Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-әуе күштерінің Құрмет медалімен марапатталған Мейнард Харрисон "Снаффи" Смит (1911 жылғы 19 мамыр – 1984 жылғы 11 мамыр) – Екінші дүниежүзілік соғыста B-17 Flying Fortress бомбалаушы ұшағының штаб-сержанты және әуе атқышы. 1943 жылғы 1 мамырда Франциядағы бомбалау миссиясы барысындағы ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталды. Смит – АҚШ Әскери-әуе күштерінің Құрмет медалімен марапатталған алғашқы қатарлы әскери қызметшісі болды.
US Army Air Forces Medal of Honor recipient
Maynard Harrison "Snuffy" Smith (May 19, 1911 – May 11, 1984) was a United States Army Air Forces staff sergeant and aerial gunner aboard a B 17 Flying Fortress bomber in World War II, received the Medal of Honor for his conduct during a bombing mission over France on May 1, 1943. Smith was the first enlisted member of the United States Army Air Forces to earn the Medal of Honor.
Ерте өмір
Мейнард Харрисон Смит 1911 жылы 19 мамырда Мичиган штатының Каро қаласында дүниеге келген. Оның әкесі табысты адвокат, ал анасы мектеп мұғалімі болған. Бала кезінде ол тәртіпсіздікке бейімділік танытқандықтан, әкесі оны Индиана штатының Хоу қаласындағы Хоу әскери академиясына жіберді. Бітірген соң Смит АҚШ Қаржы департаментінде және Мичиган банктік комиссиясында жұмыс істеді. 1929 жылы Смит Арлин Маккридиге (1911-1997) үйленді, бірақ 1932 жылы олар ажырасты. Смиттің әкесі 1934 жылы қайтыс болды, ол жұмысынан кетіп, әкесінен қалған мұрамен өмір сүруді жөн көрді. 1941 жылы ол екінші әйелі Хелен Ганселлге (1921-2005) үйленді және олардан бір ұлы, Уильям дүниеге келді. Бұл неке де 1942 жылдың қыркүйек айында ажырасып кетті. Смит 1942 жылдың 31 тамызында әскерге шақырылды. Апокрифтік әңгімеге сәйкес, Смит Ганселлге алимент төлемегендіктен сотқа келді, судья оған түрмеге отыру немесе әскерге қабылдануды ұсынды. Кейін ол жергілікті газетте қолдауындағылармен бірге, әлі қолқымшақта және шерифтің сүйемелдеуімен қызметке аттанғандағы суреті жарияланды.
Maynard Harrison Smith was born on May 19, 1911, in Caro, Michigan. His father was a successful attorney, and his mother was a school teacher. As a child, he had a reputation of being a spoiled troublemaker, so his father sent him to the Howe Military Academy in Howe, Indiana. After graduating, Smith worked for the U. S. Treasury Department, and the Michigan Banking Commission. In 1929, Smith married Arlene McCreedy (1911 1997), but they divorced in 1932. Smith's father died in 1934, and he quit his job, choosing to live off of his father's inheritance. He married his second wife, Helen Gunsell (1921 2005), in 1941 and had one son, William. This marriage also ended in divorce in September 1942. Smith enlisted in the Army on August 31, 1942. An apocryphal story states that after Smith failed to make child support payments to Gunsell, he appeared before a judge who gave him the choice of serving a jail term or enlisting in the military, and he later appeared for a photo in the local newspaper with fellow inductees leaving for service still in handcuffs and escorted by the sheriff.
