Солтүстік Америка меннониттерінің қауымдастығы (1860-2002)
General Conference Mennonite Church
Жаңадан келген меннониттер мен амиш иммигранттары үшін негізгі қауымдастық (1860-2002). Білім беру, миссиялық жұмыс, семинариялар мен колледждерді қолдады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Меннониттік шіркеу қауымдастығы (1860–2002)
Mennonite church association (1860–2002)
Бас конференциялық меннониттік шіркеу (GCMC) – 1860 жылдан 2002 жылға дейін Солтүстік Америкадағы меннониттік қауымдардың басты қауымдастығы болды. Конференция 1860 жылы Айова штатындағы қауымдардың Солтүстік Америка меннониттерін жоғары білім беру және миссионерлік қызмет сияқты ортақ мақсаттарға жету үшін бірігуге шақырғанда құрылды. Конференция Солтүстік Америкаға жаңадан келген меннониттер мен амиш иммигранттары үшін ерекше тартымды болды және 1870 жылдары мыңдаған ресейлік меннониттердің Солтүстік Америкаға келуімен бірге едәуір кеңейді. Конференция кеңселері Манитоба штатындағы Виннипег және Канзас штатындағы Солтүстік Ньютон қалаларында орналасқан. Конференция семинарияны және бірнеше колледжді қолдады. 1990 жылдары конференцияға Канада, АҚШ және Оңтүстік Америкадағы 410 қауымда 64 431 мүше кірді. Меннониттік шіркеумен ондаған жылдар бойы ынтымақтастықтан кейін, екі ұйым 2000 жылы Канада мен АҚШ-тың меннониттік шіркеулері ретінде қайта құрылды.
The General Conference Mennonite Church (GCMC) was a mainline association of Mennonite congregations based in North America from 1860 to 2002. The conference was formed in 1860 when congregations in Iowa invited North American Mennonites to join together in order to pursue common goals such as higher education and mission work. The conference was especially attractive to recent Mennonite and Amish immigrants to North America and expanded considerably when thousands of Russian Mennonites arrived in North America starting in the 1870s. Conference offices were located in Winnipeg, Manitoba and North Newton, Kansas. The conference supported a seminary and several colleges. In the 1990s the conference had 64,431 members in 410 congregations in Canada, the United States and South America. After decades of cooperation with the Mennonite Church, the two groups reorganized into Mennonite Church Canada in 2000 and Mennonite Church USA in 2002.
Өмірбаян
Меннониттер Солтүстік Америкаға алғаш рет 1644 жылы келді. Алғашқы тұрақты қоныс 1683 жылы Германияның Крефельд қаласынан 34 меннонит және квакер тобы келген кезде Пенсильвания штатының Германтаун аймағында құрылды. 1820 жылға дейін шығыс Пенсильванияда барлығы 4000 меннонит және оларға жақын туысқан топ – 200 амиш қоныстанды. Бұл топ Америка революциясына қатысудан бас тарту, мемлекеттік білім беруге қарсылық көрсету және діни жаңаруды қабылдамау себепті көршілерінен оқшауланған. 19 ғасырдың бірінші жартысында жаңа көші-қон толқындары мыңдаған меннониттерді Пенсильвания, Онтарио, Огайо, Индиана және Иллинойс штаттарына жеткізді. 1860 жылдары меннониттер Миссури және Айова штаттарында да табылды. Еуропадан келгендер шығыс Пенсильваниялықтарға қарағанда көбінесе білімді болды және жаңа идеялар мен тәжірибелерді қабылдады. Меннониттердің осы әртүрлі топтары шала ғана ұйымдастырылған. Пенсильванияның батысындағы қоныстар шашыраңқы орналасқандықтан бір-бірімен байланыс орнату қиын болды. Онтариодан Америка шебіне дейін шашырап кеткен отбасыларды байланыстыру және ұйымдастыру қажеттігі осы қауымдардың арасында жеке-жеке туындады.
Mennonites first came to North America as early as 1644. The first permanent settlement was in the Germantown, Pennsylvania area when a group of 34 Mennonites and Quakers from Krefeld, Germany arrived in 1683. A total of 4000 Mennonites and 200 Amish, a closely related group, settled in eastern Pennsylvania by the 1820s. This group tended to separate from their neighbors because of refusal to participate in the American Revolution, opposition to public education and rejection of religious revivalism. In the first half of the 19th century new waves of emigration and migration brought thousands of Mennonites to Pennsylvania, Ontario, Ohio, Indiana and Illinois. By the 1860s Mennonites were found in Missouri and Iowa. The recent arrivals from Europe tended to be more educated than the eastern Pennsylvania group and had adopted new ideas and practices. These various groups of Mennonites were loosely organized. The settlements west of Pennsylvania were scattered and had difficulty communicating with each other. A concern arose independently among these congregations for a way to connect and organize families that were scattered from Ontario to the American frontier.
