Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1937 жылғы әскери емес аймақ комитеті
1937 demilitarized zone committee
1937 жылы Нанкин қауіпсіз аймағын құру және басқару үшін Халықаралық комитет құрылды. Сол кезде қалада көптеген батыс елдерінің азаматтары сауда жасап немесе миссионерлік сапарларда болып жүрді. Жапон императорлық армиясы Нанкинге (Нанкин деп те аталады) жақындағанда, олардың көпшілігі қаладан қашып кетті. Алайда, батыстықтардың аз ғана саны – кәсіпкерлер, журналистер және миссионерлер қаладан кетпеді. Миссионерлердің көп бөлігі американдықтар еді, олар епископтық, Мәсіхтің шәкірттері, пресвитериандық және методистік шіркеулерден келген. Батыстықтар күш-жігерлерін үйлестіру үшін комитет құрды: Нанкин қауіпсіз аймағы үшін Халықаралық комитет. Неміс бизнесмені Джон Рабе, оның нацистік партияға мүше екендігі және неміс-жапондық екіжақты Антикоминтерн келісімі болғандықтан, комитет төрағасы болып сайланды. Рабе және басқа шетелдік босқындар жапондықтардың қолынан қаза тапқан бейбіт тұрғындарды қорғауға тырысты. Жапон армиясы қауіпсіз аймақтың иммунитетін толыққанды сақтамады және кейде күмәнді сылтаумен солдаттар қытайлық ерлер мен әйелдерді ұстау үшін келіп тұратын. Сондай-ақ, аймақтан әйелдерді ұрлап әкету оқиғалары да болды. Ұсталған адамдар көбінесе дереу өлім жазасына кесілді немесе зорлау үшін алып кететін. Рабедің күш-жігерінің арқасында Нанкин қырғыны кезінде шамамен 250 000 адам қорғалды. 1938 жылдың ақпан айында жапон армиясының зорлық-зомбылығы басылғаннан кейін, Нанкин қауіпсіз аймағы жөніндегі Халықаралық комитет Нанкин халықаралық көмек комитеті ретінде қайта ұйымдастырылды және кем дегенде 1941 жылға дейін Нанкинде гуманитарлық жұмыстар атқарды. 1941 жылдан кейін комитеттің қызметі туралы ешқандай мәлімет жоқ, және АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін ол өз жұмысын тоқтатуға мәжбүр болды деп есептеледі.
The International Committee was established in 1937 to establish and manage the Nanking Safety Zone. Many Westerners were living in the city at that time, conducting trade or on missionary trips. As the Imperial Japanese Army began to approach Nanjing (also known as Nanking), most of them fled the city. A small number of Western businessmen, journalists and missionaries, however, chose to remain behind. The missionaries were primarily Americans from the Episcopal, Disciples of Christ, Presbyterian, and Methodist churches. To coordinate their efforts, the Westerners formed a committee: the International Committee for the Nanking Safety Zone. German businessman John Rabe was elected as its leader, partly because of his status as a member of the Nazi party, and the existence of the German–Japanese bilateral Anti Comintern Pact. Rabe and other refugees from foreign countries tried to protect the civilians from being killed by the Japanese. The Japanese army did not completely respect the immunity of the Safety Zone and soldiers would sometimes show up under dubious pretenses to take Chinese women and men into custody. There were also kidnappings of women from the Zone. Such people taken into custody would often either be summarily executed or taken away for rape. Due to Rabe's efforts some 250,000 people were protected during the Nanjing Massacre. In February 1938, as violence by the Japanese Army abated, the International Committee for the Nanking Safety Zone was reorganized as the Nanking International Relief Committee, which did humanitarian work in Nanjing until at least 1941. There are no records of any activity by the committee after 1941 and it is believed that it was likely forced to discontinue its operations after the United States entered World War II.
Нанкин қауіпсіз аймағын құру
Нанкин қауіпсіз аймағын Батыстан қалған адамдар құрды, ол барлық жағынан жолдармен шектелген, шамамен 5 км² (2 шаршы миль) аумақты алып жатқан 20 босқын лагерінен тұрды. Бұл Нью-Йорктегі Центральный парктан шамамен 1,5 есе үлкен.
