Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германиядағы католик шіркеуінің рөліне шолу
Overview of the role of the Catholic Church in Germany
Германиядағы католик шіркеуі (Katholische Kirche in Deutschland) немесе Германиядағы Рим-католик шіркеуі (Römisch katholische Kirche in Deutschland) – Рим-католик шіркеуінің бір бөлігі болып табылады, ол Папамен рухани байланыста және Рим куриясымен бірге, Германия епископтарының қатысуымен жұмыс істейді. Эпископтық конференцияның қазіргі «Төрағасы» (немесе «Спикері») – Георг Бетцинг, Рим-католик Лимбург епархиясының епископы. Шіркеу 27 епархияға бөлінген, олардың 7-сі митрополиттік мәртебеге ие. Германияда шіркеуге деген наразылық күшейіп келеді, бірақ халықтың 28,5%-ы (2022 жылдың желтоқсанына қарай 23,9 миллион адам) Рим-католик дінін ұстанады. 1990 жылы Германия Федеративтік Республикасымен (Шығыс Германия) біріккенге дейін, Батыс Германия халқының 42%-ы Рим-католиктері болған. Германияда діни демографиялық мәліметтерге қол жеткізу оңай, себебі заң бойынша барлық христиан салық төлеушілері өз діни көзқарасын жариялауға міндетті, осылай мемлекет шіркеу салығын есептеп, салық төлеушінің тұратын жеріне қарай тиісті шіркеуге жібере алады. Демографиялық салмағынан басқа, Германиядағы католик шіркеуінің ежелгі діни және мәдени мұрасы бар, ол Фулдада жерленген «Германия апостолы» Сент-Бонифацийге және Майнц архиепископына, сондай-ақ Ахен соборында жерленген Шарль Великийге дейін жетеді. Ерекше діни орындарға Каролинг дәуірінен бастап қазіргі заманға дейінгі құрылыстар жатады. Мысалға, Кведлинбург, Мария Лах, Эрфурт соборы, Эбербах, Лорш аббаттығы, оның «Торхалле» (қақпа залы) Германиядағы ең көне құрылымдардың бірі, Рейхенау, Маулбронн, Вайнгартен, Банц және Виерзенхейлиген төбесіндегі Виескирхе, Эттал, Фюрстенфельд, Мюнхендегі Қасиетті Жүрек шіркеуі (2000 жылы аяқталды), Алтёттинг және тағы да көптеген орындар бар. Обераммергау әр он жыл сайын қойылатын Ылғилық ойынымен танымал. Германиядағы католик шіркеуі елдің танымал ескерткіштерінің бірі – Кёльн соборымен мақтанады. Басқа да танымал Рим-католик соборлары: Аахенде (Шарль Великийдің тағы мен қабірі), Аугсбург, Бамберг, Берлин (Сент-Хедвиг соборы), Бернхард Лихтенбергтің склепімен, Дрезден, прото-романдық Хилдесхайм, Франкфурт (ескі Рейх императорларының тәж кию шіркеуі, Аахеннен кейін), Фрайбург, Фрайзинг, Фулда, Лимбург (500 неміс маркасының банкнотының артында бейнеленген), Майнц (Рим мен Иерусалимнен кейінгі жалғыз Киелі орын), Мюнхен Фрауенкирхе (пияз күмбездері мен алып шатыры), Мюнстер, Падерборн, Пассау, Регенсбург, Шпейер (Рейн императорлық соборы) және Триер (елдегі ең көне шіркеу). Елде барлығы шамамен 24 500 шіркеу ғимараты бар, оның ішінде көптеген діни ескерткіштер: аббаттықтар, министрлер, базиликалар, қажылық шіркеулері, капеллалар және бұрынғы соборлар, олар романдық стилден постмодернизмге дейін әртүрлі стильдерде салынған. Көптеген орындар ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра тізіміне енген.