Франкония конференциясы
1769 жылы Пенсильвания штатының шығысындағы 22 меннониттік қауым Франкония конференциясын құрды. Қауым мүшелері тұрақты түрде өкілдерін жіберіп, мүшелік және саясат мәселелерін талқылап, шешім қабылдады. Шешімдер Киелі кітапты түсіндіруге негізделді. Бұл топ жазбаша конституцияға мұқтаж емес деп ойлады және кездесулердің хаттамалары жүргізілмеді. 1842 жылы Джон Х. Оберхольцер Франкония конференциясында пастор болып, жақын арада епископқа айналды. Ол осы лауазымда конференция отырыстарына қатысты. Мектеп мұғалімі және құлыпшы болғандықтан, ол басқа пасторларға қарағанда сыртқы әлеммен көбірек байланыста болды. Ол бастапқыда пасторлардың белгілі бір үлгідегі колониялық пальто киюіне қарсылық көрсетіп, заманауи киімді артық көрді. Конференцияның консервативті мүшелері оны өздерінің талаптарына сай келтіру үшін қысым көрсеткенін байқағаннан кейін, оған нақты ережелер жиынтығы мен әділ процедураның конференция үшін Киелі кітаптың мәтіндерін еркіндікпен түсіндіруден гөрі жақсырақ болатыны анық болды. Келесі конференция отырысында Оберхольцер ұйым үшін нұсқаулар жиынтығын, минималды конституцияны ұсынды және қабылданған шешімдерді тіркеу үшін кездесулердің хаттамаларын жүргізуді ұсынды. Бірақ конференцияның ықпалды мүшелерінің көпшілігі оның ұсынысын тікелей ұсынуға немесе басылған нұсқаларын таратуға рұқсат бермегендіктен, конференция делегаттары арасында жарылыс болды.
By 1769 a group of 22 Mennonite congregations in eastern Pennsylvania had organized Franconia Conference. Member congregations sent representatives to regular meetings where policy and membership issues were discussed and decided. Decisions were based on Biblical interpretation. The group felt no need for a written constitution and no meeting minutes were recorded. In 1842 John H. Oberholtzer became a minister within the Franconia Conference and shortly thereafter a bishop. In this role he attended the conference sessions. As a schoolteacher and locksmith, he had greater contact with the outside world than other ministers. Early on he resisted the expectation of ministers to wear a particular style of colonial coat, preferring more contemporary attire. Observing the process the more conservative members of the conference used to apply pressure to bring him in line with their expectations, it was evident to him that a clear set of rules and a fair process would be better for the conference than relying on arbitrary interpretation of scripture passages. At a subsequent conference session Oberholtzer proposed a set of guidelines, a minimal constitution, for the organization and suggested that minutes of meetings be recorded so that decisions would be documented. When a majority of the more influential members of the conference refused to let him even present his proposal, or distribute a printed copy, a rift developed among the conference delegates.
Шығыс Пенсильвания конференциясы
Екі топты келістіруге жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталғаннан кейін, Оберхольцер және мүшелерінің шамамен төрттен бірі жаңа топ құрды – Шығыс Пенсильвания конференциясы. Оберхольцер 1851 жылы қолмен басылатын баспа станогын сатып алып, оны құлыпшының шеберханасында орнатты. Ол Солтүстік Америкадағы алғашқы табысты меннониттік мерзімді басылым ретінде 400 данамен «Дер Религиозе Ботшафтер» («Діни хабаршы») журналын шығара бастады. Қаржылық ауыртпалық пен оның уақытын көп алуы салдарынан үш жылдан кейін басылым тоқтатылды. 1856 жылы 92 акционердің қаржысымен Меннониттер баспа одағы құрылып, «Das Christliche Volksblatt» атты журнал басылып қайта жаңғыртылды. Осы жаңа мекемеде журналдардан басқа кітаптар мен басқа материалдар да басылды. Оберхольцердің баспагер және редактор ретіндегі еңбегі Солтүстік Америкадағы меннониттерге зор әсер етті. Газетінің кең таралымы, Онтарио және Огайодағы меннониттерге сапарлары, сондай-ақ Еуропадағы меннониттермен хат алмасу арқылы ол ортақ мүдделері бар байланыстар желісін құра бастады. Бұл меннониттер басқа христиандармен байланысқа көбірек бейімделген және білім беру мен миссионерлік жұмысқа қызығушылық танытқан. «Volksblatt» Солтүстік Америкадағы шашырап кеткен меннониттер мен Еуропадағы білімді меннониттерден алынған хабарларды жариялады. Оберхольцер Огайо, Онтарио және Пенсильвания штаттарындағы меннониттерді аймақ бойынша шашырап кеткен меннониттік отбасыларға көмек көрсету мақсатымен ұйымдастыруға ниеттенді. Ол негізгі принциптерге негізделген одақ құруды ұсынды: Мәсіхте құтқарылу туралы ілім, қасиеттік рәсімдер, ізгі амалдар және сыртқы тәуелсіздік. Формалды ұйым құрылмаса да, мұндай ынтымақтастық «Volksblatt» журналында үнемі талқыланды.
After attempts to reconcile the two groups failed, Oberholtzer and about a quarter of the members formed a new group, the East Pennsylvania Conference. Oberholtzer purchased a hand printing press in 1851 and set it up in his locksmith shop. He began publishing Der Religiöse Botschafter (the Religious Messenger) with a circulation of 400, the first successful Mennonite periodical in North America. The financial burden and the demands on his time ended the operation after three years. In 1856, with funding from 92 shareholders, the Mennonite Printing Union was organized and printing resumed with a periodical named Das Christliche Volksblatt. Besides the periodical, books and other material were printed at this new facility. Oberholtzer's contribution as publisher and editor was to have significant influence on Mennonites in North America. Through wide circulation of his paper, visits to Mennonites in Ontario and Ohio and correspondence with Mennonites in Europe, Oberholtzer begin developing a network of contacts with shared interests. These Mennonites were more open to interaction with other Christians and were interested in education and mission work. Volksblatt published reports from among the scattered North American Mennonites and from the more educated Mennonites in Europe. Oberholtzer was particularly interested in organizing Mennonites in Ohio, Ontario and Pennsylvania for the purpose of ministering to Mennonite families scattered throughout the region. He proposed a union based on a basic set of ideals: the doctrine of salvation in Christ, the sacraments, good works and freedom in externals. Although formal organization did not materialize, this type of cooperation was an ongoing theme in Volksblatt.
