«Бэби Снукс» радио бағдарламасы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Американдық радио бағдарламасы "The Baby Snooks Show" – американдық радио бағдарламасы, комедия актері және "Зигфелд Фоллизінің" түлегі Фанни Брайс басты рөлде ойнаған, эфирге алғаш шыққанда оны сомдаған актрисадан 40 жас кіші қыңыр қыздың тарихи оқиғасы. Сериал 1944 жылдың 17 қыркүйегінде CBS арнасында басталды. Бастапқыда ол жексенбі күндері сағат 18:30-да "Post Toasties Time" (демеушісі General Foods) атымен берілді. Бірақ көп ұзамай атауы "The Baby Snooks Show" деп өзгертілді, кейде оны "Baby Snooks және әкесі" деп те атады.

Тарих

1904 жылы Джордж Макманус «Жаңа үйленгендер» комиксін жасай бастады, ол бір жұп пен олардың баласы, Сәби Снукумс туралы болатын. Брайс өзінің Бейби Снукс кейіпкерін водевильде ойнай бастады, ол өлімінен аз уақыт бұрын берген сұхбатында еске алды: «Мен алғаш рет Снуксті 1912 жылы водевильде болғанда ойнадым. Сол кезде Пегги атты кішкентай актриса бар еді, ол өте танымал еді. Оның шашы бұйраланып, ағартылған, әрқашан қызғылт немесе көк түсті. Ол жеміс-жидек тоңазытқышы сияқты көрінетін. Мен «Бейби Снукс» ойнаған кезде, мен шынымен де сәби едім, себебі «Бейби Снукс» туралы ойласам, мен бала кезімде солай болдым. Сахнада Снуксты Пеггидің пародиязы ретінде жасадым». Бастапқыда Брайс кейіпкерін кейде «Бабикинс» деп атаған. 1934 жылы ол Бродвейдегі «Фолиз» шоуында балалық киім киіп жүрді. 1936 жылдың 29 ақпанында Брайс 1935–37 жылдары Филип Рапптың сценарийін жазып, режиссерлік еткен «Зигфелдтің Ауадағы ақымақтығы» шоуында өнер көрсетуі тиіс болды. Рапп пен оның әріптесі Дэвид Фридман жақын жердегі кітап сөресін іздеп, Роберт Джонс Бердеттің эскиздер жинағын тапты, «Шыңғырқайды шумақ қоңырауларынан» (1897) шығармадан бала мен оның еңірегі туралы күлкілі бөлікті бейімдеп, баланы Снукс есімді қызға айналдырды. Рапп радио скетчтерін жазуды жалғастырды, ал Брайс келесі жылы «Жақсы жаңалықтар шоуында» Снуксты ойнады. 1940 жылы ол «Максвелл Хаус Кофе Тайм» бағдарламасының тұрақты кейіпкері болды, кейде Снукс скетчтеріне қатысқан актер Фрэнк Морганмен бірге назар аударды. 1944 жылы кейіпкерге жеке шоу берілді, ал 1940 жылдары ол елдегі сүйікті радио комедияларының біріне айналды, әртүрлі демеушілер (Post Cereals, Sanka, Spic n Span, Jell O) жарты ондаған хабарлаушылармен жарнамаланды: Джон Конте, Тобе Рид, Харлоу Уиллкокс, Дик Джой, Дон Уилсон және Кен Уилсон. Экранда Брайс 1938 жылы «Әркім ән айтады» фильмінде Джуди Гарландпен бірге Кішкентай Лорд Фонтлерой рөлінде Бейби Снуксты сомдады. Ханли Стаффорд Снукстің ұзақ жылдар бойы азап шеккен, көбінесе ашулы әкесі Ланселот «Әке» Хиггинстің рөлімен танымал болды, бұл рөлді 1936 жылғы «Фолиз» бағдарламасында бұрын Алан Рид ойнаған. Лалив Браунэлл – Вера «Мама» Хиггинс, кейінірек оны Лоис Корбет (1940 жылдардың ортасында) және Арлин Харрис (1945 жылдан кейін) сомдады. 