Әскери қызмет
Негізгі жаттығуды аяқтағаннан кейін, ол әуеде оқ ату мектебіне өз еркімен жазылды. Сол кезде барлық әуе оқ атушылары офицерлік шенде емес еді, ал мектепке бару қарапайым сарбаздың шен алуы мен жалақысын жылдам арттырудың бір жолы болды. Әуе оқ ату мектебін бітіргеннен кейін, ол Англияның оңтүстік-орталық бөлігіндегі Бедфордширдегі Тюрлиге жіберілді, онда 423-ші бомбалау эскадрильясының, 306-шы бомбалау тобының құрамына кірді. Штаб-сержант Смит бойында шағын болды және тез арада басқа әуешілермен жақсы қарым-қатынас жасамайтын, жағдайға келмейтін әуеші ретінде танымал болды. Ол көп ұзамай дәуірдегі танымал комикстен – Барни Гугл мен Снаффи Смиттен – алынған болуы мүмкін «Снаффи Смит» деген лақап атын алды. Осының салдарынан, оның алғашқы жауынгерлік миссиясына тағайындалуына алты апта кетті. Бірнеше бомбалаушылар жоспарланған жерге жетпеді, ал басқалары техникалық бұзылуларға тап болып, кері қайтуға мәжбүр болды. Бомбалау миссиясының ортаңғы бөлігі жақсы өтті, неміс истребительдері американдық ұшақтарға нысанаға бомба тастағаннан кейін ғана шабуыл жасады. Истребительдер көтерілгенде, американдықтар үлкен бұлт қабатына ұшып, олардан қашып құтылуға үміттенді. Штаб-сержант Смиттың бомбалаушы ұшағына тиіп, жанармай багі зақымданып, фюзеляждің ортасында зор өрт шықты. Зақым ауыр болды, байланыс үзіліп, фюзеляждің беріктігіне нұқсан келді. Смиттың төменгі турельдік бөлігі қуатын жоғалтты, ол басқа экипаж мүшелеріне көмектесу үшін асықты. Үш экипаж мүшесі парашютпен секіріп шықты, ал Смит екі ауыр жарақат алған адамға көмектесті. Жарақат алған жолдастарына көмектесу арасында Смит 50 калибрлі пулеметтерді де иеленді және өртпен күресті. Өрттен шыққан қызулық соншалық, фюзеляждың металлы еріп, ұшақты екіге бөлу қаупі туды. Шамамен 90 минут бойы Смит шабуылдаған истребительдерді атып, жарақат алғандарға көмектесіп, өртпен күресті. Өрттің отынын тоқтату үшін ол өртеніп жатқан қиындыларды және жарылғыш оқ-дәрілерді өрт салған фюзеляждың үлкен тесіктері арқылы лақтырып жіберді. Өрт сөндіргіштердің барлық мүмкіндігі таусылғаннан кейін, Смит өртті сөндіруге қол жеткізді, оның бір бөлігіне оның зәр тастауы себеп болды. Смиттың бомбалаушысы Англияға жетіп, алғашқы әуежайға қонды, ол жерге қонғанда екіге бөлінді. Оған 3500-ден астам оқ пен сынықтар тиді. Парашютпен секіріп шыққан үш экипаж мүшесі ешқашан табылған жоқ және теңізде жоғалды деп есептелді, бірақ Смиттың күш-жігері оның ұшағындағы қалған алты адамның өмірін сақтап қалды. Смит медаль алған аптада брифингке кешіккені үшін жаза ретінде асхана жұмысына тағайындалды. АҚШ-тың соғыс министрі Генри Л. Стимсон Смиттың мойнына медаль тақты.