Ұйымдастыру және жинау
1850 жылдары Айова штатының Ли округіндегі Франклин орталығы мен Вест-Пойнт қауымдары меннониттердің шағын шекаралық топтарының діни нанымын сақтау мақсатында, түрлі жобаларда ынтымақтастық үшін ортақ конституцияны қабылдады. 1859 жылғы конференция отырысында Солтүстік Америка меннониттерін осы одаққа қосылуға шақыру туралы қаулы қабылданды, осы арқылы жергілікті және шетелдік миссияларды ілгерілету көзделді. Бұл шақыру барлық меннониттерге жолданды және «Фольксблат» газетінде жарияланды. Келесі жылы өткен отырысқа жергілікті қауымдардан емес, төрт адам қатысты, олардың ішінде Онтариодан біреуі және Пенсильваниядан Оберхольцер болды. Меннониттер қауымдастығы құру ұсынылды, ол негізгі меннониттік нанымдарына (суға батыру арқылы шомылу, ант беруден бас тарту және Киелі кітаптың билігі) мойын бұрған кез келген қауымды, басқа байланыстарына қарамастан, қабылдауға дайын болар еді. Киелі кітапта нақты айтылмаған мәселелерде толық еркіндікке рұхсат етілуі керек еді. Меннониттердің зорлық-зомбылықты жоққа шығару сияқты нанымдары тікелей айтылмаса да, олар Киелі кітаптың билігімен қамтылған деп есептелді. Маңызды мәселелерде келісім мен маңызды емес мәселелерде еркіндік – әдет-ғұрыптары мен практикалары әртүрлі қауымдарды біріктірудің формуласы болды. 1860 жылғы 29 мамырда өткен бұл ресми ұйымдастыру отырысы Бас конференция меннонит шіркеуінің құрылуының бастауы деп есептеледі. Отырыстың хаттамасында топ Солтүстік Американың Бас меннонит қауымдастығының конференция хаттамасы деп аталды (неміс тілінен аударма). Топ миссионерлік қоғам құруға, христиан қызметкерлерін даярлайтын оқу орнын ашуға, тарихи қоғам құруға және үнқатысулар басып шығаруға шешім қабылдады. Дэниел Хегеге миссиялық жұмыс және білім беру саласындағы ынтымақтастықты ынталандыру үшін АҚШ және Канададағы меннониттер қауымдары арасында сапарға шығу тапсырылды.
In the 1850s the Mennonite congregations of Franklin Center and West Point in Lee County, Iowa adopted a common constitution in order to cooperate in various projects, stressing the desire to preserve the religious faith of the small frontier groups of Mennonites. At their 1859 conference meeting a resolution was adopted to invite North American Mennonites to join this union in order to promote home and foreign missions. This invitation was extended to all Mennonites and published in Volksblatt. At a meeting the following year, four individual from outside the local congregations attended the gathering, including one from Ontario and Oberholtzer from Pennsylvania. An association of Mennonite congregations was proposed that would accept any congregation, regardless of other connections, that held a basic set of Mennonite beliefs: baptism, non swearing of oaths and the authority of Scripture. Complete freedom was to be permitted in all matters not explicitly taught in the Scriptures. Although Mennonite beliefs such as rejection of violence were not specifically mentioned, these were assumed to be covered by the authority of Scripture. Agreement in essentials and freedom in nonessentials was the formula for uniting congregations that varied widely in custom and practice. This formal organizational meeting on 29 May 1860 is considered the beginning of the General Conference Mennonite Church. The minutes of the meeting refer to the group as Conference Minutes of the General Mennonite Community of North America (translated from German). The group resolved to organize a mission society, establish a training school for Christian workers, form a historical society and print tracts. Daniel Hege was appointed to travel among Mennonite communities in the United States and Canada to promote cooperation for mission work and education.
Жоғары білім
1860 жылғы кездесуден кейін Хеге басқа меннониттермен де байланыс орнатып, жаңа конференцияға қызығушылық танытты. Шығыс Пенсильвания тобы Хеге сапардан кейін көп ұзамай, 1861 жылы конференцияға қосылды. Сонымен қатар, Хеге жоспарланған мектеп үшін шамамен 6000 доллар жинады. Он жыл ішінде Бас конференцияның 20 қауымнан 1500 мүшесі болды. Пасторлар мен миссионерлерді даярлау үшін мектеп құру жоспарлары жылдам іске асты. Огайо штатының Уадсворт қаласында орын таңдалды, мектеп салынды және 1866 жылы ашылды. Уадсворт институты 1868 жылдың 2 қаңтарында ашылды. Уадсворт Солтүстік Америкадағы меннониттердің алғашқы жоғары оқу орны болды және шіркеу басшыларының бір буынды тәрбиеледі. Мектеп он бір жыл жұмыс істеді, содан кейін қаржылық қиындықтарға тап болды. Конференцияның миссионерлік жұмысты қолдау және 1870 жылдары Ресейден келген мыңдаған меннонит иммигранттарын қайта орналастыру сияқты бірнеше өзекті мәселелері болды. Осы меннониттер Ресейде мектептерді басқаруда бір ғасырлық тәжірибе жинаған еді. Мұғалімдерді даярлайтын Эмменталь мектебі 1882 жылдың 13 қыркүйегінде Канзас штатының Ньютон қаласының солтүстігінде, Александрволь меннонит шіркеуімен байланысты мектеп ғимаратында ашылды. Мектеп Канзас штатының Холстед қаласына көшірілді, онда 