The Catholic Church in Germany (Katholische Kirche in Deutschland) or Roman Catholic Church in Germany (Römisch katholische Kirche in Deutschland) is part of the worldwide Roman Catholic Church in communion with the Pope, assisted by the Roman Curia, and with the German bishops. The current "Speaker" (i. e., Chairman) of the episcopal conference is Georg Bätzing, Bishop of the Roman Catholic Diocese of Limburg. It is divided into 27 dioceses, 7 of them with the rank of metropolitan sees. Growing rejection of the Church has had its impact in Germany; nevertheless, 28.5% of the total population remain Roman Catholic (23.9 million people as of December 2022). Before the 1990 reunification of the Germany by accession of the former German Democratic Republic (or East Germany), Roman Catholics were 42% of the population of West Germany. Religious demographic data is relatively accessible in Germany because, by law, all Christian taxpayers must declare their religious affiliation so that the church tax can be deducted by the state and passed on to the relevant church in the state where the taxpayer lives. Apart from its demographic weight, the Catholic Church in Germany has an old religious and cultural heritage, which reaches back to both Saint Boniface, the "Apostle of Germany" and the first Archbishop of Mainz, buried in Fulda, and to Charlemagne, buried at Aachen Cathedral. Notable religious sites include structures from the Carolingian era to modern buildings. A cursory list may name Quedlinburg, Maria Laach, Erfurt Cathedral, Eberbach, Lorsch Abbey with its remnant 'Torhalle' (gate hall), one of the oldest structures in Germany, Reichenau, Maulbronn, Weingarten, Banz and Vierzehnheiligen on the opposite hill, the Wieskirche, Ettal, Fürstenfeld, Sacred Heart in Munich (finished in 2000), Altötting and many more. Oberammergau is famous for the Passion Play staged every ten years. The Catholic Church in Germany also boasts one of the country's most recognizable landmarks, Cologne Cathedral. Other notable Roman Catholic cathedrals are in Aachen with the throne and tomb of Charlemagne, Augsburg, Bamberg, Berlin (St. Hedwig's Cathedral) with the crypt of Bernhard Lichtenberg, Dresden, proto Romanesque Hildesheim, Frankfurt with the coronation church of the old Reich's Emperors (superseding Aachen), Freiburg, Freising, Fulda, Limburg which was depicted on the reverse of the old 500 Deutschmark banknote, Mainz with St. Martin's Cathedral) (the only Holy see other than Rome and Jerusalem), Munich Frauenkirche with its onion domes and giant single roof, Münster, Paderborn, Passau, Regensburg, Speyer with its Rhenish Imperial cathedral, and Trier with the oldest church in the country. The country has a total of about 24,500 Church buildings including many additional religious landmarks:
abbeys, minsters, basilicas, pilgrimage churches, chapels, and converted former cathedrals, built in a profusion of different layouts and styles, from Romanesque to post modern. Many are listed as World Heritage Sites.
Немістерді христиандыққа айналдыру
Түрлі кельт және герман халықтарының христиан дінін қабылдауының алғашқы кезеңі Рим империясы бақылауында болған Германияның батыс бөлігінде ғана орын алды. Христиандыққа өту Рим империясының өз діншіл халқы арасындағы беделінің арқасында жеңілдеді және түрлі жолдармен біртіндеп жүзеге асырылды. Германдық христиан дінінің дамуы кейде ерікті болды, әсіресе Рим империясымен байланысты топтар арасында. Ежелгі пұтқа табынушылықтың кейбір элементтері, соның ішінде апта күндерінің атаулары, бүгінге дейін сақталған. V ғасырда Германияда Рим билігі құлағанда, Германиядағы католицизмнің бұл кезеңі де аяқталды. Бастапқыда галло-римдік немесе герман-римдік халық Кельн және Трир сияқты ірі қалаларды бақылауда ұстай алды, бірақ 459 жылы олар да франк тайпаларының шабуылдарына ұшырады. Галло-римдіктердің немесе германо-римдіктердің көпшілігі өлтірілді немесе жер аударылды. Жаңа келгендер қалаларда пұтқа табынушылықты қайта жаңғыртты. Католиктердің аз ғана саны жаңа билікке келген франк ақсүйектеріне қарсы дінін қорғауға күші жетпеді. Бірақ 496 жылы франк патшасы Хлодвиг I үй ішімен бірге христиан дінін қабылдады. Шығыс герман тайпалары ариандыққа өткеннен өзгеше, ол католик болды. Патшаның үлгісімен, көптеген франктер де христиан дінін қабылдады, бірақ олардың католицизмі пұтқа табынушылық рәсімдерімен араласты. Құрбандықтар – алтын, қару-жарақ, мал, тіпті адамдар – киелі ағаштарға ілінді. Ирландия-шотландиялық миссиясы 13 ғасырда аяқталды. Жергілікті христиандардың қолдауымен олар Германияның барлық аймақтарын христиандыққа айналдыра алды.
