Император гвардиясы дивизиясы Букит Пеланоктағы 6RNR ротасын күтпеген жерден шабуылдады және Бакри жолына бағытталған Букит Беланың төменгі беткейлерін басып алды. Тағы бір 6RNR ротасы Букит Беланың солтүстік беткейінде тұрақтап, кейіннен батальон штабына белгісіз болған шыңға ие болды. 20 қаңтарда сағат 05:00-де 3/16PR қарсы шабуыл жасап, 20 қаңтарда таңертең Букит Бела мен солтүстік жотасын қайтарып алуы керек еді, содан кейін 6RNR Букит Беладан атылған отпен қамтамасыз етілген Букит Пеланоктағы жапондарға шабуыл жасауы керек еді. Панджаби шабуылы сағат 04:00-де басталды, бірақ 6RNR ротасы Букит Беланың шыңында оларды жапондық бөлімше деп қате түсініп, атыс ашты. Үнділер шыңға жетті, бірақ оны бекіте алмай, жапондық шабуыл британдық және үнді әскерлерін көп шығынмен, соның ішінде панджабилердің командирін де, шыңнан ығыстырды. Букит Пеландокқа жасалған шабуыл сәтсіз аяқталды және британдық және үнді әскерлері 2LR қамтамасыз еткен сол жақ фланғымен дефиле мен дамба арасына көшірілді. Бригаданың қарсы шабуылы 21 қаңтарда таңертеңгілікте 2LR бастамасымен жоспарланған, бірақ 6RNR және 3/16PR шабуылға осы уақытта бара алмады, ал 2LR жаңа ғана келді; шабуыл қайтадан кейінге қалдырылды, бірақ мүмкіндігінше тезірек бастау туралы бұйрық берілді. Сағат 20:00-де Малайя командалығының генерал-лейтенанты Артур Персиваль жапондықтардың Пеландокты басып алуы Вестфорстың байланыс желісіне қауіп төндіретінін шешті. Ол Беннеттке Лабистің оңтүстігіне қарай Палохтан Лабиске баратын жолда Сунгей Герчан көпіріне дейін шегінуді жалғастыруды және Юн Пэн жол қиылысында қазу үшін бригаданы мүмкіндігінше тезірек бөлуді бұйырды. 27-австралиялық бригада Йонг Пэнгті жауып жатқанда, Персиваль барлық әскерлерді Муар–Йонг Пэнг жолына 12:30-да Вестфорстың басқаруына қайтарды. 53-бригаданың қарсы шабуылы ешқашан болған жоқ; 21 қаңтарда сағат 10:30-да генерал-майор Билли Кей (11-Үнді дивизиясының командирі) бригадаға барып, оның бұйрықтарының жартысы берілмегенін, бригада шабуыл жоспарламағанын және 2LR-дің дамбаның шығыс жағында қазуға жіберілгенін білді. Шабуыл сағат 14:00-ге жоспарланған, бірақ одан да көп шатасу туды, сондықтан басталу уақыты сағат 15:30-ға ауыстырылды. Жапондық позициялар жотаның шығысындағы жерді көре алады, бұл күтпеген шабуыл жасау мүмкін емес, және артиллериялық қолдауды ұйымдастыру және 2LR-ді шоғырландыру үшін көбірек уақыт қажет болды. Шабуыл қайтадан сағат 18:00-ге, содан кейін 22 қаңтар күні таңертеңге ауыстырылды. Артиллерияны тіркеуге көп уақыт кетті, сондықтан тағы да сағат 09:00-ге ауыстырылды, бірақ түнде жиналған 2LR жапондық барлау ұшақтарымен байқалды және бомбаға ұшырады. Күтпеген шабуыл мүмкін болмағандықтан және шабуыл сәтті болатынына күмәнді болғандықтан, Дьюк операцияны тоқтатып, үш батальонды дамбаны және дефиледен басталатын жерді қорғауға қайта орналастырды. 22 қаңтарда сағат 06:30-да 5RNR және Бату Пахаттан келген батальон Бату Пахат–Айер Хитам жолын 72 шақырымдық белгіде қайта ашты және бригадаға көмекші заттар жеткізілді. Кейіннен жапондықтар жолды қайтадан жапты. Кей 5RNR-ге жолды қайта ашуды және 23 қаңтарда 15-Үнді жаяу әскер бригадасының шабуылын ұйымдастыруды бұйырды, бірақ бұл шабуыл сәтсіз аяқталды және 5RNR қайта шақырылды. 23 қаңтарда Йонг Пэнгте өткен мәжілісте Персиваль Джемалуанг Клуангтан Айер Хитамға және Бату Пахатқа дейінгі шепті қорғауға жаңа жоспар жариялады, 53-бригада 11-дивизияның басқаруына қайта оралды. Бригада 23 қаңтарда Букит Пеланоктан Йонг Пэнгтегі 27-австралиялық бригаданың позициялары арқылы Айер Хитамға шегінуі керек еді, осы кезде басқару ауыстырылатын болады. 