1945 жылдан бастап бала мінезін сомдаушы Леоне Леду алғаш рет Снукстің кіші інісі Робеспьер ретінде естілді, ал Снукс комикстерге қайта оралды, комикс суретшісі Грэм Ингелс пен оның әйелі Гертруда Ledoux баласының дауысын естігеннен кейін ұлына Робеспьер (1946 жылы туған) деген ат қойды. Дэнни Томас «күнгі арманға толы пошташы» Джерри Дингл (1944–45) рөлін ойнады, ол өзін цирк иесі немесе пойыз жүргізушісі сияқты басқа да мамандықтарда елестететін. Орындаушылар құрамында Бен Александр, Эльвия Оллман, Сара Бернер, Чарли Кантор, Кен Кристи, Эрл Ли, Фрэнк Нельсон, Лилиан Рэндольф, Алан Рид (Әкеңнің бастығы Мистер Уимш ретінде) және Айрин Тедроу болды. Сценарийлерді Билл Данч, Сид Дорфман, Роберт Фишер, Эверетт Фримен, Джесс Оппенгеймер (кейіннен «Люсиді сүйемін» сериалының продюсері және бас сценарийшісі), Филип Рапп (эфирге шығар алдында сценарийлерін үш рет қайта жасайтын) және Артур Стэндер жазды, ал оларды Манн Холинер (1940 жылдардың басында), Ал Кей (1944), Тед Блис, Уолтер Банкер және Артур Стэндер сахналады. Кларк Кейси мен Дэвид Лайт дыбыс эффектілерін жасады, ал музыкасын Мередит Уилсон (1937–44), Кармен Драгон және вокалист Боб Грэм жазды. 1945 жылы Брайс ауруға байланысты бірнеше бөлімге қатыса алмағанда, оның болмауы шоуға сюжеттік желі ретінде енгізілді, онда атақты жұлдыздар (Роберт Бенчли, Сидней Гринстрит, Кей Кизер және Питер Лорр сияқтылар) Снуксті ұзақ іздеуге қатысты. 1946 жылдың күзінде шоу жұма күндері кешкі сағат 8-ге ауыстырылды және CBS телеарнасында 1948 жылдың 28 мамырына дейін жалғасты. 1949 жылдың 9 қарашасында сериал NBC телеарнасына көшірілді, онда ол сейсенбі күндері сағат 20:30-да естілді. «Tums» демеушілігімен «Бейби Снукс Шоу» NBC телеарнасында 1951 жылдың 22 мамырына дейін жалғасты. Екі күннен кейін Фанни Брайс ми қан кетуінен қайтыс болды, шоу 59 жасында аяқталды. Серияның соңғы шоуларының бірі, «Аттестат көгілдірі» (1 мамыр 1951), Уолтер Кронкайт ұсынған «20 ғасырдың 60 ең үздік ескі радио шоуы» (1999) CD жинағына енді. Радио тарихшысы Артур Фрэнк Вертхайм осы әзіл-қалжыңдардың бірнешеуін еске түсіреді: «анасының клуб кездесуінде аралардың ұясын отырғызу, әкесінің балық аулау желісін ұсақ-түйекке бөлу, анасының пальтосынан түктерді жырту, әкесінің пианиносына шыны асып, кішкентай інісіне желім жағу». Дегенмен Снукс жаман бала емес еді: «Бұл кейіпкер шулы, бір ғана ойға негізделген, Снукс Әкені ашуға дейін жеткізетін сияқты көрінетін», - деп жазды Джеральд Нахман «Радиода өстім» кітабында. «Бірақ Брайс оның жақтырмас кейіпкерін бергенде керемет шеберлік танытты, Снуксті жақтырмас ете алмады». Нахман «Variety» сыншысы Хоб Моррисонды келтірді: «Снукс жаман немесе зұлым, өшпенді немесе садист емес еді. Ол жүрегінде жақсы бала еді». Сондай-ақ, Әке шаршаған және уайымды болды және кейде оның ойшау қызын сапалағанға дейін жетті. Бірақ Әке жаман мінезді немесе балаға қатысты жаман болған жоқ. Ол ашулы емес еді». Брайс өзі кейіпкерге соншалықты ұқыпты және фанатизммен қарады, Нахманның сөзіне сүйенсек, «ол студиядағы көрермендер үшін сәби киімін киді», сонымен қатар парадтар мен жеке кездесулерде де осы киімде пайда болды. Ол сондай-ақ сценарийін өте ірі әріптермен басуды талап етті, тікелей эфирде көзілдірік тағудан аулақ болу үшін. Ол көрермендер алдында көзілдірік тағуға ұялды және олар Снукс имиджіне сәйкес келмейді деп ойлады. Өзінің мойндағанынша, Брайс репетицияға немқұрайлы қарады: «Бала, мен шоуды эфирде болғанға дейін жасай алмаймын», - деп цитата келтірді оның жазушысы және продюсері Эверетт Фримен. Бірақ шоу басталғанда ол толыққанды бекітілді - Снукс сияқты «қимылдау, шағылысу, мінез көрсету, секіру» сияқты. Комедия актер Джордж Бернс еске алғандай.