The earliest stage of the conversion of the various Celtic people and Germanic people to Christianity occurred only in the western part of Germany, the part controlled by the Roman Empire. Christianization was facilitated by the prestige of the Christian Roman Empire amongst its pagan subjects and was achieved gradually by various means. The rise of Germanic Christianity was at times voluntary, particularly among groups associated with the Roman Empire. Aspects of primæval pagan religion have persisted to this day, including the names of the days of the week. As Roman rule crumbled in Germany in the 5th century, this phase of Catholicism in Germany came to an end with it. At first, the Gallo Roman or Germano Roman populations were able to retain control over big cities such as Cologne and Trier, but in 459 these too were overwhelmed by the attacks of Frankish tribes. Most of the Gallo Romans or Germano Romans were killed or exiled. The newcomers to the towns reestablished the observance of the pagan rites. The small remaining Catholic population was powerless to protect its faith against the new ruling Frankish lords. But as soon as 496, Frankish King Clovis I was baptized together with many members of his household. In contrast to the eastern German tribes, who became Arian Christians, he became a Catholic. Following the example of their king, many Franks were baptized too, but their Catholicism was intermixed with pagan rites. The sacrifices, consisting of gold, weapons, animals, and even human beings, were hung on the branches of a holy tree. The Hiberno Scottish mission ended in the 13th century. Supported by native Christians, they succeeded in Christianizing all of Germany.
Католицизм Киелі Рим империясының ресми діні болды
Орта ғасырларда католицизм Киелі Рим империясының жалғыз ресми діні болды. (Империяда яһудилер де тұрды, бірақ олар империяның азаматтары деп есептелмеді.) Империя ішінде Католик шіркеуі зор күшке ие болды. Аумақтың көп бөлігі діни билеушілердің басқаруында болды. Киелі Рим императорларын сайлауға қатысатын кеңестегі жеті орынның үшеуін католик архиепископтары: Бургундия архиканцлері (Трир архиепискобы), Италия архиканцлері (Кельн архиепискобы) және Германия архиканцлері (Майнц архиепискобы) алып отырды. Киелі Рим императоры тек Папаның таж кигізуі арқылы ғана император бола алатын.
In medieval times, Catholicism was the only official religion within the Holy Roman Empire. (There were resident Jews, but they were not considered citizens of the empire.) Within the empire the Catholic Church was a major power. Large parts of the territory were ruled by ecclesiastical lords. Three of the seven seats in the council of electors of the Holy Roman Emperors were occupied by Catholic archbishops: the Arch chancellor of Burgundy (archbishop of Trier), the Arch chancellor of Italy (archbishop of Cologne), and the Arch chancellor of Germany (archbishop of Mainz). The Holy Roman Emperor could only become such through coronation by the Pope.
Протестанттық реформация
Буржуазия мен монархтар католик шіркеуінің мемлекеттік салық төлемегеніне, ал өзі халқынан салық жинап, түсімнің басым бөлігін Италияға жібергеніне наразы болды. Мартин Лютер папаның саясатқа араласуын айыптап, протестанттық реформацияны бастады. Лютердің екі патшалық туралы доктринасы шіркеу мүлкін тәркілеуді және 1525 жылғы Ұлы шаруалар көтерілісін неміс ақсүйектерімен жаншуды ақтады. Бұл кейбір аймақтық князьдердің лютерандыққа қызығуын түсіндіреді. Тәркіленген католик шіркеуінің мүлкімен бірге, шіркеулік (католик) иеліктері бұрынғы діни лауазым иелерінің жеке меншігіне айналды, себебі билеу құқығы осы лауазыммен байланысты болды. 1555 жылдың 25 қыркүйегінде Киелі Рим императоры Карл V және Шмалькальдия лигасының күштері католиктер мен протестанттар арасындағы діни соғыстарды ресми түрде аяқтау үшін Аугсбург бейбіт шартына қол қойды. Бұл шарт Киелі Рим империясын католик және протестант аймақтарына бөлуді заңдастырды. Шарт бойынша, билеушінің діні (лютерандық немесе католицизм) оның поддандыларының дінін анықтады. Бұл саясат латын тілінде "cuius regio, eius religio" ("кімнің жері, соның діні" немесе "князьдың жерінде, князьдың діні") деп кеңінен аталады. Отбасыларға өздері қалаған діннің басымдыққа ие болған аймақтарға көшіп кетуге белгілі бір мерзім берілді. Діни төзімсіздік және Киелі Рим империясындағы шиеленіс Оттыз жылдық соғыстың (1618-1648) себептерінің бірі болды, ол Германияның көп бөлігін қиратты және сегіз миллион адамның өмірін алды, олардың көптегені империя ішінде аурудан және ашаршылықтан қайтыс болды.
