Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орыс ақыны Александр Пушкиннің әйелі (1812–1863)
Wife of Russian poet Alexander Pushkin (1812–1863)
Наталья Николаевна Пушкина Ланская (Наталья Николаевна Пушкина Ланская; 8 қыркүйек 1812 – 26 қараша 1863) (Гончарова) – 1831 жылдан бастап, 1837 жылы Жорж д’Антеспен болған дуэльде қаза болғанға дейін орыс ақыны Александр Пушкиннің әйелі болды. Наталья 1844 жылдан 1863 жылы қайтыс болғанға дейін генерал-майор Петр Петрович Ланскойға үйленген.
Natalia Nikolayevna Pushkina Lanskaya (Наталья Николаевна Пушкина Ланская; 8 September 1812 – 26 November 1863) ( Goncharova) (Гончарова) was the wife of the Russian poet Alexander Pushkin from 1831 until his death in 1837 in a duel with Georges d'Anthès. Natalia was married to Major General Petr Petrovich Lanskoy from 1844 until her death in 1863.
Пушкинмен неке
Көптеген тартынбастан кейін, Наталья 1830 жылғы сәуірде Пушкиннен неке ұсынысын қабылдады, бірақ патша үкіметі бостандыққа ұмтылған ақынды қуғындамайтынына көз жеткізген соң ғана. Олар 1830 жылғы 6 мамырда ресми түрде никелесті және тойға шақыру қағаздарын жіберді. Холераның таралуы және басқа да жағдайларға байланысты той бір жылға кейінге шегерілді. Салтанатты рәсім 1831 жылғы 18 ақпанда (ескі стиль) немесе 2 наурызда (жаңа стиль) Мәскеудегі Большая Никитская көшесіндегі Ұлы Көтеріліс шіркеуінде өтті. Некеде тұрған алты жыл ішінде Наталья Пушкина төрт бала дүниеге келтірді: Мария (1832 жылы туған, Анна Каренинаның прототипі ретінде ұсынылған), Александр (1833 жылы туған), Григорий (1835 жылы туған) және Наталья (1836 жылы туған) (Нассау-Вейлбург үйінің мүшесі Николаус Вильгельмге тұрмысқа шығып, Меренберг графесі болған). Отбасы ұзақ уақыт елді мекенде тұрғандықтан, ал Пушкин уақытының көп бөлігін астаналарда өткізгендіктен, Наталья мен Пушкин арасында кең ауқымды хат алмасу болды. Пушкиннен Натальяға жазылған 78 хат сақталған; олар көбінесе жеңіл-жеңіл, бірақ оларды махаббат хаттары деп атауға болмайды. Ақын оған бірнеше өлеңдер арнаған деп саналады, соның ішінде "Мадонна" (1830). Натальяның Пушкинмен хат алмасуы, анасы Наталья Ивановнамен бірге жазылған бір хаттан басқа, жоғалып кетті.
After many hesitations, Natalia eventually accepted a proposal of marriage from Pushkin in April 1830, but not until she had received assurances that the tsarist government did not intend to persecute the libertarian poet. They were officially engaged on 6 May 1830, and sent out wedding invitations. Because of the outbreak of cholera and other circumstances, the wedding was delayed for a year. The ceremony took place on 18 February (Old Style) or 2 March (New Style) 1831 in the Great Ascension Church on Bolshaya Nikitskaya Street in Moscow. During the six years of their marriage, Natalia Pushkina gave birth to four children: Maria (b. 1832, suggested as a prototype of Anna Karenina), Alexander (b. 1833), Grigory (b. 1835), and Natalia (b. 1836) (who married into the royal House of Nassau Weilburg to Nikolaus Wilhelm of Nassau and became Countess of Merenberg). As the family lived in the country for prolonged periods, while Pushkin spent most of his time in the capitals, there was a sizeable correspondence between Natalia and Pushkin. Seventy eight letters from Pushkin to Natalia remain; they are frequently written in a light hearted tone with touches of ribaldry, but none of them could be called love letters. It is believed that the poet dedicated several poems to her, including "Madonna" (1830). Natalya's correspondence with Pushkin was lost except for one letter, written together with her mother Natalia Ivanovna.
