Кіріспе
1920 жылғы фильм
Сюжет
Анна – қаладағы Леннокс атты әдемі жігітпен алданып, жалған үйленуге түскен кедей ауыл қызы. Ол жүкті болғанда, Леннокс олардың қарым-қатынасының шындығын айтып, оны тастап кетеді. Анна баласын, Trust Lennox-ты пансионатта жалғыз өзі тәрбиелейді. Баласы қайтыс болған соң, ол Бартлетт мырзаның қожалығында жұмыс тауып, оған дейін жер-жерді аралайды. Ресми емес никеге тұрғанына қарамастан, Бартлетт мырзаның ұлы Дэвид оған ғашық болады, бірақ ол өзінің ауыр өткеніне байланысты оны қабылдамайды. Содан кейін Леннокс Бартлетттердің ескі досы болып келеді және жергілікті қыз Кейтке құмарлық танытады. Аннаны көріп, оған кетуді ұсынады, бірақ ол ешқандай қателік жасағанын мойындамай, кетуден бас тартады, алайда олардың тарихы туралы ештеңе айтпауға уәде береді. Ақырында, пансионатты басқаратын әйел Бартлетттерді аралап жүргенде Аннаны таниды. Бартлетт мырза қалалық сыбыршы Мартадан Аннаның өткені туралы біледі. Ашуға еріп, Аннаны қарлы боранға лақтырып жібереді. Ол кетуге келіседі, бірақ бұрын Ленноксты өзінің ар-намысын жоққа шығарған және қайтыс болған баласының әкесі деп айтады. Ол боранда жоғалып кетеді, ал Дэвид іздеу тобын басқарады. Дэвид оны соңғы сәтте судан құтқарып алып, үйленеді.
Өндіріс
Д. У. Гриффит осы әңгіменің киноқұқығын сатып алды, ол бастапқыда Лотти Блэр Паркердің сахналық пьесасы болған, кейіннен Джозеф Р. Грисмер толықтырған. Грисмердің әйелі, уэльстік актриса Фиби Дэвис 1897 жылдан бастап осы пьесамен байланысты болды және 1909 жылға дейін оның 4000-нан астам қойылымында ойнады, бұл оны Америка Құрама Штаттарындағы ең танымал пьесалардың біріне айналдырды. Дэвис 1912 жылы қайтыс болды, он жылдан астам уақыт бойы пьесаны гастрольде көрсеткен соң. Пьеса, 19 ғасырдың американдық және викториандық идеалдарын қолдайтын ескі үлгідегі оқиға, 1920 жылы киноға түсірілген кезде ескірген деп есептелді. Оқиға құқықтары 175 000 долларға сатып алынды. Кейбір дереккөздер сол кездегі газет жарнамаларына сілтеме жасай отырып, түсірудің бірінші кезеңінде түсті технология қолданылғанын, мүмкін Technicolor немесе Prizmacolor болғанын айтады. Гриффиттің бұрынғы төрт фильмінде ойнаған Кларине Сеймур, помещиктің қызы Кейт рөліне шақырылды. Бірақ Сеймур операциядан кейін қайтыс болғаннан кейін, оның рөлі Мэри Хейге берілді және Сеймурдың түсірілген кадрлары қайта түсірілді. Атақты мұз айдындарының эпизоды Вермонт штатындағы Уайт Ривер-Джанкшн қаласында түсірілді. Нақты шарлауық пайдаланылды, бірақ оның биіктігі бірнеше метр ғана болды; үлкен құлауды көрсеткен алыс кадр Ниагара шарлауығында түсірілді. Түсіруге кіріспес бұрын мұзды кесіп немесе жару қажет болды. Түсіру барысында камераның астында майдың қатып қалмауы үшін кішкентай от жандырылып тұрды. Бір кезде Гриффиттің бетінің бір жағы мұздап қалды. Сол кезде дублерлер пайдаланбағандықтан, Гиш пен Бартельмесс трюктерді өздері орындады. Гиштің шашы тоңды және суықтан қолы сезімін жоғалтты. Оның идеясы бойынша қолын және шашын суға салу арқылы жасалған кадр, кейіннен танымал суретке айналды. Оның оң қолы қалған өмірі бойы толыққанды жұмыс істемеді. Мұз айдындарының шарлауықтан құлауын көрсеткен кадр маусымнан тыс түсірілді, сондықтан мұз айдындары ағаштан жасалған. Операторлық тұрғысынан алғанда, мұз айдындарының эпизоды параллельді әрекеттің ерте мысалы болып табылады.
Цензура
Гриффиттің басқа фильмдері сияқты, "Way Down East" американдық кейбір штаттық киноцензуралық кеңестердің цензурасына түсті. Мысалы, Пенсильвания штатының кинокеңесі фильмде 60-тан астам тілмелер жасауды талап етті, Леннокс пен Аннаның мазаққа айналған некесі мен бал айларын, сондай-ақ Аннаның жүктілігіне кез келген меңзеуді алып тастап, фильмнің негізгі қақтығысын жойды. Нәтижесінде, фильмде бала өлімге аз қалғанда кенеттен пайда болып, сол штаттың көрермендерін таң қалдырған болуы мүмкін. Басқа тілмелер әлеуметтік әйелдердің темекі шегетін көріністерін және "жабайы сұлы" эвфемизмін алып тастады. Бұл фильм "Ұлттың тууы" (1915) фильмінен кейін ақша табу бойынша екінші орында тұрды. Ол алдымен гастрольдік көрсетім ретінде көрсетілді, содан кейін қалыпты жариялау арқылы 2 миллион доллар табыс тапты.
It played as a roadshow, then earned $2 million as a normal release.
Фильмнің кейінгі бағалары
1994 жылы драманың қойылымын көргеннен кейін, The Washington Post газетінің кино сыншысы Марк Адамо Гиштің ойынына және Гриффиттің өте инновациялық "кино стиліне" әсерленді: Фильмнің таң қалдыратын жағы – 1890 жылдардағы сахналық мелодраманың шайқалып тұрған конвенцияларының әрбір кадрға енуі. (Тіпті фильмдегі феминизмнің бастамасы да көне: Левит кітабындағы сияқты атаулар Лилиан Гиштің ауыр макияж жасаған ізгі ниетсіз адамның құрбаны болған нәзік қызын "Әйелдің тарихы" деп ұқтырады.) Таңғажайып нәрсе – Гиштің мықты, әзілді, сезімтал ойынының көп бөлігі, әсіресе фильмнің ортаңғы бөлімінде, ол өзінің заңсыз баласын күтіп жүргенде, уақыттан, орыннан және технологиядан асып түседі. Гриффиттің көркемдік тұрғыдан түсірілген кадрлары, ерекше жақын планды суреттері және тәуекелді сахналық қойылымдары арқылы жаңа және ерекше кино стилін жасауға жасаған күш-жігері де таң қалдырады. Кейін, 2007 жылы, киносыншы Пол Бреннер осы туындыны Гриффиттің басқа жұмыстарымен салыстырып, оны режиссердің жақсырақ, аз "насихатшыл" экрандық жұмыстарының бірі деп бағалады: Гриффиттің көптеген фильмдері үкімдік моральға, Құдайдың халыққа сөйлеп тұрғанындай сезімге және ашық расизмге ұшырайды. Бірақ "Шығысқа қарай төмен" Гриффиттің ұлылығын Тау үстіндегі уағызды немесе "Кланның шабуылын" көрудің қажеті болмай-ақ көрсетеді. "Шығысқа қарай төмен" фильмінде Гриффиттің психоздық ессіздігі алғаш рет жақсы фильмке кедергі келтірмеді.