Burghers and monarchs were united in their frustration at the Catholic Church not paying any taxes to secular states while itself collecting taxes from subjects and sending the revenues disproportionately to Italy. Martin Luther denounced the Pope for involvement in politics, and instigated the Protestant Reformation. Luther's doctrine of the two kingdoms justified the confiscation of church property and the crushing of the Great Peasant Revolt of 1525 by the German nobles. This explains the attraction of some territorial princes to Lutheranism. Along with confiscated Catholic church property, ecclesiastical (Catholic) dominions became the personal property of the holder of the formerly religious office, for the right to rule was attached to this office. On 25 September 1555, Charles V, Holy Roman Emperor and the forces of the Schmalkaldic League signed the Peace of Augsburg to officially end the religious wars between the Catholics and the Protestants. This treaty legalized the partitioning of the Holy Roman Empire into Catholic and Protestant territories. Under the treaty, the religion of the ruler (either Lutheranism or Catholicism) determined the religion of his subjects. This policy is widely referred to by the Latin phrase, cuius regio, eius religio ("whose reign, his religion", or "in the prince's land, the prince's religion"). Families were given a period in which they were free to emigrate to regions where their desired religion prevailed. The religious intolerance and tensions within the Holy Roman Empire were one of the reasons for the Thirty Years' War (1618 1648), which devastated most of Germany and killed eight million people, many of those within the Empire dying from disease and famine.
Француз төңкерісінен кейінгі шіркеу мемлекеттерінің секуляризациясы
Бірінші коалиция соғысында революциялық Франция Пруссия, Австрия, Испания және Ұлыбритания коалициясын жеңді. Оның нәтижесінде 1795 жылы Базель шарты арқылы Рейн аймағы Францияға берілді. Алты жыл өткен соң, 1801 жылдың 15 шілдесінде Наполеон мен Папа Пий VII арасында 1801 жылғы Конкордатқа қол қойылды. Тағы екі жылдан кейін, 1803 жылы, аннексияланған аумақтардың князьдарын өтеу мақсатында медиатизациялар жиынтығы жүргізілді, бұл Империя ішінде аумақтық егемендіктің кең ауқымды қайта бөлінуіне әкелді. Ол кезде Германияның көп бөлігі әлі де католик епископтарының билігінде болды (95 000 км² жерде үш миллионнан астам тұрғын). Медиатизация кезінде шіркеу мемлекеттері көбінесе көршілес секулярлық княздықтарға қосылды. Тек үш мемлекет теократия ретінде секуляризация толқынынан аман қалды: Майнц архиепископтығының қосылуымен епископтықтан архиепископтыққа дейін көтерілген Регенсбург архиепископтығы, сондай-ақ Тевтон ордені мен Сент-Джон орденінің жерлері. Монастырлар мен аббаттар жерлерін тастауға мәжбүр болғандықтан, өмір сүру құралдарын жоғалтты. Парадоксалды жайт, шіркеу жерлері мен мүліктерінің жоғалтылуы Германиядағы (сондай-ақ бұрынғы Киелі Рим империясында, Францияда, Швейцарияда және Австрияда) ұлттық немесе жергілікті шіркеулерді Римге (ультрамонтанизм) көбірек тәуелді етті. 1850-ші жылдардағы бұл өзгеріске ынталы дін қызметкерлері, ескі оқу ордендерінің қайта жаңғыруы, Мариялық бауырластықтардың пайда болуы, ерлер мен әйелдердің жаңа діни қауымдары және халық миссияларын өткізу көмектесті.
