Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жозеф Губерт Рейнкенс (1 наурыз 1821 – 4 қаңтар 1896) – Германияның тұңғыш Ескі католик епископы.
Joseph Hubert Reinkens (March 1, 1821 – January 4, 1896) was the first German Old Catholic bishop.
Өмірбаян
Ол Рейн провинциясындағы Бёртшайд қаласында (қазіргі Ахен қаласының бөлігі) бағбанның ұлы болып дүниеге келген. 1836 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін көптеген бауырлары мен қарындастарын асырау үшін жұмыс істеуге мәжбүр болды, бірақ 1840 жылы Ахендегі гимназияға түсіп, кейіннен Бонн мен Мюнхен университеттерінде теологияны оқыды. 1848 жылы дін қызметкері болып тағайындалды, ал 1849 жылы теология ғылымдарының докторы дәрежесін алды. Ұзақ өтпей ол Бреслауда шіркеу тарихының профессоры болып тағайындалды, ал 1865 жылы университет ректоры болды. Осы кезеңде ол басқа зерттемелермен қатар Александриялық Климент, Пуатьелік Гилари және Турлық Мартин туралы монографиялар жазды. Аристотельден кейінгі өнер, әсіресе трагедия туралы эссесінің нәтижесінде Лейпциг университетінде философия докторы атанды. 1870 жылы папаның қатесіздігі туралы мәселе көтерілгенде, Рейкенс догманың жариялануына қарсы болған топқа қосылды. Ол шіркеудің қатесіздігі және Кеңестің процедурасы туралы бірнеше памфлет жазды. Қатесіздік догмасы жарияланғанда, Рейкенс жарлыққа қарсы тұруды ұйымдастыруға шешім қабылдаған Игнац фон Деллингер басқаратын ықпалды теологтар тобына қосылды. Ол 1871 жылы Нюрнберг декларациясына қол қойғандардың бірі болды, ал 1874 және 1875 жылдары шығыстық және англикандықтармен Боннда өткен конференцияларда көзге түсті. Ежелгі католиктер Рим шіркеуінен бөлінуге шешім қабылдағаннан кейін, Рейкенс 1873 жылы Кёльнде өткен құлшыныспен қабылданған жиналыста Германиядағы епископ болып сайланды. Сол жылдың тамызында ол Девентер епискобы доктор Хейкамптан киелі рухпен құлшылыққа ие болды. Рейкенс өзінің қызметіне адалдықпен берілді, және оның күш-жігерінің арқасында Ежелгі католиктер қозғалысы Германияның әртүрлі штаттарында нақты мәртебеге ие болған ұйымдастырылған шіркеуге айналды. Ол құлшылыққа ие болғаннан кейін бірқатар теологиялық еңбектер жазды, бірақ олардың ешқайсысы 1873 жылғы Киприан және Шіркеудің бірлігі туралы трактаты сияқты маңызды болған жоқ. Оның епископтық мансабының ең маңызды ісі – 1876 жылы доктор Эдуард Герцогты Швейцариядағы Ежелгі католик шіркеуінің епископы ретінде тағайындауы болды. 1881 жылы Рейкенс Англияға сапар шегіп, Англия шіркеуінің епископтарымен, дін қызметкерлерімен және мирянмен бірнеше рет қасиетті Евхаристияны қабылдады, ал 1894 жылы ол англикандық тәртіптердің заңдылығын өзінің дінге сенетін достарына – Нидерландтың Ежелгі католиктеріне қарсы қорғады, олар кейіннен осы тәртіптерді мойындады. Ол 1896 жылдың 4 қаңтарында Боннда қайтыс болды.
He was born at Burtscheid (now part of Aachen) in the Rhine Province, the son of a gardener. In 1836, on the death of his mother, he took to manual work in order to support his numerous brothers and sisters, but in 1840 he was able to go to the gymnasium at Aachen, and he afterwards studied theology at the universities of Bonn and Munich. He was ordained priest in 1848, and in 1849 graduated as doctor in theology. He was soon appointed professor of ecclesiastical history at Breslau, and in 1865 he was made rector of the university. During this period he wrote, among other treatises, monographs on Clement of Alexandria, Hilary of Poitiers and Martin of Tours. In consequence of an essay on art, especially in tragedy, after Aristotle, he was made a doctor of philosophy in the university of Leipzig. When, in 1870, the question of papal infallibility was raised, Reinkens attached himself to the party opposed to the proclamation of the dogma. He wrote several pamphlets on church tradition relative to infallibility and on the procedure of the Council. When the dogma of infallibility was proclaimed, Reinkens joined the band of influential theologians, headed by Ignaz von Döllinger, who resolved to organize resistance to the decree. He was one of those who signed the Declaration of Nuremberg in 1871, and at the Bonn conferences with Orientals and Anglicans in 1874 and 1875 he was conspicuous. The Old Catholics having decided to separate themselves from the Church of Rome, Reinkens was chosen their bishop in Germany at an enthusiastic meeting at Cologne in 1873. In August of that year he was consecrated by Dr Heykamp, bishop of Deventer. Reinkens devoted himself zealously to his office, and it was due to his efforts that the Old Catholic movement crystallized into an organized church, with a definite status in the various German states. He wrote a number of theological works after his consecration, but none of them so important as his treatise on Cyprian and the Unity of the Church (1873). The chief act of his episcopal career was his consecration in 1876 of Dr Eduard Herzog to preside as bishop over the Old Catholic Church in Switzerland. In 1881 Reinkens visited England, and received Holy Communion more than once with bishops, clergy and laity of the Church of England, and in 1894 he defended the validity of Anglican orders against his co religionists, the Old Catholics of the Netherlands who later recognised the orders. He died at Bonn on 4 January 1896.