The Westerners who remained behind established the Nanking Safety Zone, a score of refugee camps bordered by roads on all four sides that occupied an area of about 2 square miles (5 km2). This is approximately 1.5 times the size of Central Park in New York.
Іс-шаралар
Нанкин түскен кезде, Нанкин қауіпсіз аймағында 250 мыңнан астам босқын орналасты. Аймақ комитетінің мүшелері осы босқындарды азық-түлік, баспана және медициналық көмекпен қамтамасыз етудің жолдарын тапты. Жапондық әскерлер аймаққа кірген сайын, оларды батыстықтардың бірі жақыннан қадағалап отыратын. Батыстықтар жапондық әскерлердің талаптарын қайта-қайта орындаудан бас тарды, жапондықтар мен қытай азаматтарының арасына тұрып, оларды қорғады. Комитет мүшелері хаостық жағдайды реттеу үшін бас консул Оказаки Кацуомен, екінші хатшы (кейін бас консул міндетін атқарушы) Фукуи Киёсимен және атташе Фукуда Токуясумен үнемі байланысқа түсті.
When Nanjing fell, the Nanking Safety Zone housed over 250,000 refugees. The committee members of the Zone found ways to provide these refugees with the basic needs of food, shelter, and medical care. Whenever Japanese soldiers entered the Zone, they were closely shadowed by one of the Westerners. The Westerners repeatedly refused to comply with demands made of them by Japanese Army soldiers, placing themselves between Japanese soldiers and Chinese civilians. Committee members frequently contacted Consul General Okazaki Katsuo, Second Secretary (later Acting Consul General) Fukui Kiyoshi and Attaché Fukuda Tokuyasu to deal with the anarchic situation.
М. Сэрл Бейтс
Кенші Серл Бейтс комитеттің жетекшілерінің бірі болды және Нанкин халқының қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін жұмыс істеді. Бұл міндет қауіпті болды және оның өмірі көп рет қауіпке ұшырады, әсіресе жапондық әскери полициясы жапондық сарбаздардың қолына түскен студенттің тағдыры туралы сұрағаннан кейін оны баспалдақтан итеріп жібергенде. Бейтс Алыс Шығыс халықаралық әскери трибуналы алдындағы куәлігінде, жапондық қиянаттарға наразылық білдіргеннен кейін үш апта бойы күнделікті жапон елшілігіне барғанын айтты. Ол жапон билігі "нағыз қиын жағдайда бар күштерін салуға тырысып жатыр" деген пікірде болғанын куәлік етті. Алайда, Бейтстің куәлігінше, елшілік қызметкерлерінің өзі әскерилерден қорқып, осы хабарламаларды Шанхай арқылы Токиоға жіберуден басқа шара көре алмады.
Miner Searle Bates was one of the leaders of the committee and worked to secure the safety of the population of Nanjing. This task was dangerous and his life was put at risk on many occasions, most notably when he was shoved down a flight of stairs by Japanese military police after inquiring about the fate of a student who had been abducted by Japanese soldiers. According to the testimony of Bates before the International Military Tribunal for the Far East, he visited the Japanese embassy daily for the next three weeks after first protesting there against Japanese atrocities. He testified that the Japanese authorities appeared to him to be "honestly trying to do what little they could in a bad situation". However, as Bates testified, the embassy officials were themselves terrified by the military and could do nothing except forward these communications through Shanghai to Tokyo.
Роберт О. Уилсон
Джон Раб пен Минни Вотринмен бірге Роберт О. Уилсон Нанкин қауіпсіз аймағын құруға зор үлес қосты. Ол ағымдағы қасіреттердің құрбандарын емдеген жалғыз хирург болды. Доктор Уилсон мен оның әріптестерінің өзіне-өзінен бас тартумен жасаған жұмысы, басып келгендердің қолынан қаза табар еді деген көптеген бейбіт азаматтар мен соғыс тұтқындарының өмірін сақтап қалды.