In the war of the First Coalition, revolutionary France defeated the coalition of Prussia, Austria, Spain, and Britain. One result was the cession of the Rhineland to France by the Treaty of Basel in 1795. Six years later, the Concordat of 1801, an agreement between Napoleon and Pope Pius VII, was signed on 15 July 1801. Another two years later, in 1803, to compensate the princes of the annexed territories, a set of mediatizations was carried out, which brought about a major redistribution of territorial sovereignty within the Empire. At that time, large parts of Germany were still ruled by Catholic bishops (95.000 km2 with more than three million inhabitants). In the mediatizations, the ecclesiastical states were by and large annexed to neighbouring secular principalities. Only three survived a tide of secularization as theocracies: the Archbishopric of Regensburg, which was raised from a bishopric with the incorporation of the Archbishopric of Mainz, and the lands of the Teutonic Knights and Knights of Saint John. Monasteries and abbeys lost their means of existence as they had to abandon their lands. Paradoxically, the losses in church land and property made the national or local churches in Germany (as well as in the former Holy Roman Empire, France, Switzerland, and Austria) more dependent on Rome (ultramontane). This shift in the 1850s was sustained by a more zealous clergy, the revival of old teaching orders, the emergence of Marian confraternities, new religious congregations of men and women, and the holding of popular missions.
Мәдениет күрес
XIX ғасырдың ортасында тіпті протестанттық Пруссияда да католик шіркеуі саяси күш ретінде қарастырылып, өмірдің көптеген саласына зор ықпал етті. Дегенмен, католиктердің пікірінше (әсіресе Рейнланд провинциясы, Саар, Эльзас және Лотарингия, сондай-ақ Силезияда католиктер көпшілік болған аймақтарда) католиктер өзін-өзі протестант билеушілердің қысымында сезінді, әсіресе католиктерге қарсы науқан түрлі деңгейде жүргізілген кезде, ол "қасиеттілер мен монахтарды елден қуу, епископтарды лауазымынан шеттету, мектептерді жабу, шіркеу мүлігін тәркілеу, діни жиналыстарды тоқтату, католик бірлестіктерін тарату және Ватиканмен ашық қақтығысқа түсу" сияқты шараларды қамтыды. Канцлер Бисмарк шіркеуді, әсіресе поляк азшылығын қорғауы үшін қауіп-қатер деп санады. 1870 жылдардың басында Пруссия мемлекеті мен империяда қабылданған заңдар католиктерді кемсітті. Шіркеу бұл заңдарға қарсылық көрсетті, нәтижесінде бұқаралық ақпарат құралдарында және парламентте қызу пікірталас өрбиді, осы кезеңде "Kulturkampf" термині кеңінен таралды. Ватиканмен дипломатиялық қарым-қатынас үзіліп, католиктердің қарсылығын басу үшін қосымша заңдар қабылданды. Бұл, керісінше, католик халқының қолдауын арттырып, шіркеудің қарсылығын күшейтті. Kulturkampf кезінде заңға бағынбаған төрт епископ пен 185 дін қызметкері сотталып, түрмеге жабылды, ал көптеген адамдар айыппұл төледі немесе елден қуылды. 1878 жылы Папа Пий IX қайтыс болғаннан кейін Бисмарк, 1887 жылдың 23 мамырында Kulturkampf аяқталғанын жариялаған Папа Лео XIII-пен келіссөздер жүргізді.
In the mid 19th century, the Catholic Church was also seen as a political power, even in Protestant Prussia, exerting a strong influence on many parts of life. However, from the Catholics' point of view (especially where Catholics were the majority as in the Rhineland Province, the Saar, Alsace and Loraine, and Silesia), Catholics often felt intimidated by self consciously Protestant rulers, especially when an anti Catholic campaign was carried on at many levels and would involve "the banishing of priests and nuns from the country, the driving of bishops from their chairs, the closing of schools, the confiscation of church property, the disruption of church gatherings, the disbanding of Catholic associations, and an open feud with the Vatican. Chancellor Bismarck regarded the Church as a threat, especially in view of its defense of the discriminated Polish minority. Laws enacted in the state of Prussia and in the empire in the early 1870s discriminated against Catholics. These laws were resisted by the Church, leading to heated public debates in the media and in the parliaments, during which the term "Kulturkampf" gained widespread currency. Diplomatic ties with the Vatican were cut and additional laws were passed to quell Catholic opposition. This only resulted in more support by the Catholic population and more resistance by the Church. During the Kulturkampf, four bishops and 185 priests in defiance of the laws were tried and imprisoned and many more were fined or went into exile. After the death of Pope Pius IX in 1878, Bismarck took up negotiations with more conciliatory Pope Leo XIII who proclaimed the end of the Kulturkampf on 23 May 1887.