After completing basic training, he volunteered for aerial gunnery school. At the time, all aerial gunners were non commissioned officers and the move to the school was a quick way for the private to gain rank and pay. After completing aerial gunnery school, he was shipped overseas to Thurleigh, Bedfordshire, in south central England, where he joined the 423rd Bombardment Squadron, 306th Bomb Group. Staff Sergeant Smith was short in stature, and quickly gained a reputation as a stubborn and obnoxious airman who did not get along well with the other airmen stationed there. He soon earned the nickname "Snuffy Smith", possibly after the character from a popular comic strip of the era, Barney Google and Snuffy Smith. Consequently, it was six weeks before he was assigned his first combat mission. Several of the bombers failed to rendezvous as intended, and others had mechanical problems and had to turn back. The middle portion of the bombing mission went well, with no German fighters engaging the American aircraft until after they had released their bomb loads on target. As the fighters came up, the Americans managed to elude them by flying into a large cloud bank. Staff Sergeant Smith's bomber was hit, rupturing a fuel tank and igniting a massive fire in the center of the fuselage. The damage was severe, knocking out communications and compromising the fuselage's integrity. Smith's ball turret lost power, and he scrambled out to assist the other crew members. Three crew members bailed out, while Smith tended to two others who were seriously wounded. In between helping his wounded comrades, Smith also manned the .50 caliber machine guns and fought the raging fire. The heat from the fire was so intense that it began to melt the metal in the fuselage, threatening to break the plane in half. For nearly 90 minutes, Smith alternated between shooting at attacking fighters, tending to the wounded, and fighting the fire. To starve the fire of fuel, he threw burning debris and exploding ammunition through the large holes that the fire had melted in the fuselage. After the fire extinguishers were exhausted, Smith finally managed to put the fire out, in part by urinating on it. Smith's bomber reached England and landed at the first available airfield, where it broke in half as it touched down. It had been hit with more than 3,500 bullets and pieces of shrapnel. The three crew members who bailed out were never seen again and were presumed lost at sea, but Smith's efforts undoubtedly saved the lives of the six others aboard his aircraft. Smith was assigned to KP duty the week that he was awarded the Medal of Honor as punishment for arriving late to a briefing. U. S. Secretary of War Henry L. Stimson placed the medal around Smith's neck during a formation.
Кейінгі өмір және өлім
Смит Құрмет медалін алғаннан кейін тағы төрт жауынгерлік миссияға қатысты, бірақ содан кейін жауынгерлік стресс реакциясы салдарынан ұшуға тыйым салынды және жауынгерлік емес кеңсе жұмысына ауыстырылды. 1944 жылдың 17 желтоқсанында нашар жұмыс істегені үшін қарапайым сабаға төмендетілуге мәжбүр болды, жақын арада толығымен ұшуға жарамсыз деп танылды. 1945 жылдың 2 ақпанында Смит АҚШ-қа қайтарылды. Бұрынғы қателіктеріне қарамастан, туған қаласына оралғанда оны қаһарман ретінде күтіп алды және оның құрметіне шеру ұйымдастырылды. Смит 1945 жылдың 26 мамырында АҚШ Армиясынан босатылды. Өмірінің соңғы жылдары әскери қызметке деген жек көру сезіміне ие болды және заңдық мәселелерге тап болды, бірақ ақырында Флоридада тыныш зейнеткерлікке шықты. 1984 жылдың 11 мамырында Санкт-Петербургте, 72 жасында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Мейнард Харрисон Смит Вирджиния штатының Арлингтон қаласындағы Арлингтон ұлттық зиратына жерленген.
Smith flew four more combat missions after earning the Medal of Honor, but was then grounded as a result of combat stress reaction and was reassigned to non combat clerical work. On December 17, 1944, he was forced to accept a reduction in rank to private for poor job performance, and was shortly thereafter permanently grounded. Smith was sent home to the United States on February 2, 1945, and despite his transgressions, received a hero's welcome and a parade when he returned to his hometown. Smith was discharged from the U. S. Army on May 26, 1945. In his later years, he despised his time in the military and ran into legal troubles, but eventually retired quietly to Florida, dying of heart failure on May 11, 1984, in Saint Petersburg, at the age of 72. Maynard Harrison Smith is buried in Arlington National Cemetery, in Arlington, Virginia.
Жеке өмір
Смит үшінші әйелі Мэри Рейнермен (1924-2015 жж.) Англияның Бедфорд қаласында, USO әскери қызметшілері үшін ұйымдастырылған би кешінде танысты. Олар 1944 жылы үйленді және үш ұл (Лоуренс, Рональд және Мейнард кіші) мен қыз (Кристин) тәрбиеледі. Олардың қызы Кристин АҚШ-қа оралуларына дейін Англияда дүниеге келді. Смит қайтыс болғаннан кейін, оның әйелі Роберт Дж. О'Брайенге қайта үйленді.
Smith met his third wife, Mary Rayner (1924 2015), in Bedford, England, while attending a dance put on for servicemen by the USO. They married in 1944, and eventually had four children (three sons, Lawrence, Ronald, and Maynard Jr., and a daughter, Christine). Their daughter Christine was born in England prior to the couple's return to the United States. After Smith's death, his wife remarried to Robert J. O'Brien.