In 1904, George McManus began his comic strip, The Newlyweds, about a couple and their child, Baby Snookums. Brice began doing her Baby Snooks character in vaudeville, as she recalled in an interview shortly before her death: "I first did Snooks in 1912 when I was in vaudeville. At the time there was a juvenile actress named Baby Peggy and she was very popular. Her hair was all curled and bleached and she was always in pink or blue. She looked like a strawberry ice cream soda. When I started to do Baby Snooks, I really was a baby, because when I think about Baby Snooks it's really the way I was when I was a kid. On stage, I made Snooks a caricature of Baby Peggy." Early on, Brice's character was sometimes called "Babykins." By 1934 she was wearing her baby costume while appearing on Broadway in the Follies show. On February 29, 1936, Brice was scheduled to appear on the Ziegfeld Follies of the Air, written and directed by Philip Rapp in 1935–37. Rapp and his writing partner David Freedman searched the closest bookcase, opened a public domain collection of sketches by Robert Jones Burdette, Chimes From a Jester’s Bells (1897), and adapted a humorous piece about a kid and his uncle, changing the boy to a girl named Snooks. Rapp continued to write the radio sketches when Brice played Snooks on the Good News Show the following year. In 1940, she became a regular character on Maxwell House Coffee Time, sharing the spotlight with actor Frank Morgan, who sometimes did a crossover into the Snooks sketches. In 1944, the character was given her own show, and during the 1940s, it became one of the nation's favorite radio situation comedies, with a variety of sponsors (Post Cereals, Sanka, Spic n Span, Jell O) being touted by a half dozen announcers—John Conte, Tobe Reed, Harlow Willcox, Dick Joy, Don Wilson and Ken Wilson. On screen, Brice portrayed Baby Snooks in the 1938 film Everybody Sing in a scene with Judy Garland as Little Lord Fauntleroy. Hanley Stafford was best known for his portrayal of Snooks's long suffering, often cranky father, Lancelot “Daddy” Higgins, a role played earlier by Alan Reed on the 1936 Follies broadcasts. Lalive Brownell was Vera “Mommy” Higgins, later portrayed by Lois Corbet (mid 1940s) and Arlene Harris (after 1945). Beginning in 1945, the child impersonator Leone Ledoux was first heard as Snooks's younger brother Robespierre, and Snooks returned full circle to the comics when comic book illustrator Graham Ingels and his wife Gertrude named their son Robespierre (born 1946) after listening to Ledoux's child voice. Danny Thomas was the "daydreaming postman" Jerry Dingle (1944–45), who imagined himself in other occupations, such as a circus owner or railroad conductor. Others in the cast were Ben Alexander, Elvia Allman, Sara Berner, Charlie Cantor, Ken Christy, Earl Lee, Frank Nelson, Lillian Randolph, Alan Reed (as Mr. Weemish, Daddy's boss) and Irene Tedrow. The scripts by Bill Danch, Sid Dorfman, Robert Fisher, Everett Freeman, Jess Oppenheimer (later the producer and head writer of I Love Lucy), Philip Rapp (who often revised his scripts three times before airing) and Arthur Stander were produced and directed by Mann Holiner (early 1940s), Al Kaye (1944), Ted Bliss, Walter Bunker and Arthur Stander. Clark Casey and David Light handled the sound effects with music by Meredith Willson (1937–44), Carmen Dragon, and vocalist Bob Graham. In 1945, when illness caused Brice to miss several episodes, her absence was incorporated into the show as a plot device in which top stars (including Robert Benchley, Sydney Greenstreet, Kay Kyser and Peter Lorre) took part in a prolonged search for Snooks. In the fall of 1946, the show moved to Friday nights at 8pm, continuing on CBS until May 28, 1948. On November 9, 1949, the series moved to NBC where it was heard Tuesdays at 8:30pm. Sponsored by Tums, The Baby Snooks Show continued on NBC until May 22, 1951. Two days later, Fanny Brice had a cerebral hemorrhage, and the show ended with her death at age 59. One of the last shows in the series, "Report Card Blues" (May 1, 1951), is included in the CD set, The 60 Greatest Old time Radio Shows of the 20th Century (1999), introduced by Walter Cronkite. Radio historian Arthur Frank Wertheim recalls a few of the pranks: " planting a bees' nest at her mother's club meeting, cutting her father's fishing line into little pieces, ripping the fur off her mother's coat, inserting marbles into her father's piano and smearing glue on her baby brother." Yet Snooks was not a mean spirited child: "The character may have seemed a noisy one joke idea based on Snooks driving Daddy to a screaming fit," wrote Gerald Nachman in Raised on Radio. "Yet Brice was wonderfully adept at giving voice to her irritating moppet without making Snooks obnoxious." Nachman quoted Variety critic Hobe Morrison: "Snooks was not nasty or mean, spiteful or sadistic. She was at heart a nice kid. Similarly, Daddy was harried and desperate and occasionally was driven to spanking his impish daughter. But Daddy wasn't ill tempered or unkind with the kid. He wasn't a crab." Brice herself was so meticulous and fanatical about the character that, according to Nachman, "she dressed in a baby doll dress for the studio audience," and she also appeared in the costume at parades and personal appearances. She also insisted on her script being printed in extremely large type so she could avoid having to use reading glasses when on the air live. She was self conscious about wearing glasses in front of an audience and didn't believe they fit the Snooks image. By her own admission, Brice was a lackadaisical rehearser: "I can't do a show until it's on the air, kid," she was quoted as telling her writer/producer Everett Freeman. Yet she locked in tight when the show did go on—right down to Snooks like "squirming, squinting, mugging, jumping up and down," as comedian George Burns remembered.