Католицизм мен Үшінші рейх
Католик шіркеуі 1933-1934 жылдары нацизмнің билікке келуіне дейін нацизмді айыптады. Ол өзінің басты міндеті неміс католиктерін және шіркеуін қорғау деп санайтын. Рим папалары Пий XI және Пий XII нәсілшілдік пен күнәсіздерді өлтіруді ашық айыптады. Германиядағы көптеген еврейлерге жергілікті приходтар мен дін қызметкерлері крещение туралы куәлік ұсынды, ал кейбіреулері депортациядан, тұтқындалудан немесе өлім жазасынан құтылу үшін шын мәнінде дінге өтті. Дегенмен, нацистік антисемитизм саясаты «тұрғандарды» босатпады, өйткені олардың философиясы нәсілге негізделген, дінге емес – бұл олардың Ұлттық-социалистік бағдарламасында көрсетілген. Ватикан үшінші рейх кезінде еврейлердің өлтірілуін өте ерте білді, себебі оның барлық оккупацияланған елдерде діни өкілдері болды. Көптеген дін қызметкерлері, монахтар және католиктер Германиядағы еврейлерді құтқаруға тырысты. Адольф Гитлер Австрияда католик болып өсті, бірақ ересек болғаннан кейін және билікке келген соң дінін ұстануды тоқтатты. Католик шіркеуі коммунизм сияқты басқа идеологияларға қарсы болды, өйткені олар христиандық моральмен үйлеспейді деп есептелді. Кейбір неміс епископтары өз дін қызметкерлерінен католик саяси Орталық партияны насихаттауды күтті. Католик газеттерінің көпшілігі нацистік партияға қарағанда Орталық партияны қолдады. Мюнхенде Гитлерді қолдаған католиктер болды, олардың арасында діндарлар да, шіркеу қызметкерлері де бар еді. Кейбір жағдайларда және католик доктринасына қайшы (1920-жылдардың басында) еврейлерді қорғағаны үшін жетекші епископқа шабуыл жасады. Кейбір епископтар өз епархияларындағы католиктерге нацистік партияға қосылуға тыйым салды. Бұл тыйым Гитлердің 1933 жылғы 23 наурызда Рейхстагқа сөйлеген сөзінен кейін өзгертілді, онда ол христиандықты неміс құндылықтарының негізі деп сипаттады. Нацистер католицизмді ресми түрде қолдамады, керісінше, католик догмалары мен ілімдеріне тікелей қарсы тұрған, «позитивті христиандық» деп аталатын адасқан «христиандық» сектаны жақтады.
The Catholic Church denounced Nazism in the years leading up to its rise to power in 1933–34. It believed its primary duty was to protect German Catholics and the Church. Popes Pius XI and Pius XII publicly denounced racism and the murder of innocents. Many Jews were offered baptismal certificates by local parishes and priests in Germany, and some actually converted to escape deportation, arrest or execution, though the Nazi policy of anti semitism did not exempt "converts" as their philosophy was based on race as pointed out in its National Socialist Program – not on religion. The Vatican knew of the murder of the Jews very early on during the Third Reich, as it had religious representatives in all of the occupied countries. Many individual priests, religious and lay Catholics attempted to save Jews in Germany. Adolf Hitler was raised as a Catholic in Austria but no longer practised his faith as an adult and as he rose to power. The Catholic Church was in opposition to other ideologies like Communism, because these ideologies were deemed incompatible with Christian morals. Some German bishops expected their priests to promote the Catholic political Centre Party. The majority of Catholic sponsored newspapers supported the Centre Party over the Nazi Party. In Munich there were some Catholics, both lay and clerics, who supported Hitler, and, on occasion and contrary to Catholic doctrine, (in the early 1920s) attacked a leading bishop for his defense of Jews. Some bishops prohibited Catholics in their dioceses from joining the Nazi Party. This ban was modified after Hitler's 23 March 1933 speech to the Reichstag in which he described Christianity as the foundation for German values. The Nazis did not formally advocate Catholicism but rather an apostate "Christian" sect known as Positive Christianity that was in direct opposition to Catholic dogma and doctrine.