5RNR автобуспен Понтиан Кечилге жеткізілді, ертең Бату Пахатқа атыстың көмегімен баратын болды. Бригада Букит Пеланоктан түскі уақытта шегіне бастады, бірақ жапондықтар танктермен шабуыл жасады және дамба көпірлері британдықтардың барлығы өтуінен бұрын жарылды. Қаос ортасында бригада шығынмен де болса да, жағдайдан шығып кетті. Басқа батальондар белгілі міндеттерге тағайындалғандықтан, 53-бригада 6RNR және 3/16PR-ға дейін қысқартылды және Оңтүстік Бенутқа қарай Скудай арқылы жылжыды. Бригада Бенуттан Сенгаранға дейінгі жолда жапондықтармен бірнеше жеке шайқастарға қатысты, олар Бату Пахатты нығайту үшін солтүстікке жылжуға тырысты. Сенгаранға тек шашыраңқы топтар ғана жете алды, онда 2CR және 5RNR-ді қамтитын 15-Үнді жаяу әскер бригадасы шегінді. Кешкі уақытта 15-Үнді бригадасына жолдар жапондықтардың күшті позицияларымен жабылғандықтан, елді мекендер арқылы шығуға бұйрық берілді және оңтүстікке шегінуге бұйрық берілді. 29/30 қаңтар түнінде 53-бригадаға Сингапур аралына шегінуге бұйрық берілді; бригада шамамен 500 жарақат алды.

On 17 January, despite reservations about the state of the brigade's fitness, a brigade group based on the 53rd Brigade (under the command of Brigadier Cecil Duke) had arrived in the Ayer Hitam area of Johor and elements were attached to the 11th Indian Infantry Division in III Indian Corps to reinforce the defences from Batu Pahat to Yong Peng. 6RNR was deployed around 10 mile (16 km) to the west to defend a tactically important defile and causeway between Bukit Pelandok (south of the pass) and Bukit Belah (to the north). 2CR relieved the garrison at Batu Pahat, around 15 mile (24 km) southwest of Ayer Hitam. Both battalions were also assigned to patrolling the roads against Japanese infiltration. Japanese patrols were soon encountered by 2CR southwest of Batu Pahat, and 6RNR (near Bukit Pelandok) was attacked from the air. 5RNR was allocated to Westforce (an ad hoc multi national force assembled under the command of Australian Major General Gordon Bennett) to relieve the 2/19th Australian Battalion at Jemaluang. Several Australian officers were to remain behind and aid 5RNR in taking over their positions and one said:

The battalion had not completed its move, when on 19 January the troops were ordered to Ayer Hitam. The defile had become a crucial position in the British attempt to delay the Japanese advance and prevent them from cutting off the 45th Indian Infantry Brigade. 6RNR was to be reinforced by the depleted 3rd Battalion, 16th Punjab Regiment (3/16PR) and the untried 2nd Battalion, Loyal Regiment (North Lancashire) (2LR) from the 9th Indian Division as the 45th Indian Infantry Brigade retired through the 53rd Infantry Brigade positions to an area west of Yong Peng and Westforce withdrew to Labis. At 13:30 on 19 January, elements of the Japanese I Battalion, 5th Guards Infantry Regiment, Imperial Guards Division surprised a 6RNR company in Bukit Pelandok and occupied the lower slopes of Bukit Belah, commanding the Bakri road. Another 6RNR company managed to hold on at the northern slope of Bukit Belah and later took over the peak, unknown to battalion headquarters. At 05:00 on 20 January, 3/16PR was to counter attack and recapture Bukit Belah and the northern ridge by dawn on 20 January and then 6RNR was to attack the Japanese in Bukit Pelandok covered by fire from Bukit Belah. The Punjabi attack began at 04:00, but they were mistaken for a Japanese unit by 6RNR company on the summit of Bukit Belah, who opened fire. The Indians managed to reach the peak, but before it could be consolidated, a Japanese attack forced the British and Indian troops off the ridge with many losses, including the Punjabis' commander. The attack on Bukit Pelandok was repulsed and the British and Indian troops were moved to between the defile and causeway with the left flank covered by 2LR. The delayed brigade