Теледидар

Брайс пен Стаффорд Бэби Снукс пен Дэддиді тек бір рет, 1950 жылғы 12 маусымда CBS телеарнасының Popsicle Parade of Stars бағдарламасында теледидарға шығарды. Бұл Фанни Брайстің теледидардағы жалғыз қатысуы болды, онда Бэби Снукс ересек Брайс кішкентай қыз киімінде сомдады. Кейін Брайс Бейби Снукс кейіпкері көрінгенде тиісті әсер бермейтінін мойындады.

Өлім

Фанни Брайс 1951 жылғы 29 мамырда қайтыс болды, естеліктері аяқталмай, ал сол күні кешкі эфирде "Baby Snooks" көрсетілуі тиіс болған. 29 мамырдағы еске алуға арналған эфир, Брайсқа арналған музыкалық құрмет көрсетімі, Стаффордтың қысқа жобалау сөзімен аяқталды: "Біз өте шынайы, өте жылы, өте ғажап әйелді жоғалттық".

Шоу сценарийлері бар кітаптар

Филипп Рапптың Бен Омарт редакциялаған «The Baby Snooks Scripts» (BearManor Media, 2003) кітабында Рапптың «Maxwell House Coffee Time», «Good News Show» және басқа бағдарламаларға арналған түпнұсқа радио сценарийлері бар. «The Baby Snooks Scripts», екінші том (BearManor Media, 2007) Рапптың күні көрсетілмеген сценарийін қамтиды, онда Альфред Хичкок Снукстың күтпеген рөлінде ойнайды.