Германия Демократиялық Республикасындағы католицизм
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Кеңес әскері басып алған аймақтағы католиктер, дінге қарсы белсенді үкіметтің ықпалында қалды. Германияның батыс бөлігіндегі көптеген приходтар өз епархияларынан үзіліп қалды. ГДР құрылуы Германия католиктігіне протестанттық дінге қарағанда аз әсер етті, себебі Кеңес аймағының аумағының көп бөлігі тарихи түрде протестанттардың басымдығында болды, халықтың барлық 11% ғана католиктерді құрады. ГДР-де католиктер көпшілік құраған екі шағын аймақ болды: Айксфельд аймағының бір бөлігі және сорбтардың қоныстанған оңтүстік-шығыс аймағы.
After World War II the Catholics in the zone occupied by the Soviet army found themselves under a militantly atheist government. Many parishes were cut off from their dioceses in the western part of Germany. German Catholicism was comparatively less affected than Protestantism by the establishment of the GDR, as nearly all of the Soviet zone's territory was historically majority Protestant, and only 11% of the people were Catholic. There were only two, small, majority Catholic regions in the GDR: a part of the Eichsfeld region and the region in the southeast inhabited by Sorbs.
"Тебарц эффектісі"
2013 жылдың соңында "Тебарц эффектісі" деп аталатын қаржылық сыбайлас жемқорлыққа байланысты бүкіл ел бойынша тіркеуден шығулар мен наразылықтар болды. Тергеулер лимбургтік епископ Франц Петер Тебарц ван Элсттің бірнеше жыл бойы шіркеу қаражатын заңсыз пайдаланғанын көрсетті. "Процбишоф" ("жарқыраған епископ" немесе "салтанатты епископ") деген лақап атпен танылған ол, кедейлікті уағыздап, зәулім өмір салғандығы үшін ашу-ыза тудырды. Оның ысырапшылдығына мысал – әрқайсысы 7000 евро тұратын әуе рейстерімен Үндістанға гуманитарлық миссияға бірінші сыныпта сапар шегуі. Тебарц пен оның вице-викарийі Франц Каспар екеуі де Lufthansa-ның премиум жиі ұшатын бағдарламасына қатысты. Тебарц 31 миллион евроға бағаланатын епископ резиденциясын, Сент-Николас епархиялық орталығын салдырды. Лимбургтің құрылыс органдарынан сауналар, шарап қоймалары және бағалы асыл тастармен әрленген интерьер туралы қауесеттерді жою үшін жобаның егжей-тегжейі жасырын сақталды, бірақ кейін ғимарат "Лимбургтің Қағбасы" деп аталды, себебі оның түсі мен кубикалық пішіні Меккедегі Қағбаға ұқсас болды. Бұл шіркеудің тартымды бюджетіне қарамастан, шіркеу ғимараттарының күтімі мен жөндеуі, балабақша сияқты қызметтерге қаражат жетіспеді. Сондай-ақ, 2013 жылдың қазан айында 1250 бавариялық шіркеуден шықты, ал қыркүйекте бұл көрсеткіш 602 адамды құрады. Германияның Бремен, Оснабрюк, Падерборн, Пассау және Регенсбург қалаларында католиктердің шіркеуден кетуі үш есеге артты. 2022 жылдың наурызында скандинавиялық епископтар неміс епископтарының "заман рухына мойынұсынуы" мүмкіндігінен алаңдаушылық білдірді. 2022 жылдың сәуірінде 70-тен астам епископтан тұратын халықаралық топ немістерді "Киелі кітаптар мен шіркеудің беделді дәстүрінің нұсқасынан емес, әлемнің көзімен" осы мәселелерге қарағаны үшін сынады. 2022 жылдың 24 қарашасында Ватикан екі кардиналдың сын-пікірін жариялады. Епископтар Дикастериясының префекті кардинал Марк Уэлет, немістердің сексуалдық зорлық-зомбылыққа қарсы күрестегі адалдығын жоғары бағалағаннан кейін, бұл "байланысты емес идеяларды ілгерілету үшін пайдаланылды" деді және олар мәдени және БАҚ қысымына "бойыны бұруда" көрінеді. Оның сөзіне сәйкес, "теологтардың шектеулі тобының күн тәртібі" епископтардың ұсыныстарына айналды, ол "Екінші Ватикан кеңесінен бері барлық папалар бекіткен ілімге ашық қайшы келеді" деді. Сенім ілімі жөніндегі Дикастерияның префекті кардинал Луис Ладария Феррер "қасиетті шіркеудің құпиясын тек билік институтына дейін төмендету" қаупі туралы ескертті, сондықтан ұсыныстардың "ең үлкен қаупі" – "Екінші Ватикан кеңесінің ең маңызды жетістіктерінің бірін" жоғалту: "епископтардың және осылайша жергілікті шіркеудің миссиясы туралы нақты ілім".
