Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Адалдаг (шамамен 900 – 988 жылдың 28 сәуірі) – 937 жылдан өліміне дейін Гамбург-Бременнің жетінші архиепископы. Ол ақсүйек тегінен, Верден епископы Адалвардтың туысы және шәкірті болды, сондай-ақ Хилдесхайм каноны қызметін атқарды. Оттон I оны таққа отырғаннан кейін бірден канцлер және нотариусы етіп тағайындады, ал 936 жылы архиепископ Унни қайтыс болғаннан соң, бос қалған лауазымға ұсынды. Епархияның алғашқы басшыларының ешқайсысы осы лауазымда одан ұзақ билік жүргізбеді, және ешқайсысы епархия үшін одан көп еңбек етпеді, бірақ оның жетістіктері ішінара оның алдыңғыларының еңбегінің нәтижесі және ерекше қолайлы жағдайлардың арқасында болды. Адалдаг тұсында митрополия алғашқы суфраганттарын – Рибе, Шлезвиг және Орхус епископтықтарын құру арқылы алды; сонымен қатар, Алденбургтың славян аймақтары (қазіргі Хольштайндегі Ольденбург) да Гамбургқа қарасты болды. Бұл Ольденбургтегі Ольденбургпен шатастырылмауы керек, ол бұрын Верден епархиясына қараған. Ол Кельннің Бременге билік ету құқығын қайта жаңарту әрекеттеріне сәтті қарсылық көрсетті. Императорлармен, әсіресе Оттон I-мен жақын қарым-қатынас арқасында өзінің епархиясы үшін құқықтар, жер иелігі және сауда құқықтары сияқты көптеген артықшылықтарға қол жеткізді. Ол императордың Римге жасаған саяхатына қатысты, 961 жылдан 965 жылға дейін оның жанында болды және Римде таққа отырған кезде императордың бас кеңесшісі ретінде есімдері жиі кездеседі. Оттон қуылған папа Бенедикт V-ті оның қамқорлығына берді. Адалдаг Гамбургке оралғаннан кейін де осы қарым-қатынастарды сақтап, оның артықшылықтары Оттон II және Оттон III регенттігімен расталды. Өмірінің соңғы жылдары солтүстікте даниялықтар мен славяндардың шабуылдарымен ауыр болды, және ол Мистивой басшылығымен Гамбургтің олардың тонауына куә болған болуы мүмкін.
Adaldag (c. 90028 April 988; also Adelgis, Adelger, and Adalgag) was the seventh archbishop of Hamburg Bremen, from 937 until his death. He was of noble birth, a relation and pupil of Adalward, Bishop of Verden, and became canon of Hildesheim. Otto I made him his chancellor and notary immediately after his accession, and on the death of Archbishop Unni in 936 nominated him to the vacant see. None of the early incumbents of the see ruled for so long, and none did so much for the diocese, though his success was partly the fruit of his predecessors’ labors and of peculiarly favorable circumstances. Under Adaldag the metropolitan see obtained its first suffragans, by the erection of the bishoprics of Ribe, Schleswig, and Århus; and that of the Slavic territories of Aldenburg (today's Oldenburg in Holstein) was also placed under Hamburg. Not to be confused with Oldenburg in Oldenburg, which had formerly belonged to the diocese of Verden. He resisted successfully a renewal of the efforts of Cologne to claim jurisdiction over Bremen. He gained many privileges for his see, in jurisdiction, possession of land, and market rights, by his close relations with the emperors, especially Otto I. He accompanied the latter on his journey to Rome, and remained with him from 961 to 965, and is mentioned as the emperor's chief counselor at the time of his coronation in Rome. Otto placed the deposed pope Benedict V in his custody. After Adaldag's return to Hamburg, he still maintained these relations, and his privileges were confirmed by Otto II and by the regency of Otto III. The later years of his life were troubled by inroads of the Danes and Slavonians on the north, and he may have witnessed the sack of Hamburg by the latter under Mistiwoi.