Д'Антеспен болған қарым-қатынасы
1835 жылы Наталья француз иммигранты Жорж Шарль де Хикерен д’Антеспен танысып, қоғамдық интригаға қатысады, бұл Д’Антеспен байланысы туралы әңгімелерге әкелді. Бұл оқиға 1837 жылғы 27 қаңтарда Пушкин мен Д’Антес арасындағы екіайқасқа соқтырды, нәтижесінде Пушкин қаза тапты. Зерттеушілер Натальяның осы жағдайдағы әрекеттерінің дұрыстығы туралы пікірде келіспейді. Анна Ахматова мен Марина Цветаева сияқты кейбіреулер Пушкиннің өліміне тікелей немесе жанама түрде оны кінәлады, оның Пушкиннің ұлылығын түсінбегенін және оның өнеріне лайықты қызығушылық танытпағанын айтады. Ол оның қосылуынан гөрі әлемдік ләззаттарды артық көреді, бірақ оның одан бөлек әлеуметтенуіне де мәжбүр болды; мысалы, жүктілік кезінде де әпкелеріне сарайда сүйемелдеуші болуға тура келді, себебі басқа біреудің мұндай мүмкіндігі болмады, және олар күйеу табу үшін тек қоғамға қатыса алды. Оның қымбат көйлектер мен әшекейлерге үнемі ақша талап етуі ақынды ләззат үшін емес, ақша табу үшін жазуға итермеледі. Дегенмен, мұрағаттық материалдарды және қазіргі заманғы естеліктерді, соның ішінде отбасы мүшелерінің естеліктерін (әдетте Наталья Николаевнаны жылылықпен және құрметпен еске алған) зерттеу, оған көбірек жанашырлықпен қарауға мүмкіндік береді. Оның Пушкиннен келген хаттарды сақтап қалғаны (оның оның жазба мұрасының маңыздылығын сезінгенін көрсетеді) және кейін оларды жариялауға рұқсат бергені оның еңбегі деп есептеледі.
In 1835 Natalia met a French immigrant, Georges Charles de Heeckeren d'Anthès, and was involved in a society intrigue, which provoked rumours of an affair with D'Anthès. These resulted in a duel between Pushkin and D'Anthès on 27 January 1837, in which Pushkin was mortally wounded. Commentators disagree about the propriety of Natalia's behaviour in this situation. Some, including Anna Akhmatova and Marina Tsvetaeva, covertly or overtly blamed Pushkin's death on her, feeling that she did not understand his greatness and failed to take an appropriate interest in his art. It does seem that she preferred worldly pleasures to his company, though to some extent she was obliged to socialise separately from him; for example, even during her pregnancies, she often had to chaperone her sisters in the court, since there was no one else to do so, and only by going into society could they find husbands. Her constant demands for money for costly dresses and jewellery forced the poet to write increasingly for money rather than for pleasure. However, modern research into archival materials and contemporary memoirs, including those of family members (who always mentioned Natalia Nikolayevna with great warmth and respect), leads to a more sympathetic view. It stands to her credit that she preserved Pushkin's letters to her (which suggests that she had some idea of the significance of his written heritage), and subsequently she allowed them to be published.
Екінші неке және қайтыс болу
1843 жылы Наталья ағасымен бір полкте қызмет ететін Петр Петрович Ланскоймен танысты. Оған көптеген лайықты күйеулер тарап қызығушылық танытқан, бірақ Ланской оның балаларын өз балаларындай бағып-қағуды уәде етіп, жүрегін жеңіп алды. Олардың некесі 1844 жылғы 16 шілдеде Стрельнада болды. Ланской патшаның құрметіне ие болды және үйленуінен бұрын көрнекті мансапқа қол жеткізген. Некеден кейін Наталья үш қызды дүниеге әкелді: Александра (1845 ж.т.), Елизавета (1846 ж.т.) және София (1848 ж.т.). Наталья 1863 жылғы 26 қарашада қайтыс болды және Александр Невский лаврасының зиратына жерленді.
In 1843, Natalia met Petr Petrovich Lanskoy (1799–1877), who served at the same regiment as her brother. She had been courted by many worthy suitors, but Lanskoy won her heart by promising to take care of her children as of his own ones. Their wedding was held in Strelna on 16 July 1844. Lanskoy was in favour with the tsar, and had had a remarkable career before his marriage. Following the marriage, Natalia gave birth to three daughters: Alexandra (b. 1845), Elizaveta (b. 1846) and Sophia (b. 1848). Natalia died on 26 November 1863 and was buried in the cemetery of the Alexander Nevsky Lavra.