counter attack was ordered for dawn on 21 January, spearheaded by 2LR, but 6RNR and 3/16PR were incapable of attacking so soon and 2LR had only just arrived; the attack was postponed again, but with orders to begin as soon as possible. At 20:00, Lieutenant General Arthur Percival, GOC Malaya Command, decided that the Japanese capture of the Pelandok defile seriously endangered Westforce's line of communications. He ordered Bennett to continue to withdraw south of Labis to a line from Paloh to the Sungei Gerchang bridge on the road to Labis, and to detach a brigade as soon as possible to dig in at the Yong Peng road junction. As the 27th Australian Brigade covered Yong Peng, Percival put all troops on the Muar–Yong Peng road back under the command of Westforce at 12:30. The counter attack by the 53rd Brigade never occurred; at 10:30 on 21 January, Major General Billy Key (GOC 11th Indian Division) visited the brigade and learned that half his orders had not been transmitted, that the brigade had not planned an attack, and that 2LR had been sent to dig in at the east end of the causeway. An attack could be arranged for 14:00, but more confusion occurred, and the start time was moved to 15:30. The Japanese positions gave a view of the ground east of the ridge, making surprise impossible to achieve, and more time was needed to arrange artillery support and concentrate 2LR. The attack was postponed again to 18:00 and then to the morning of 22 January. The artillery took so long to register that there was another postponement to 09:00, but 2LR, who had assembled under cover of night, were spotted by Japanese reconnaissance aircraft and bombed and strafed. With no prospect of surprise, and doubtful that the attack could succeed, Duke cancelled the operation and redeployed the three battalions to guard the causeway and the ground from there to the defile. At 06:30 on 22 January, 5RNR and a battalion from Batu Pahat reopened the Batu Pahat–Ayer Hitam road at Milestone 72 and a supply convoy got through to the brigade. Later, the Japanese again blocked the road. Key ordered 5RNR to reopen the road along with an attack by the 15th Indian Infantry Brigade on 23 January, but this attack failed and 5RNR was recalled. At a conference at Yong Peng, also on 23 January, Percival announced a new plan to defend a line from Jemalaung Kluang to Ayer Hitam and Batu Pahat, the 53rd Brigade reverting to the command of the 11th Division. The brigade was to retire on 23 January through the positions of the 27th Australian Brigade at Yong Peng to Ayer Hitam, when the transfer of command would occur. 5RNR was driven by bus to Pontian Kechil, ready to travel with an ammunition convoy to Batu Pahat, next morning. The brigade began to retire from Bukit Pelandok at noon, but the Japanese attacked with tank support and the causeway bridges were blown too soon for all the British to cross. In the chaos the brigade managed to disengage, but with many casualties. With the other battalions assigned to specific duties, the 53rd Brigade was reduced to the 6RNR and 3/16PR and moved south to Benut via Skudai. The brigade was engaged in a series of isolated fights with the Japanese along the road from Benut to Senggarang as they tried to move north to reinforce Batu Pahat. Only isolated elements were able to reach Senggarang, to which the 15th Indian Infantry Brigade, including 2CR and 5RNR, had retired. During the evening, the 15th Indian Brigade was ordered to break out, across country as the roads had been blocked by strong Japanese positions, and retreat south. During the night of 29/30 January, the 53rd Brigade was ordered to withdraw to Singapore Island; the brigade had suffered about 500 casualties.

