Итальяндық кондотьер Альберико да Барбиано

Кіріспе

кеме

Италиялық кондотьеро Альберико да Барбиано (шамамен 1344–1409) – итальяндық кондотьерилердің алғашқысы болды. Оның әскери істегі ұстазы – ағылшын жалдамалы әскері Джон Хоуквуд, Италияда Джованни Акуто деп белгілі. Альбериконың жасағы Сан-Джорджо жасағы ретінде Әулие Георгий туы астында күресті.

Өмірбаян

Барбиано ди Котиньола қаласында туған, қазіргі Шығыс Эмилия-Романья аймасындағы коммуна, Альберико Альдизионың ұлы еді. Оның отбасы Романья аристократиясының ежелгі тамырларына ие болды және Каролингтер дәуірінен бастау алатынын мәлімдеді. Олар Барбиано, Кунио және Луго-ди-Романьяның мұрагерлік иелері болды, сондай-ақ Равенна, Форли және Каррараның феодалдарымен туыс екендерін айтты. Альберико Равеннадан Беатрис да Полентаға үйленді және Манфредо мен Людовико есімді екі ұлы болды. Альберико әскери тәжірибесін алғаш рет ағылшын капитаны Джон Хоуквудтың жасағында алды, 1370 жылдардағы Фаенцадағы қырғын мен "Сесена қанына тоғысы" шайқасына қатысты. Бұл оқиғалар оған қатты әсер еткендіктен, Альберико шетелдік жасақты тастап, тек итальяндық жалдамалы сарбаздардан құралған әскери корпус құруға шешім қабылдады. Барбианоның Сан-Джорджо жасағы (Compagnia di San Giorgio) сол кездегі жалдамалы әскерлердің әскери стилін жаңартты, әсіресе атты әскерлердің қару-жарағы мен тактикасын жетілдірді, сондай-ақ жаттығуға ерекше мән берді. Фачино Кане, Жакопо даль Верме, Браччо да Монтоне және Муцио Аттендоло сияқты белгілі кондотьерлер Сан-Джорджо жасағында әскери жолын бастады. 200 сарбаздан бастап, Альберико көп ұзамай 4000 әскерді басқарды, бұл сол кезге дейін Италия жерін басып келген шетелдік жасақтардың құлдырауына себеп болды. Альбериконың алғашқы кондоттасы (келісімшарты) 1378 жылы Миланның Барнабо Висконти қызметінде, Скалигерлер мен Каррарезилерге қарсы болды. Келесі жылы Альберико Рим папасы Урбан VI шақыруымен, Цезеннадағы қасапшылыққа айдар таққан Климент VII-ге қарсы күреске кірісті. Соңғысының әйгілі бретондық әскерлері 1379 жылғы 29 маусымда Рим маңында бес сағатқа созылған шайқастан кейін талқандалды. Кейін Альберико Неаполь тәжі үшін соғысқа қатысты, онда королева Жанна I (және оның күйеуі Отто Брансвик) мен Карлос Дюраццо, Урбан VI қолдауымен, күресті. 1381 жылғы 18 маусымда Альберико Оттоны жеңіп, содан кейін Жаннаны Неапольдің Кастель-Нуовосында қоршап алды. Королева тұтқындалып, Абруцциде қамауға алынғаннан кейін, Барбиано жаңа король Карл III-тің gran conestabile-і ("бас штаб бастығы") болып тағайындалды. Жаңа қызметінде ол Анжу әулетінен шыққан Людовик I-ге қарсы тұруға тиіс болды, ол 40 000 сарбазбен Италияға келген еді. Альберико Форли мен Чезенаны сәтті қорғады. Алайда Людовик Кампобассо шайқасында Карл III-ті жеңіп, Неапольдің патшасы деп жарияланды. Луи ақырында обадан қайтыс болды, ал Урбан VI жағын өзгертті, Ноцерада оны қоршап тұрған Альбериконы шіркеудің жауы деп жариялады. Карл 1386 жылғы 24 ақпанда қаза тапты, бірақ Барбиано оның ұлы Ладиславқа адалдығын серттеді. Ладислав жаңа француз шапқыншылығына тап болды, оны Луи II басқарды. Альберико мансабында алғаш рет 1392 жылы Асколи Пичено шайқасында жеңіліске ұшырады. Жан Галеаццо Висконти оның бостандығы үшін 3000 флорин төлеп, Флоренция, Болонья және Мантуяға қарсы соғысқа шақырды. Альберико 1397 жылы бірнеше шайқаста жеңіске жетіп, Мантуяны қоршауға дайындық жасады. Алайда Висконти мен Франческо I Гонзага арасындағы бейбітшілік келісімі оны тоқтатты. 1399 жылғы жорығы кезінде оның інісі Джованни жау кондотьері Астор I Манфреди қолға түсіріп, басын кесті. 1402 жылғы 26 маусымда Альберико Касалеккио шайқасында Флоренция-Болонья біріккен әскерін жеңіп, Миланның Болоньяны басып алуына жол ашты. Келесі жылы ол Миланды тастап, Неапольдің Ладислав қызметіне қайта оралды. Альберико да Барбиано 1409 жылдың көктемінде патшасымен кездесуге бара жатқанда, Ситта-делла-Пьеведе (Умбрия) қайтыс болды.