1883 жылдың 16 қыркүйегінде Халстед семинариясы ретінде жаңа ғимарат ашылды. Халстед мектебінің колледжге айналуы 1887 жылы Бетел колледж корпорациясына жарғы берілген кезде басталды. Мектеп 1892–1893 оқу жылында жабылып, оны Канзастың Солтүстік Ньютон қаласына көшіруге дайындық жүргізілді, ол 1893 жылы Бетел колледжі ретінде ашылды. Содан кейін басқа мектептер де ашылды: Меннонит колледж институты (Гретна, Манитоба, 1899), Меннонит орталық колледжі (Блуффтон, Огайо, 1898; қазір Блуффтон университеті), Фримен кіші колледжі (Фримен, Оңтүстік Дакота, 1903–1986), ағылшын-неміс академиясы (Ростерн, Саскачеван, 1905), ол 1946 жылы Ростерн кіші колледжіне айналды, Бетел Киелі кітап институты (Абботсфорд, Британдық Колумбия, 1939), ол 1970 жылы Колумбия Киелі кітап институтымен (қазіргі Колумбия Киелі кітап колледжі) және меннонит бауырлары Киелі кітап институтымен бірікті, ал 2000 жылы Конкорд және Менно Симонс колледжімен бірігіп, Канада меннонит университетіне айналды. 1914 жылы Меннонит орталық колледжі Блаффтон колледжі мен Меннонит семинариясы болып қайта ұйымдастырылды. 1921 жылы семинария Витмарсум теологиялық семинариясы деп аталды және 1931 жылы жабылғанға дейін шіркеу қызметкерлерін оқытты. 1945 жылы Чикаго қаласында (Иллинойс штаты) Меннонит Киелі кітап семинариясы ашылды. Семинария бауырлар шіркеуінің мекемесі – Бетани Киелі кітап семинариясымен байланысты болды. 1958 жылы Біріккен Меннонит Киелі кітап семинариясы құрылды, ол семинариямен және Гошен колледжінің Киелі кітап семинариясымен, меннонит шіркеуінің мектебімен бірікті. Индиана штатындағы Элькхарт орыны алдыңғы екі мектептің арасында бейтарап орын ретінде таңдалды. Бастапқыда екі жеке мекеме ретінде жоспарланған, ортақ ғимараттармен бөліскен семинария алғашқы он жылдан кейін іс жүзінде бір мектеп ретінде жұмыс істеді.
Through the contacts made by Hege in the year after the 1860 meeting, other Mennonite communities became interested in the new conference. The East Pennsylvania group joined the conference in 1861, shortly after Hege's visit. Hege also raised nearly $6000 for the proposed school. Within ten years the General Conference had 1500 members from 20 congregations. Plans to create a school for training pastors and missionaries proceeded rapidly. A site was chosen in Wadsworth, Ohio and the school was constructed and dedicated in 1866. Wadsworth Institute was opened on 2 January 1868 with twenty four students enrolled in a three year program of study. Wadsworth was the first Mennonite institution of higher learning in North America and trained a generation of church leaders. The school operated for eleven years before it fell into financial difficulty. The conference had several other competing concerns, including supporting mission work and resettling thousands of Mennonite immigrants from Russia who started arriving in the 1870s. The arriving Mennonites had a century of experience running schools in Russia. Emmental, a training school for teachers was opened on 13 September 1882 north of Newton, Kansas in a school building associated with Alexanderwohl Mennonite Church. The school was moved to Halstead, Kansas where a new building was dedicated on 16 September 1883 as Halstead Seminary. The transformation of the Halstead school to a college began in 1887 when Bethel College Corporation was granted a charter. The school was closed for the 1892–1893 school year while preparations were made to relocate it to North Newton, Kansas where it opened as Bethel College in 1893. Other schools followed: Mennonite Collegiate Institute (Gretna, Manitoba, 1899), Mennonite Central College (Bluffton, Ohio, 1898; now Bluffton University), Freeman Junior College (Freeman, South Dakota, 1903–1986), English German Academy (Rosthern, Saskatchewan, 1905) which became Rosthern Junior College (1946), Bethel Bible Institute (Abbotsford, British Columbia, 1939), which joined with Mennonite Brethren Bible Institute to become Columbia Bible Institute (now Columbia Bible College) in 1970, and Canadian Mennonite Bible College (Winnipeg, Manitoba, 1947) which combined with Concord College and Menno Simons College in 2000 to become Canadian Mennonite University. In 1914 Mennonite Central College was reorganized into Bluffton College and Mennonite Seminary. The seminary was renamed Witmarsum Theological Seminary in 1921 and provided training for church workers until it was closed in 1931. In 1945 Mennonite Biblical Seminary was started in Chicago, Illinois. The seminary was affiliated with Bethany Biblical Seminary, a Church of the Brethren institution. In 1958 Associated Mennonite Biblical Seminary was formed when the seminary joined with Goshen College Biblical Seminary, a Mennonite Church school in Goshen, Indiana. An Elkhart, Indiana site was chosen as a neutral location between the two previous schools. Originally planned as two separate institutions sharing common facilities, the seminary functioned in practice as a single school after the first decade.