Сингапур шайқасы

20 қаңтарда Уэвелл Сингапурға барып, Персивалмен аралды қорғау мәселесін талқылады. Осы конференция барысында 18-ші жаяу әскер дивизиясы толық күшпен келгеннен кейін, жапондықтардың қонуы мүмкін деп саналатын аралдағы секторға бөлінетін болады деп шешілді, себебі ол жаңа әскерлермен ең күшті құралым болар еді. Персиваль бұл аралдың солтүстік-шығыс бөлігі болады деп сенді; Уэвелл бұл аралдың солтүстік-батыс бөлігі болады деп келіспеді (австралиялықтар орналастырылатын жерде). Алайда ол бұл мәселені күштеп шешпеді және Персивалға өз күштерін қалағандай қолдануға рұқсат берді. Вигмор Уэвеллдің «Персиваль – бұл нәтижелерге жауапты қолбасшы және ол мәселені ұзақ уақыт зерттеген» деген пікірді қабылдағанын айтты. 18-ші жаяу әскер дивизиясының басым бөлігі 29 қаңтарда Сингапурға келді, содан кейін 5 ақпанда соңғы элементтер (пулемет және барлау батальондары) келді. Негізгі күш орналасқаннан кейін 53-ші бригада дивизияға қайта оралды. 18-ші дивизия ІІІ Үнді корпусына бағындырылды және жағалаудың солтүстік-шығыс бөлігінде күшпен орналастырылды. Олардың мақсаты, басқа да майдан күштері сияқты, жапондықтардың қонуына жол бермеу немесе егер қону орын алса, жапондықтарды жағажайларда тоқтату және олардың жағажайларын жою үшін қарсы шабуыл жасау болды. 5 ақпанда жапондық әскерлер 18-ші дивизияға қарама-қарсы құрлықта айқын қозғалыстар жасады және бірнеше күн бойы 18-ші дивизияның позицияларын бомбалады. Сол күні ұшақтар «Азия императрицасы» кемесіне бомба тастады – дивизияның қалған бөлігін Сингапурға жеткізіп жатқан төрт кемеден бірі. Шабуылдан кейін Персиваль мен Беннетт одақтастардың дайындығын қарап шығып, күшейтусіз аралды қорғауға бола алмайтынына алаңдаушылық білдірді. Үш күннен кейін, 8 ақпанда сағат 22:30-да жапондықтар Сингапур аралына шабуыл жасады, австралиялықтардың қарсылығына ұшырап, солтүстік-батыс жағалауына қонды. 18-ші дивизияға екінші қону жағдайында орналасқан жерде қалуға бұйрық берілді және бастапқы ұрысқа қатыспады. Екі күндік ұрыстан кейін Черчилль Уэвеллге: «18-ші дивизияның тарихқа ену мүмкіндігі бар. Басшылар мен аға офицерлер өз жасақтарымен бірге өлуге тиіс. Бұл – Британ империясының және Британ армиясының абыройы. Мен сіздерге ешбір әлсіздікке мейірімділік танытпауға сенім артамын» деді. Черчилльдің хабарының сипаты Уэвелл арқылы әскерлерге жеткізілді. Күндіз Персиваль Сингапур қаласының айналасындағы кішігірім периметріне кері шегінудің уақытша жоспарын жасады, дивизия жапондықтардың ілгерілеуін тоқтату үшін бөлшектеп қолданылды. 5BHR дивизиядан алынып, 1-ші Малайя пехоталық бригадасына бағындырылды. Екі арнайы құралым құрылды: Томфорс, дивизиялық барлау батальонынан, 4RNR, 1/5SF және 85-ші танкіге қарсы полк батареясы, подполковник Лехмир Томастың басқаруымен; және Масси күштері 1CR, 4SR, 11-ші сикх полкінің 5-ші батальоны (5/11SR) және артиллерия мен 18 жеңіл танкіні қоса, басқа да әр түрлі бөлімшелер, бригадир Тим Масси Бересфордтың (55-ші бригаданың командирі) басқаруымен. Қалған бөлім өз секторында қалды. 11 ақпанда Томфорс австралиялықтарды күшейту үшін қозғалып, Букит Тима ауылына қарсы шабуыл жасады. Барлау батальонына ауылға апаратын негізгі жолмен алға жылжуға бұйрық берілді, олардың оң жағында 4RNR және сол жағында 1/5SF (уақытша Томфорске қосылған 2/29-шы Австралия батальонының элементтерімен күшейтілді) орналасты. Барлау батальоны теміржол станциясына жақын ауылға кіруге тырысқанда күшті жапондық қарсылыққа тап болды және одан әрі ілгерілеуге мүмкіндік болмады. Олардың фланкі бойынша 1/5SF және австралиялықтар ауылға жақын алға жылжиды, бірақ кейін кері қайтуға мәжбүр болды. 