Along with John Rabe and Minnie Vautrin, Robert O. Wilson was instrumental in the establishment of the Nanking Safety Zone. He was the sole surgeon responsible for treating the victims of the ongoing atrocities. The selfless work of Dr. Wilson and his associates saved the lives of countless civilians and POWs who would have otherwise perished at the hands of the aggressors.
Нанкин қырғынның деректілігін жасаудағы рөлі
Комитет мүшелері Нанкин қырғынына куә болған бірнеше куәгерлердің айғақтарын ұсынды.
Several eyewitness accounts of the Nanjing Massacre were provided by members of the committee.
Жапон консулдығына наразылық білдіру
Комитет Жапон консулдығына 1937 жылдың 13 желтоқсанынан 1938 жылдың 9 ақпанына дейінгі кезеңде болған әртүрлі оқиғалар туралы мәліметтерді қамтитын 61 хат жіберді. Бұл хаттар Х. Дж. Тимперлидің "Соғыс нені білдіреді: Қытайдағы жапондық қорқыту" кітабында цитаталанған: (Х. Дж. Тимперли құрастырған және редакциялаған / Виктор Голанц, 1938 жылдың шілдесі).
The committee sent 61 letters to the Japanese Consulate which report various incidents which occurred during the period starting Dec 13, 1937 to Feb 9, 1938. These letters are quoted in H. J. Timperley's book “What war means: Japanese terror in China:” (Compiled and edited by H. J. Timperley / Victor Gollancz, July 1938).
Басқа құжаттар
М. Сэрл Бейтс, Джон Маги және Джордж Эшмор Фич, Нанкиндегі YMCA басшысы, жапон әскерлерінің салдарынан туған хаостық жағдайды белсенді түрде жазды, олардың оқиғаларын қайта-қайта көшіріп, мимеографиялады немесе теріп, достарына, үкімет шенеуніктерine және христиан ұйымдарына жіберді, соның арқасында әлемге, әсіресе американдық қоғамға, қорқынышқа толы қалада болып жатқан жағдайды жеткізуге тырысты. Олар АҚШ үкіметінің араласуын немесе кем дегенде 1937 жылғы Бейтараптық заңының «Қытай оқиғасына» қолданылуын үміттенеді, бұл кез келген американдық бизнестің Жапонияға соғыс материалдарын сатуын заңсыз ететін еді. Мысалы, 1938 жылдың қаңтар айында американдық консулға Сэрл Бейтс жазған хатында Қауіпсіздік аймағының қалай «қайта-қайта қорғалғанын» және «әскерлердің ар-ұятсыздықтары, кісі өлтіруі, жарақат келтіруі, жапсары зорлаулары, нәтижесінде зорлық-зомбылық пен үрей тудыруы» салдарынан көмекке мұқтаж екенін түсіндірді. АҚШ-та Сыртқы миссионерлік конференциясының Қиыр Шығыс комитеті Нанкин миссионерлерінен көптеген хат алды. Бірнеше апта ойланып, олар 1938 жылдың ақпан айында хаттарды жариялауға шешім қабылдады, тіпті бұл Жапониядағы христиан қозғалысына кері әсер етуі мүмкін болса да, нәтижесінде олардың хаттары 1938 жылдың ортасында Reader's Digest сияқты журналдарда жарияланды.
M. Searle Bates, John Magee and George Ashmore Fitch, the head of YMCA at Nanjing, actively wrote of the chaotic conditions created by the Japanese troops, mimeographed or retyped their stories over and over and sent them to their friends, government officials, and Christian organizations so as to let the world, especially the American public, know what was going on in the terrorized city. They hoped that the U. S. government would intervene, or at least apply the Neutrality Act of 1937 to the "China Incident," which would have made it illegal for any American business to sell war materials to Japan. For example, a letter of Searle Bates to the American Consul in January 1938 explained how the Safety Zone had been "tenaciously maintained" and needed help "amid dishonor by soldiers, murdering, wounding, wholesale raping, resulting in violent terror." In the United States, the committee on the Far East of the Foreign Missions Conference received scores of letters from missionaries in Nanjing. After weeks of consideration, they decided to release the letters in February 1938 despite the possible adverse effect on the Christian movement in Japan, which led to the eventual publication of their letters in some magazines such as Reader's Digest in mid 1938.