Миссиялық жұмыс
1860 жылы конференция құрылғаннан кейін көп ұзамай миссионерлік кеңес құрылды. Оның алғашқы жұмысы негізінен миссионерлік істі насихаттау және қаражат жинаудан тұрды. Миссиялық кеңес Еуропалық меннониттердің қолданыстағы бағдарламасы арқылы Яваға миссионерлік қызметкерлерді жіберуді зерттеді. Еуропалықтардың жаңа конференциямен бірлесіп жұмыс істеуге мүдделі еместігі анықталғаннан кейін, кеңес қолданыстағы миссиялық ұйымдардан тәуелсіз жұмыс істеуге шешім қабылдады. Алғашқы миссионер Сэмюэл С. Хори 1880 жылы Арапахо тайпасының арасында жұмыс істеу үшін Индиан территориясындағы (кейін Оклахома) Дарлингтон және Кантонментке жіберілді. 1884 жылы оның ізін Генри Р. Вот басты. Вот 1893 жылы Хопи тайпасымен жұмыс істеу үшін Аризонаға көшіп барды. Рудольф Петтер өмірінің он бес жылын Индиан территориясында өткізіп, қалған өмірін Монтана штатындағы шайендермен жұмыс істеуге арнады. Шетелге жіберілген алғашқы миссионерлер – Маунтин Лейк, Миннесотадан шыққан Элизабет пен Питер А. Пеннер, сондай-ақ Дж. Ф. және Сюзанна Крюкер болды. Олар 1900 жылдың 9 желтоқсанында Үндістанда жұмыс бастау үшін Бомбейге келді. 1906 жылы мектеп мұғалімі Энни Фанк Үндістанға келіп, меннониттердің алғашқы жеке миссионер әйел қызметкері атанды. Фанк 1912 жылы алғашқы демалысында «Титаник» кемесімен үйіне қайтып бара жатып, соңғы құтқару қайығында балалы анаға орын бергені үшін қаза тапты. Басқа дін тобының үлгісімен, уағыздау, үйге бару, жексенбілік мектептер және балалармен жұмыс істеуге ерекше мән берілді.
A mission board was formed shortly after the 1860 creation of the conference. Its initial work consisted primarily of promoting missions and collecting funds. The mission board explored sending mission workers to Java under an existing program of European Mennonites. When it became clear that the Europeans were not interested in working jointly with the new conference, the board decided to focus on working independently of existing mission organizations. The first mission worker, Samuel S. Haury, was sent to Darlington and Cantonment in Indian Territory (later Oklahoma) in 1880 to work among the Arapaho. He was followed in 1884 by Henry R. Voth. Voth moved to Arizona in 1893 to start work with the Hopi. Rudolphe Petter spent fifteen years in Indian Territory and then worked with the Cheyenne in Montana for the rest of his life. The first mission workers sent overseas were Elizabeth and Peter A. Penner of Mountain Lake, Minnesota along with J. F. and Susanna Kroeker, arriving in Bombay 9 December 1900, to start work in India. Schoolteacher Annie C. Funk arrived in India in 1906, becoming the first single woman Mennonite mission worker. Funk returned home on her first furlough in 1912 on RMS Titanic, losing her life when she gave up her seat on the last lifeboat to a mother with children. Patterned after the work of other denominations, preaching, home visitation, Sunday Schools and work with children were emphasized.
Кеңейту және бағдарламалар
Конференцияның алғашқы мақсаттары – білім беру және миссионерлік жұмыс 1920 жылдары ілгеріледі. Екінші дүниежүзілік соғыс жаңа сынақтар келтірді. Канадалық қауымдардан шыққан, саналы түрде әскери қызметтен бас тартқандар батыс Канадада, ал кейіннен үйлеріне жақын фермаларда және өнеркәсіпте альтернативтік қызмет атқарды. АҚШ-та 828 ер адам (қарсыластардың шамамен 50 пайызы) Бас конференция шіркеулерінен Азаматтық қоғамдық қызметке (CPS) қатысты. Конференция CPS бағдарламасының үлесін төлеу үшін алты жыл ішінде 500 000 доллар жинады, бұл бағдарламаны басқа бейбітшілік шіркеулерімен бірлесіп жүзеге асырды. CPS тәжірибесі шіркеу басшыларының бір буынын қалыптастырды және меннониттер арасындағы ынтымақтастық процесін жалғастырды. Жаңа семинария құрылғаннан бөлек, соғыстан кейінгі жылдары қолданыстағы жұмыстар кеңейтіліп, жаңа жобалар іске асырылды. Меннонит энциклопедиясын жасау жұмысы 1946 жылы Меннонит шіркеуімен бірлесіп басталды. Мақсат – неміс тіліндегі «Mennonitisches Lexikon» толықтырып, оны ағылшын тіліне аударып, қайта жазу болатын. Бірінші том 1955 жылы, ал 3827 беттен тұратын төртінші том 1959 жылы аяқталды. 1990 жылы жаңа және жаңартылған ақпаратпен толықтырылған бесінші том жарық көрді. Миссиялық мәлімдеме: Құдай бізді Иса Мәсіхтің ізбасарлары болуға және Киелі Рухтың күшімен рақым, қуаныш және бейбітшілік қауымдары ретінде өсуге шақырады, осылайша Құдайдың шипасы мен үміті әлемге таралады. 1995 жылы қабылданды. Тарихы бойында Бас конференцияның меннонит шіркеуінің ұйымдық құрылымы түрлі комитеттер мен кеңестерге бөлінген. 1970 жылдар шамасында кеңестер комиссияларға қайта ұйымдастырылды, оның ішінде білім беру саласындағы комиссия түрлі білім беру шараларын және мүдделерді бақылаумен айналысты, Ішкі миссионерлік комиссия Солтүстік Америкадағы миссионерлік қызметтермен, мысалы, шіркеулер құру және Орталық және Оңтүстік Америкадағы басқа меннониттік топтарға көмектесумен жұмыс істеді, Шетелдік миссионерлік комиссия шетелдегі миссионерлік қызметтермен айналысты, Жоғары білім беру кеңесі меннониттік колледждермен жұмыс істеді, «Faith & Life Press» – конференцияның баспа және полиграфиялық мекемесі, Пасторлық қызметтер пасторлар мен қауымдармен жұмыс істеді, ал Бас қызметтер бөлімі конференцияны басқарудың қаржылық және бизнес аспектілерін бақылады. Конференция кеңселерi Виннипег (Манитоба) және Солтүстік Ньютон (Канзас) қалаларында орналасқан. Конференция екі мерзімді басылым шығарды: «The Mennonite» және «Der Bote», олар мүшелердің 90 пайызының үйіне жетіп жатты.