4RNR ауылға қарап тұрған биік жерді бақылауға алды, бірақ аймақта жапондықтардың күшті болуына байланысты одан әрі ілгерілеуге мүмкіндік болмады. Осы арада Масси күштері Макричи су қоймасының шығыс жағында жиналды және су қоймасының батысындағы Букит Тингиді қорғауға бұйрық алды, бірақ жапондық күштер алдымен келді. Түстен кейін Масси күштері Букит Тима жарыс алаңының солтүстік жағына көшіп барып, Букит Тимаға жасаған сәтсіз шабуылдан кейін кері шегінген Томфорспен байланысты. Күннің соңында Масси күштері Томфорсты сіңіріп алды және соңғысы таратылды. Кейіннен бұл аймақты жапондық 5-ші және 18-ші дивизиялар басып алғаны анықталды. Келесі күні, аралдың жартысы жапондықтардың бақылауында болғандықтан, шайқас күшейе түсті. Жапондық 5-ші жаяу әскер дивизиясы, танкілердің қолдауымен, бүкіл майданға, соның ішінде Масси күштері ұстаған позицияға шабуыл жасады. Масси күштері кері шегінді және жапондық танк шабуылы британдықтардың позицияларына терең еніп, кейін кері қайтарылды. Шабуылдан кейін Масси күштері Адам және Фаррер жолдарының бойындағы позицияға қайта орналастырылды. Күндіз 18-ші жаяу әскер дивизиясының қалған бөлігі жағалаудағы позицияларынан көшуге бұйрық алды. 53-ші бригада және 2/30-шы Австралия батальоны 8-ші және 28-ші Үнді пехоталық бригадаларының шегінуін қамтамасыз етті, ал дивизияның қалдықтары (11-ші Үнді дивизиясымен бірге) Пирс және Макричи су қоймаларын қорғауға орналастырылды. 13 ақпанда дивизия Сингапурдың айналасындағы соңғы қорғаныс периметріне көшті. Бұл позицияда ешқандай бекініс болмады және жеңіске үміт жоқ екені анық болды. Дивизия бригадир Бэкхаус басқаратын 54-ші бригадамен сол жақта, Букит Тимаға апаратын жолдың бойында (қаланың солтүстік-батысында) орналастырылды, олардың оң жағында 53-ші бригада қытай зиратының солтүстігінде, ал Масси Бересфордтың 55-ші бригадасы (оң флангда) Томсон жолынан Адам Парк иелігіне дейін, қаланың солтүстігінде орналастырылды. Жапондықтар соңғы қорғаныс периметрінің көптеген жерлерінде шабуыл жасады, соның ішінде Адам Парк иелігіне бірнеше шабуылдар жасады. 1CR бірнеше шабуылды тойтарды, соның ішінде найзамен шабуылдарды, 165 адамының қазасына 600-дан астам жапондықтарды жойды. 14 ақпанда 53-ші және 55-ші бригадалар арасындағы жарыққа жаңадан келген шабуылдар еніп кірді. 11-ші Үнді дивизиясынан күшелендіру жіберілді, жапондық шабуылды тойтарды және жарықты жапты.

On 20 January, Wavell visited Singapore to discuss the defence of the island with Percival. During this conference, it was decided that once the 18th Infantry Division had arrived in full force, it would be allocated to the sector on the island believed to be where the Japanese would land, as it would be the strongest formation available with fresh troops. Percival believed that this would be the northeast part of the island; Wavell disagreed stating it would be the northwest section of the island (where the Australians were to be deployed). However, he did not force the issue and allowed Percival to deploy his forces as he wished. Wigmore commented that Wavell conceded the point "on the ground that [Percival] was the commander responsible for results and had long studied the problem." The majority of the 18th Infantry Division arrived in Singapore on 29 January, followed by the final elements (the machine gun and reconnaissance battalions) on 5 February. Once the main body had landed, the 53rd Brigade returned to the division. The 18th was assigned to III Indian Corps and deployed in strength along the northeast section of the coastline. Their objective, as with all other frontline forces, was to prevent the Japanese from landing or if a landing did occur, to stop the Japanese on the beaches and launch counter attacks to destroy their beachheads. On 5 February, Japanese forces made obvious movements on the mainland opposite the 18th Division and bombarded the 18th Division positions for several days. The same day, aircraft bombed the Empress of Asia; one of the four vessels that was bringing the remainder of the division to Singapore. Following the attack, Percival and Bennett reviewed Allied dispositions and expressed concern that they would not be able to defend the island without reinforcements. Three days later, at 22:30 on 8 February, the Japanese began their assault on Singapore Island, landing on the northwest coast against Australian opposition. The 18th Division was ordered to remain where it had been posted in case of a second landing, and took no part in the initial fighting. After two days of fighting, Churchill cabled Wavell, "The 18th Division has a chance to make its name in history. Commanders and senior officers should die with