Born in Barbiano di Cotignola, a commune of what is now eastern Emilia Romagna, Alberico was the son of Aldisio. The family were nobles of Romagna of long standing, claiming descent from Carolingian times. They were hereditary lords of Barbiano, Cunio, and Lugo di Romagna and claimed as kin the lords of Ravenna, Forlì and Carrara. He married Beatrice da Polenta of Ravenna, and had by her two sons, Manfredo and Ludovico. Alberico gained his first military experience in the compagnia of the English captain John Hawkwood, taking part in the famous slaughter at Faenza and the "Cesena Bloodbath" in the 1370s. Allegedly touched by these excesses, Alberico left the foreign compagnia, deciding to form a military corps constituted only by Italian mercenaries. Barbiano's Compagnia di San Giorgio ("St. George Company") renovated the military style of the mercenary companies of the period, with sharply improved cavalry armour and tactics, and with strong attention paid to the training aspect. Famous condottieri like Facino Cane, Jacopo dal Verme, Braccio da Montone and Muzio Attendolo began their military career in the St. George Company. Starting with 200 men, Alberico could soon boast 4,000 soldiers under his command, prompting a quick decline of the foreign companies that had dominated the Italian grounds till that moment. The first condotta ("contract") for Alberico's force was in 1378, at the service of Barnabò Visconti of Milan, against the Scaliger and the Carraresi. The following year Alberico was called by Pope Urban VI to fight against Antipope Clement VII, the slaughterer at Cesena. The latter's infamous Breton troops were crushed in the neighbourhood of Rome on 29 June 1379, after five hours of battles. Alberico was later involved in the war for the Crown of Naples between Queen Joan I (and her husband Otto of Brunswick) and Charles of Durazzo, backed by Urban VI. On 18 June 1381, Alberico defeated Otto and subsequently besieged Joan in the Castel Nuovo of Naples. After the Queen was captured and imprisoned in the Abruzzi, Barbiano was named gran conestabile ("chief of staff") by the new king Charles III, and in his new role he had to face Louis I of Anjou, Joan's heir, who had arrived in Italy with an army of 40,000 men. Alberico managed to protect Forlì and Cesena. However, Louis defeated Charles III at Campobasso and was declared king of Naples. Louis eventually died after a pestilence, while Urban VI changed sides declaring Alberico, who was besieging him in Nocera, to be an enemy of the church. Charles was assassinated on 24 February 1386, but Barbiano declared his loyalty to the latter's son Ladislaus. The latter had to face a new French invasion, this time led by Louis II. Alberico for the first time in his career was defeated, at Ascoli Piceno, in 1392. Gian Galeazzo Visconti paid 3,000 florins for his freedom, engaging him for the war against Florence, Bologna and Mantua. Alberico wins a series of battles in 1397 and was ready for the final siege of Mantua. However, a treaty of peace signed by Visconti with Francesco I of Gonzaga stopped him. During his campaign in 1399, his brother Giovanni, was captured and beheaded by the enemy condottiero Astorre I Manfredi. On 26 June 1402, he defeated a combined Bolognese Florentine army at the Battle of Casalecchio, leading to the Milanese conquest of Bologna. The following year he left Milan to re enter service to Ladislaus of Naples. Alberico da Barbiano died in the spring of 1409, on the way to meet his king at Città della Pieve (Umbria).

Мұра

Оның ұлы Людовико 1411 жылдан бастап Луго графы болды. Оның ұлы Альберрико II 1431 жылы қаладан қуылды және Ломбардияға көшіп кетті, онда оның ұрпақтары Бельгиозоның (қазіргі Павия провинциясы) феодалдары болды. 1566 жылы Барбиано Бельгиозо "Испанияның Гранделары" атағын алды. 1930 жылы Италияның Корольдік теңіз күштері Кондотьери класындағы "Альберико да Барбиано" крейсерін суға түсірді.