The initial conference goals of education and mission work were well under way by the 1920s. World War II brought new challenges. Conscientious objectors from Canadian congregations were serving in Alternative Service projects, primarily in western Canada and then later closer to home on farms and in industry. In the United States, 828 men (almost 50 percent of those drafted) from General Conference churches served in Civilian Public Service (CPS). The conference raised $500,000 over six years to pay for its share of the program as it cooperated with other peace churches in the administration of CPS. The CPS experience created a generation of church leaders and continued an ongoing process of inter Mennonite cooperation. In addition to the creation of a new seminary, the post war years saw the expansion of existing work and new projects. Work on the Mennonite Encyclopedia was started in 1946 in cooperation with the Mennonite Church. The goal was to complete the German Mennonitisches Lexikon and then translate and rewrite it into a suitable English version. The first volume was completed in 1955 and the fourth volume of the 3827 page work in 1959. A fifth supplementary volume was produced in 1990 with new and updated information. Mission StatementGod calls us to be followers of Jesus Christ and by the power of the Holy Spirit to grow as communities of grace, joy and peace, so that God's healing and hope flow through us to the world. Adopted 1995. Throughout its history, the General Conference Mennonite Church organizational structure was divided among various committees and boards. Around 1970 the boards were reorganized into commissions, including Commission on Education to oversee various educational activities and interests, Commission on Home Ministries which worked with mission activities in North America such as church planting and helping other Mennonite groups in Central and South America, Commission on Overseas Mission which dealt with overseas mission activities, Higher Education Council which worked with Mennonite colleges, Faith & Life Press which was the publishing and printing agency of the conference, Ministerial Leadership Services which worked with ministerial leadership and congregations and Division of General Services which oversaw the financial and business aspects of running the conference. Conference offices were maintained in Winnipeg, Manitoba and North Newton, Kansas. The conference printed two periodicals: the Mennonite and Der Bote, which reached ninety percent of members' homes
Саяси қатысу
Алғашқыда Солтүстік Америкадағы меннониттер мүмкіндігінше саяси істерге қатыспауға тырысты. Бұл жағдай Бас конференция меннониттері арасында біртіндеп өзгере бастады. Ресейден келген иммигранттар азаматтық алуға асықпады, себебі олардың әскери қызмет сияқты міндетті талаптарға қатысты алаңдаушылықтары болды. Азаматтық алу процесін бастағандар жергілікті және ұлттық сайлауға қатысу үшін мұны жасады. АҚШ-та меннониттердің дауысы 1940 жылға дейін ірі саяси партиялар арасында бөлінді, содан кейін республикалық партияға көбірек бейімділік байқалды. Филантроп Джейкоб А. Шоуолтер (1879–1953) Демократиялық партиядан алғашқы лауазымды тұлға болды, бірақ ғалымдар мен шіркеу басшыларының әлеуметтік әділет және бейбітшілік идеалдарына басымдық беруіне екі он жылдай уақыт кетті, бұл идеалдар Демократиялық партияға жақын болды, сонымен қатар дауыс беру үлгілері де өзгерді. Небраска штатының Беатрис қаласынан келген қой шаруасы Питер Янсен (1852–1923) саяси аренаға қадам басқан алғашқы меннониттердің бірі болды. 1873 жылы Ресейден келгеннен кейін ол Ресейден меннониттердің көшіп келуіне қызығушылық танытқан президент Грантпен кездесті. Янсен Ресейлік шенеуніктердің сән-салтанаты мен Вашингтондағы қарапайымдық арасындағы қарама-қайшылықты байқады. Осыдан бастап Янсен саясатқа қызығушылық танытып, өзі қабылдаған елінің игілігі үшін қолдау көрсетті. Ол округтік және штаттық республикалық конвенцияларға қатысты. Янсен 1884 жылғы Республикалық Ұлттық конвенцияға баламалы делегат болып сайланды және 1896 жылғы конвенцияға толық құқықты делегат болды, онда Уильям Маккинли кандидат ретінде ұсынылды. Янсен өзі үшін саяси лауазым іздемеді, бірақ 1880 жылы көршілері оны бейбіт судья етіп сайлады. Кейін ол Небраска штатының өкілі, содан кейін сенаторы болды. Өлім жазасын қолдану талабын қарастыратын губернаторлық лауазымға ұсынылғанды қабылдамады. 1900 жылы президент Маккинли Янсенді Париж әлемдік көрмесінің он екі комиссарының бірі етіп тағайындады. 1901 жылы ол Небраска штатынан Маккинлидің мемлекеттік жерлеу рәсіміне қатысты. Республикалық партияға ерте бағынудың бір себебі тауар бағасын жоғары ұстауға деген жеке мүддесі болды. Дэниел Унрух (1820–1893) отбасы Оңтүстік Дакота штатының Тернер округінде астық және жүн өндірді. 1894 жылғы Уилсон-Горман тарифінің нәтижесінде жүннің бағасы төмендеп, Чикагоға жөнелту шығындарын ғана қамтыды. Басқа меннонит шаруалары сияқты, Унрухтың ұлдары да Республикалық партия ұсынған жоғары тарифтерді жақтады. 1900 жылға қарай Бас конференция меннониттері ұлттық сайлауда үнемі дауыс бере бастады. Пастор Эндрю Б. Шелли (1834–1913) ашық түрде және мақтанышпен республикалық белгіні тақты. Оның ұлы округ прокуроры және Пенсильвания штатының Бакс округінің республикалық комитетінің төрағасы болды. Шеллидің 1908 жылғы президент сайлауында Теодор Рузвельтке дауыс беруге қауымын шақырғаны туралы әңгіме тарады. Шелли бұл ақпаратты Куакертаун (Пенсильвания штаты) Free Press газетінің бірінші бетінде жариялаған мақаласында жоққа шығарды. 1930 жылдары Канзас меннониттері арасындағы евангелист, саясаткер Джеральд Б. Уинродтың ықпалы сол кезде меннониттер арасында танымал болған оңшыл патриотизмге бет бұруын көрсетеді. Христиандық фундаментализмнің ықпалы және модернизмге қатысты алаңдаушылық, меннониттердің өзін-өзі сенуімен бірігіп, 1940 жылға қарай Рузвельтке қарсы реакция тудырды, бұл Бас конференция меннониттерін бірнеше онжылдықтар бойы республикалық кандидаттарды қолдауға итерді.