their troops. The honour of the British Empire and of the British Army is at stake. I rely on you to show no mercy to weakness in any form." The character of Churchill's message was then relayed via Wavell to the troops. During the day, by which time Percival had drawn up a provisional plan to withdraw to a smaller perimeter around the city of Singapore, the division was committed piecemeal in the effort to stem the Japanese advance. The 5BHR was taken from the division and assigned to the 1st Malaya Infantry Brigade. Two ad hoc formations: Tomforce, from the divisional reconnaissance battalion, 4RNR, 1/5SF and a battery of the 85th Anti Tank Regiment, under the command of Lieutenant Colonel Lechmere Thomas; and Massy Force from 1CR, 4SR, the Indian 5th Battalion, 11th Sikh Regiment (5/11SR), and various other units including artillery and 18 light tanks, under the command of Brigadier Tim Massy Beresford (commander of the 55th Brigade). The rest of the division remained in its sector. On 11 February, Tomforce, having moved to reinforce the Australians, launched a counter attack on the captured village of Bukit Timah. The reconnaissance battalion was ordered to advance up the main road to the village, with 4RNR to their right and the 1/5SF (reinforced with elements of the 2/29th Australian Battalion, who had been temporarily attached to Tomforce) to their left. The reconnaissance battalion encountered strong Japanese resistance as they tried to enter the village near the railway station and could proceed no further. On their flank, the 1/5SF and the Australians advanced to within of the village, before being forced back. 4RNR took control of an area of high ground overlooking the village, but could advance no further due to a strong Japanese presence in the area. Meanwhile, Massy Force had assembled on the eastern side of MacRitchie Reservoir and was ordered to defend Bukit Tinggi, west of the reservoir, but Japanese forces arrived first. During the afternoon, Massy Force moved to the northern end of Bukit Timah Race Course and linked up with Tomforce who had pulled back following their failed attack on Bukit Timah. Late in the day, Massy Force absorbed Tomforce and the latter ceased to exist. It was later established that the Japanese 5th and 18th Divisions had occupied the area. The following day, with half the island under Japanese control, fighting intensified. The Japanese 5th Infantry Division, supported by tanks, attacked along the entire front, including the position held by Massy Force. Elements of Massy Force were pushed back and a Japanese tank attack penetrated deep into the British positions, before they were repulsed. Following the attack, Massy Force was withdrawn to a position along the Adam and Farrer roads. During the day, the rest of the 18th Infantry Division was ordered to move from their coastal positions. The 53rd Brigade and the 2/30th Australian Battalion covered the withdrawal of the 8th and 28th Indian Infantry Brigades, while the remnants of the division (along with the 11th Indian Division) were ordered to take up positions covering the Peirce and MacRitchie reservoirs. On 13 February, the division had moved into the final defensive perimeter established around Singapore. This position lacked any fortifications and it was clear all hope of victory had gone. The division was deployed with Brigadier Backhouse's 54th Brigade on the left astride the road to Bukit Timah (north west of the city), to their right was the 53rd Brigade positioned north of the Chinese cemetery and Massy Beresford's 55th Brigade (on the right flank) was north of the city from Thomson Road to the Adam Park Estate. The Japanese attacked at numerous points along the final defensive perimeter, including several assaults on the Adam Park Estate. The 1CR fought off several attacks, including bayonet charges, inflicting over 600 casualties for the loss of 165 men. On 14 February, further attacks penetrated between the 53rd and 55th Brigades. Reinforcements from the 11th Indian Division were dispatched, repelled the Japanese attack and sealed the gap.