Маги фильмдері
Джордж А. Фитч 1938 жылғы қаңтарда Қытайдан уақытша шығып кеткен кезде Джон Маги түсірген фильмдерді елден шығаруға қол жеткізді. Сол жылы ол АҚШ-ты аралап, Нанкинде болған оқиғалар туралы лекциялар оқыды және қытай құрбандарының қайғылы суреттерін көрсеткен фильмдерді де көрсетті.
George A. Fitch succeeded in smuggling the films shot by John Magee out of China when he temporarily left the country in January 1938. That year he traveled throughout the United States, giving speeches about what he witnessed in Nanjing along with the films that showed haunting images of Chinese victims.
Алыс Шығыс үшін халықаралық әскери трибунал алдындағы куәлік
Комиссияның бірнеше мүшесі Нанкин қырғыны кезіндегі өз тәжірибелері мен бақылаулары туралы куәлік беру үшін куәгер тақтасына шықты. Олардың ішінде Роберт Уилсон, Майнер Серл Бейтс және Джон Маги болды. Джордж А. Фитч, Льюис Смайт және Джеймс Маккалум өздерінің күнделіктері мен хаттарымен бірге жазбаша мәлімдемелер ұсынды.
Several members of the committee took the witness stand to testify about their experiences and observations during the Nanjing Massacre. These included Robert Wilson, Miner Searle Bates and John Magee. George A. Fitch, Lewis Smythe and James McCallum filed affidavits with their diaries and letters.
Тарихнама
Корея соғысы кезінде (1950-53) Қытай Халық Республикасының үкіметі Халықаралық Комитеттің құжаттарын оның мүшелерін патриоттық антиамерикандық ынтаны ояту үшін үгіт-насихат науқанының бір бөлігі ретінде бейнелеу үшін пайдаланды. Осы үгіт-насихат науқаны аясында Нанкинде қалған батыстықтар өз мүліктерін қорғау үшін қытайлықтардың өмірін құрбан еткен, жапон әскерлерін қалаға кіргізген және олармен бірге босқындар лагерьлеріндегі соғыс тұтқындарын ұстауға көмектескен шетелдіктер ретінде сипатталды. Америкаға қарсы осы үгіт-насихаттың салдарынан 1962 жылы Нанкин университетінің зерттеушілері жүргізген терең зерттеу батыстықтардың жапондықтарға Нанкинде қытайлықтарды өлімге жіберуге көмектескенін мәлімдеді. Зерттеуде бұл шетелдіктер аталған қатыгездіктерді тоқтатуға ешқандай күш жұмсамағаны үшін қатты сынға алынды. Халықаралық Комитет туралы бұл бұрыс түсінік 1980 жылдары тарихи құжаттардың көптеп қолжетімді болуы және толыққанды зерттеулер жариялануы нәтижесінде түзетілді. Бүгінде Нанкин қырғынының масштабы мен сипатын егжей-тегжейлі сипаттаған миссионерлердің жеке күнделіктері мен хаттарының көп бөлігі Йель діни мектебінің кітапханасында сақтаулы.
During the Korean War (1950–53), the government of the People's Republic of China used records of the International Committee to portray its members as part of a propaganda campaign to arouse patriotic anti American fervor. As part of this propaganda campaign, the Westerners who remained in Nanjing were characterized as foreigners who sacrificed Chinese lives in order to protect their property, guided the Japanese troops into the city and collaborated with them to round up prisoners of war in the refugee camps. As a result of this anti American propaganda, a detailed study carried out by the researchers at the University of Nanking in 1962 went so far as to assert that Westerners had assisted the Japanese in executing Chinese in Nanjing. The study harshly criticized those foreigners for not having made any effort to prevent the ongoing atrocities. This erroneous perception of the International Committee was eventually corrected in the 1980s as more historical documents became accessible and more thorough studies were published. Today many of the missionaries' private diaries and letters that meticulously documented the scale and character of the Nanjing Massacre are archived at the Yale Divinity School Library.