Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
888 жылдан 909 жылға дейін Бремен архиепискобы Адалгар (9 мамыр 909 жылы қайтыс болды), қасиетті Адалгар ретінде құрметтеледі, 888 жылдан өмірінің соңына дейін Бременнің үшінші архиепискобы болды. Адалгар Рим-католик және Шығыс православие шіркеулерінде әулие саналады. Оның мереке күні 29 сәуір.
Archbishop of Bremen from 888 to 909
Adalgar (died 9 May 909), venerated as Saint Adalgar, was the third archbishop of Bremen from 888 until his death. Adalgar is revered as a saint in the Roman Catholic and Eastern Orthodox Churches. His feast day is 29 April.
Өмір
865 жылы Римбертті Гамбургтің бірінші архиепискобы Ансгардың орнына тағайындағанда, Корвейдегі бенедиктин аббаттығының иесі оған өзінің інісі Адальгарды серік ретінде берді. Жас Адальгар сол кезде диакен болған. Римберттің өмірінің соңына қарай, ол Римбертке көмекші епископ ретінде тағайындалды; және 888 жылдың 11 маусымында Римберттің орнын басып, архиепископ болды. Оның жиырма жылдық билігінің соңғы жартысында жасы мен денсаулығының нашарлауы оған Корвейлік тағы бір монах, Хогерді көмекші ретінде алуды қажет етті; кейіннен бес көршілес епископ архиепископқа митрополиттік міндеттерін орындауда көмектесуге міндеттелді. Адальгар қиын заманда өмір сүрді. Арнульфтің нормандықтарға қарсы жеңісі (891) оның епархиясына демеу болғанымен, және Луи Баланың (900-911) тұсында оңтүстік және шығыстағы аймақтарға қарағанда венгр шабуылдарынан аз зардап шеккенімен, жалпы жағдайдың тұрақсыздығы Адальгардың қызметін шектеді, ол миссиясының бір бөлігі болуы тиіс солтүстік елдерінде көп нәрсе істей алмады. Сонымен қатар, Бременнің Кельн архиепископтығымен қарым-қатынасы туралы жаңа даулар туды. Бремен бастапқыда Кельннің билігінде болған, бірақ 848 жылы Гамбург архиепископтығы қайта құрылғанда бұл байланыс үзілді, ал Папа Николай I 864 жылы Бременнің Гамбургқа бағыныштылығын растады. 890 жылы Кельн архиепискобы Герман Папа Стефан V-ге хат жазып, Гамбург архиепискобының Бремен епископы ретінде өзіне бағынуын талап етті. Даудың барысы біршама тұманды, бірақ Стефан екі тарапты да Римге шақырғаны белгілі, және Адальгар ғана келгенде, Германды қанағаттандырмайтын өкілеттіліктері бар өкілдер көрсетті, Папа бұл мәселені Реймстік архиепископ Фулькке жіберді, ол Вормстағы синодта шешім қабылдауға тиіс болды. Осы уақытта Стефан қайтыс болды; және оның орнын басып келген Формоз тергеуді 892 жылы Майнцтың Хатосы басқарған Франкфуртта өткен синодқа тапсырды. Оның есебіне сүйене отырып, Формоз Бременнің Гамбургпен біріктірілуі керек деп шешті, бірақ соңғысының тәуелді епархиялары болмаған жағдайда, ал олар құрылғанда Кельнге қайтаруы керек, Гамбург архиепископы осы арада Кельннің провинциялық синодтарына қатысады, бірақ оның бағыныштылығын мойындамайды. Адальгардың жеке басы туралы көп мәлімет жоқ. Римберттің өмірбаянын жазған автор және Бремендік Адам оның туралы айтқандарынан ол белгілі бір күшті адам болған сияқты, бірақ, мүмкін, оның қызметіне тап болған қиын заманға жеткілікті күшті емес.
When Rimbert was appointed in 865 to succeed Ansgar, the first archbishop of Hamburg, the abbot of the Benedictine abbey of Corvey gave him his brother, Adalgar, as a companion. The young Adalgar was then a deacon. Toward the end of Rimbert's life, he was consecrated bishop to assist the latter; and he succeeded him in the archbishopric on 11 June 888. During the latter half of his twenty years’ rule, age and infirmity made it necessary for him also to have a coadjutor in the person of Hoger, another monk of Corvey; and later five neighboring bishops were charged to assist the archbishop in his metropolitan duties. Adalgar lived in troublous times. Although Arnulf's victory over the Normans (891) was a relief to his diocese, and although under Louis the Child (900 911) it suffered less from Hungarian onslaughts than the districts to the south and east of it, yet the general confusion restricted Adalgar's activity, and he was able to do very little in the northern kingdoms which were supposed to be part of his mission. There were also new contests over the relation of Bremen to the archiepiscopal see of Cologne. Bremen had originally been under the jurisdiction of Cologne; but this relation was dissolved on the reestablishment of the archbishopric of Hamburg in 848; and Pope Nicholas I had confirmed the subordination of Bremen to Hamburg in 864. In 890 Archbishop Hermann of Cologne wrote to Pope Stephen V, demanding that the archbishop of Hamburg, as bishop of Bremen be subject to him. The course of the controversy is somewhat obscure; but it is known that Stephen cited both contestants to Rome, and when Adalgar alone appeared, Hermann being represented by delegates with unsatisfactory credentials, the pope referred the matter to Archbishop Fulk of Reims, to decide in a synod at Worms. In the meantime, Stephen died; and his successor Formosus placed the investigation in the hands of a synod which met at Frankfurt in 892 under Hatto of Mainz. On the basis of its report, Formosus decided that Bremen should be united to Hamburg so long as the latter had no suffragan sees, but should revert to Cologne when any were erected, the archbishop of Hamburg meanwhile taking part in the provincial synods of Cologne, without thereby admitting his subordination. Little is known of Adalgar's personality. From the way in which Rimbert's biographer and Adam of Bremen speak of him, he seems to have been a man of some force, but perhaps not strong enough for the difficult times in which his activity was cast.