Ұстап беру, тұтқындау және бағалау

Жапондықтардың шабуылдарына қарамастан, қорғаныс шебі тұрды; азық-түлік, су және оқ-дәрі таусылып бара жатқанда, Персиваль 15 ақпанда қарсы шабуылдардың нәтижесіз болатынына шешім берді. Қала халқын одан әрі қиындықтардан сақтау үшін одақтас гарнизонын тапсыру туралы шешім қабылданды. Жапондықтар тұтқынға алмайды деп қорқып, кейбіреулері қашып кетті, ал басқаларын қаруларын тастауға мәжбүр етуге тура келді. Гарольд Атчерли сияқты (дивизияның барлау офицері) кейбіреулеріне аралдан кетуге бұйрық берілді, бірақ Атчерли қашып құтыла алмады. 15 ақпанда дивизияның құрамы тоқтатылды және оның сарбаздары жапондық тұтқындыққа түсті. Бұл бөлім Ұлыбританияда ешқашан қайта құрылмады. Келесі үш жыл ішінде жапондық тұтқындықтан үштен бірінен астам сарбаз көз жұмды; Беквит Смит 1942 жылдың 11 қарашасында дифтериядан қайтыс болды. Одан кейін, дивизия Черчилль мен Австралия премьер-министрі Джон Кертиннің арасындағы телеграммалар тізбегінде саяси келісімдерге қатысты, онда Австралия әскерін үйге қайтарудың орнына Бирмаға жіберу мүмкіндігі талқыланды. 20 ақпанда Черчилль телеграмма жіберді. Екі күннен кейін Кертин: "Сіздің хабарламамыздан 18-ші дивизияның Бірмадан Сингапурға ауыстырылғаны туралы мәлімдемеңізге қатысты, соңғысының күні 23 қаңтар болса, сіздің 14 қаңтардағы телеграммаңызда осы дивизияның бір бригадасы 13 қаңтарда, ал қалғаны 27 қаңтарда келеді деп хабарлағансыз". Тарихшы Брайан Падейр Фарреллдің сөзіне қарағанда, Уэвеллдің 18-ші жаяу әскер дивизиясын Сингапурға жіберуге рұқсат беруі "оның жасаған шешімдерінің арасында ең кінәсіз шешім болды, әсіресе 18-ші дивизияның сарбаздары үшін, олар жапондықтардың қатал билігінде тұтқындық жылдарын бастан кешірді". Фаррелл "Уэвеллдің міндеті Сингапурды ұстап тұру болды" және "оның орнында басқа ешбір командир басқаша шешім қабылдамас еді" деп атап өтті. Герхард Вайнберг "дивизияларды үнемі бөлу және күштерді бөліп-бөліп шайқасқа жіберу жеңіліске әкелді" деп жазды. Бұл сөзді дивизияның бұрынғы мүшесі капитан Генри Филлипс та қосты. Ол дивизияның "керексіз ысырап болғанын", жағдайға дайындықсыз болғанын және жапондықтардың қару-жарағы, киімдері және жабдықтары туралы ешқандай ақпарат алмағанын жазды.

Despite the Japanese attacks, the defensive line held; with food, water and ammunition running out, Percival decided on 15 February that counter attacks would be fruitless. To spare the civilian population of the city further hardship, the decision was made to surrender the Allied garrison. The order to surrender surprised the men; some fled, fearing that the Japanese would not take prisoners and others had to be pressured into laying down their arms. Some, such as Harold Atcherley (an intelligence officer with the division) were ordered off the island, but Atcherley failed to escape. On 15 February, the division ceased to exist and its men entered Japanese captivity. The division was never reconstituted in the United Kingdom. During the next three years, over one third of the men died in Japanese captivity; Beckwith Smith succumbed to diphtheria on 11 November 1942. In the aftermath, the division was a political bargaining chip in a series of telegrams between Churchill and Prime Minister of Australia John Curtin which discussed the possibility of diverting Australian troops to Burma rather than returning home. On 20 February, Churchill sent a telegram,

Two days later, Curtin retorted: "In regard to your statement that the 18th Division was diverted from Burma to Singapore because of our message, it is pointed out that the date of the latter was January 23, whereas in your telegram of January 14 you informed me that one brigade of this division was due on January 13 and the remainder on January 27". According to historian Brian Padair Farrell, Wavell's decision to allow the 18th Infantry Division to be deployed to Singapore was "the least blameworthy of the decisions that he made which had negative consequences—especially for the men of the 18th Division who suffered the terrible years of captivity under barbaric Japanese control". Farrell noted that "Wavell's job was to hold Singapore" and "no other commander in his place would have chosen differently". Gerhard Weinberg wrote that "the constant splitting of divisions and the piecemeal tossing of reinforcements into battle all contributed to defeat". This was echoed by Captain Henry Phillips, a former member of the division, who wrote that the division "had been prodigally thrown to the winds", was ill trained for the situation, and received no intelligence about how the Japanese were armed, dressed, or equipped;