Mennonites in North America originally avoided political involvement if possible. This began to gradually change among General Conference Mennonites. Immigrants from Russia were slow to become citizens citing reservations over implied responsibilities, specifically military service. Those that began the naturalization process did so to participate at local polls and in national elections. In the United States, the Mennonite vote was split among the major political parties until 1940 when it predominantly favored the Republican Party. Philanthropist Jacob A. Schowalter (1879–1953) was an early Democratic Party officeholder but it would be two decades before academics and church leaders began emphasizing social justice and peace related ideals that more closely aligned with the Democratic Party, with a corresponding shift in voting patterns. One of the first Mennonites to become politically involved was Peter Jansen (1852–1923) a sheep rancher from rural Beatrice, Nebraska. Upon arriving from Russia in 1873, he met with President Grant who was interested in the proposed immigration of Mennonites from Russia. Jansen was impressed by the contrast between the pomp and glitter of Russian officialdom and the practicality he found in Washington. From that point, Jansen took an interest in politics and supported causes he felt would better his adopted country. He participated in county and state Republican conventions. Jansen was elected alternate delegate to the 1884 Republican National Convention and was a delegate at large to the 1896 convention that nominated William McKinley. Jansen did not seek political office for himself, but in 1880 his neighbors elected him justice of the peace. Later he served as Nebraska state representative and then state senator. He turned down nomination for Governor of Nebraska because of the position's requirement to enforce the death penalty. In 1900 President McKinley appointed Jansen as one of twelve commissioners to the Paris World's Fair. In 1901 he represented Nebraska at the state funeral of McKinley. One reason for early alignment with the Republican Party was self interest in keeping commodity prices high. The Daniel Unruh (1820–1893) family produced grain and wool in Turner County, South Dakota. As a result of the Wilson Gorman Tariff of 1894 the price of wool was so low that it just covered the cost of shipment to Chicago. As with other Mennonite farmers, Unruh's sons became strong supporters of high tariffs favored by the Republican Party. By 1900 General Conference Mennonites were regularly voting in national elections. Pastor Andrew B. Shelly (1834–1913) openly and proudly wore the Republican lapel. His son was the district attorney and chairman of the Bucks County, Pennsylvania Republican Committee. Shelly was rumored to have told his congregation to vote for Theodore Roosevelt in the 1908 presidential election. Shelly denied this in a front page article in the Quakertown (Pennsylvania) Free Press. The influence of evangelist turned politician Gerald B. Winrod among Kansas Mennonites in the 1930s is indicative of a shift toward right wing patriotism that gained popularity among Mennonites at that time. The influence of Christian fundamentalism and corresponding wariness of modernism combined with Mennonite self reliance produced an anti Roosevelt reaction by 1940 that put General Conference Mennonites solidly behind Republican candidates for several decades.
Ынтымақтастық және қайта ұйымдастыру
1940 жылдардан бастап Бас конференция меннонит шіркеуі мен меннонит шіркеуі бірнеше ынтымақтастық жобалармен жұмыс істеді. Олардың арасында Азаматтық мемлекеттік қызмет және меннониттердің орталық комитеті болды, ол АҚҚ-ның меннониттік бөлімін бақылады. 1950 жылдары екі топ бірлесіп Ассошиэйтед Меннонит Библейлік семинариясын құрды. Бірлескен әндер жинағы жобалары 1969 жылы («The Mennonite Hymnal») және 1992 жылы («Hymnal a Worshipbook») аяқталды. 1995 жылы меннониттермен бірге «Иманға қатысты жарияланым» атты құжат аяқталды. Екі топты біріктіруге бағытталған қозғалыстың тағы бір күші сол кезде төменгі деңгейде де жүріп жатты. Меннониттер ауылдық жерлерден көшіп келгенде, қалаларда жаңа қауымдар құрып, екі топтың өкілдерін біріктірді. Бұл қауымдар екі конфессияның аймақтық конференцияларына қосылуға тырысты. 1990 жылдары осындай екі топқа қосылған ондаған қауымдар пайда болды. Екі топтың ынтымақтастығы артқан сайын, аймақтық конференциялар бірлесіп жұмыс істеудің жолдарын іздеп, сөзсіз бірігуді жоспарлай бастады. Екі топты біріктіру туралы талқылаулар ынтымақтастықтың күшеюімен қатар жүрді. 1983 жылдан бастап екі топ уақыт-уақыт бірлескен делегаттар сессияларында кездесті. 1989 жылы екі ұйымды біріктіру жоспарын жасауға бағытталған белсенді жұмыс басталды, ол 1999 жылғы делегаттар сессиясында жаңа бірлескен құрылымды мақұлдаумен аяқталды. Трансформация жақын арада Канадада, ал 2002 жылы АҚШ-та аяқталды. Бас конференция меннонит шіркеуі (GCMC) және меннонит шіркеуі (MC) екі жаңа ұлттық топқа айналды: Канада меннонит шіркеуі және АҚШ меннонит шіркеуі. GCMC аймақтық конференциясы MC аймақтық конференциясымен бірігіп, Онтариодағы Біріккен меннонит шіркеулерін құрды. Онтарио мен Квебектің меннониттік конференциясы, Онтарионың батыс меннониттік конференциясы, Шығыс Канаданың меннониттік конференциясы, Солтүстік округі, Айова-Небраска, Орталық жазықтар меннониттік конференциясы. Монтанадағы кейбір қауымдар Солтүстік-Орталық конференциясына қосылды. (Солтүстік) Тынық мұхиты аймағы, Тынық мұхиты жағалауы, Тынық мұхиты Солтүстік-Батыс меннониттік конференциясы, (Оңтүстік) Тынық мұхиты аймағы, Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты меннониттік конференциясы, Орталық округі, Орталық округтік конференциясы болып қалады (Иллинойс, Индиана, Мичиган және Огайо штаттары). Батыс Иллинойстағы кейбір қауымдар Орталық жазықтарға қосылды. Шығыс округі Шығыс округтік конференциясы болып қалады, кейбір қауымдар жақын маңдағы конференцияларға өтті. Батыс округі Батыс округтік конференциясы болып қалады. 2005 жылы құрылған Тау штаттары конференциясына Колорадоның екі қауымы қосылды.