A spate of nationwide de registrations and protest occurred in late 2013 caused by financial corruption scandals, termed the 'Tebartz effect'. Investigations alleged misappropriation of church funds by Bishop Franz Peter Tebartz van Elst of Limburg over several years. Nicknamed the "Protzbischof" ("bling bishop" or "splurge bishop"), he provoked outrage for the hypocrisy of preaching poverty while living extravagantly. His excesses included travelling first class on humanitarian missions to India on flights costing €7,000 each. Tebartz and his Vice Vicar Franz Kaspar both qualified for Lufthansa's luxury frequent flyer program. Tebartz commissioned a bishop's residence, the St. Nicholas Diocese Center, costing €31 million. Details of the project were kept secret from Limburg's construction authorities to quash rumours of saunas, wine cellars, and interior decorations with precious gems, but the building was later nicknamed the "Kaaba of Limburg", as the colour and cubical shape resembled the Kaaba of Mecca. This was despite the diocese's strained budget, which often lacked funds for basic overhead and maintenance of church facilities and for services such as daycare. Also, 1,250 Bavarians left the church in October 2013, doubling from 602 in September. Throughout Germany the cities of Bremen, Osnabrück, Paderborn, Passau and Regensburg reported three fold increases of Catholic resignations. In March 2022, the Scandinavian bishops also aired their deep concern of a possible "capitulation to the Zeitgeist," on the part of the German bishops. In April 2022, an international group of more than 70 bishops criticized the Germans for allegedly viewing these issues through "the lens of the world rather than through the lens of the truths revealed in Scripture and the Church's authoritative Tradition." On Nov 24, 2022, the Vatican published the critique of two curial cardinals. Cardinal Marc Ouellet, prefect of the Dicastery for Bishops, after praising the seriousness of the Germans in tackling sexual abuse, said that this has been "exploited" to push unrelated ideas, and they seem to be making "concessions" to cultural and media pressure. "The agenda of a limited group of theologians" has become the bishops' proposals, which he says "openly contradict the teaching affirmed by all the popes since the Second Vatican Ecumenical Council." Luis Ladaria Cardinal Ferrer, prefect of the Dicastery for the Doctrine of the Faith, warned of "reducing the mystery of the Church to a mere institution of power," and so "the greatest danger" of the proposals is to lose "one of the most important achievements" of Vatican II: "the clear teaching of the mission of the bishops and thus of the local Church."
Неміс папалары
Жеті папа Германиядан шыққан. Каринтиялық Бруно, Папа Григорий V ретінде (996–999) таққа отырған, алғашқы неміс папасы деп есептеледі. 11-шы ғасырда бес неміс папасы болды, олардың ішінде әулие саналған Лев IX да бар. Ең соңғы неміс папасы – Бенедикт XVI, бұрынғы Джозеф кардинал Ратцингер, 2005 жылдан 2013 жылы зейнетке шыққанға дейін билік етті.
Seven popes have been from Germany. Bruno of Carinthia, who reigned as Pope Gregory V (996–999), is considered the first German pope. The 11th century saw five German popes, including Leo IX who was canonized as a saint. The most recent German pope was Benedict XVI, previously Joseph Cardinal Ratzinger, reigned from 2005 until his retirement in 2013.