Starting in the 1940s the General Conference Mennonite Church and the Mennonite Church worked on several cooperative projects. Among these were Civilian Public Service and Mennonite Central Committee, which oversaw the Mennonite part of the CPS. In the 1950s the two groups created Associated Mennonite Biblical Seminary together. Joint hymnal projects were completed in 1969 (The Mennonite Hymnal) and 1992 (Hymnal a Worshipbook). A joint Confession of Faith in a Mennonite Perspective was completed in 1995. Another force in the movement towards uniting the two groups was simultaneously happening at the grassroots level. As Mennonites moved from rural areas, they formed new urban congregations, bringing together people from both denominations. These congregations would then seek affiliation in area conferences of both denominations. By the 1990s there were dozens of these dual affiliated congregations. As cooperation between the two groups increased, overlapping area conferences began looking at ways to work together and plan for an inevitable merger. The increasing cooperation occurred in parallel with discussions about joining the two groups. Starting in 1983, the two groups met together in joint delegate sessions from time to time. By 1989 an intentional effort was underway to devise a plan for merging the two organizations, which culminated in a 1999 delegate session where a new joint structure was approved. The transformation was completed soon thereafter in Canada and by 2002 in the United States. The two groups, General Conference Mennonite Church (GCMC) and Mennonite Church (MC), became two new national groups: Mennonite Church Canada and Mennonite Church USA. GCMC Area Conference Joined With MC Area Conference To Form United Mennonite Churches in Ontario Mennonite Conference of Ontario and QuebecWestern Ontario Mennonite Conference Mennonite Conference of Eastern Canada Northern District Iowa Nebraska Central Plains Mennonite ConferenceSome Montana congregations join North Central Conference. (Northern) Pacific District Pacific Coast Pacific Northwest Mennonite Conference (Southern) Pacific District Southwest Pacific Southwest Mennonite Conference Central District Remains Central District Conference, overlappingIllinois, Indiana Michigan and Ohio ConferencesSome western Illinois congregations join Central Plains. Eastern District Remains Eastern District Conference with some congregationsswitching affiliation to nearby conferences. Western District Remains Western District ConferenceTwo Colorado congregations join Mountain States Conference, formed in 2005.
Мен-О-Лан лагері
Camp Men O Lan – Солтүстік Америкадағы үздіксіз жұмыс істеп келе жатқан ең көне меннониттік лагерь, ол Пенсильвания штатының Квакертаун қаласында орналасқан. Camp Men O Lan меннониттік кемпинг қауымдастығының және христиандық лагерьдер мен конференциялар қауымдастығының мүшесі. Бұл лагерь 1941 жылы Бас конференция меннониттік шіркеуінің Шығыс округтік кеңесімен құрылған. Лагерь атауы «меннонит» және лагерь үшін алғашқы жерді сыйға берген Ж. Уолтер Ландистің тегінен құралған сөздердің бірігімінен пайда болған. Лагерь 174 акр жерге орналасқан, ол Пенсильвания штатының Жоғарғы Бакс округінде. Жыл бойы ашық, лагерь құрылыстарына әрқайсысы 16 лагерьге дейін сыйымдылығы бар 11 кабина, жатақхана, жүзу бассейні, көл, қайықтар мен каноэ, қиындықтардан өту жолы, су серсегі, спортзал және экологиялық тұрғыдан жоспарланған жолдар жүйесі кіреді.
Camp Men O Lan is the oldest continuously operating Mennonite camp in North America, and located in Quakertown, Pennsylvania. Camp Men O Lan is a member of the Mennonite Camping Association and the Christian Camp and Conference Association. Camp Men O Lan was established in 1941 by the Eastern District Conference of the General Conference Mennonite Church. The camp name is a combination of Mennonite and Landis, the name of the denomination and the last name of the donor of the original property for the camp, J. Walter Landis. The camp is located on 174 acres in Upper Bucks County, PA. Open year round, camp facilities include 11 cabins housing up to 16 campers each, a dormitory, swimming pool, lake, paddle boats and canoes, challenge course, water slide, gymnasium, and an environmentally planned trail system.