Канада Жоғарғы Сотының иммиграциялық консультанттар ісі: Федералдық заңның басымдығы
Law Society of British Columbia v Mangat
Канада Жоғарғы Сотының Mangat ісі: Федералды заңмен адвокат емес адамға құқықтық қызмет көрсетуге рұқсат етіледі. Иммиграциялық кеңесшілер, заң тәжірибесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Law Society of British Columbia v Mangat, [2001] 3 S. C. R. 113 – Канада Жоғарғы Сотының маңызды шешімі, онда Сот федералдық заңмен заңгер емес адамға заңгерлік қызмет атқару құқығы берілуі мүмкін екенін, тіпті бұл провинциялық заңгерлік саласының заңнамасына қайшы келсе де, растады.
Law Society of British Columbia v Mangat, [2001] 3 S. C. R. 113 is a leading Supreme Court of Canada decision where the Court held that a non lawyer may be given the power to practice law under a federal statute even if it is contrary to provincial legal profession legislation.
Өмірбаян
Жауапкер Жасвант Мангат иммиграциялық консультант болып, өз жұмысын иммиграциялық консалтингтік компания арқылы жүзеге асырған ("Westcoast"). Ол Канадада заң білімі алмаған және Британ Колумбиясы заңгерлер қоғамының мүшесі де емес еді. Мангат және Westcoast компаниясының басқа қызметкерлері иммиграциялық істерге қатысты бірқатар шаралармен айналысты, соның ішінде шетелдіктердің мүддесін қорғай отырып, Иммиграция және Босқындар Кеңесі ("IRB") алдында кеңесші немесе адвокат ретінде өнер көрсету, немесе осы қызметтерді көрсеткен адамдардан сыйақы алу немесе күту. Заңгерлер қоғамы М және Westcoast компаниясына қарсы тұрақты тыйым салу туралы өтініш білдірді, олардың Британ Колумбиясының Заңгерлік кәсіп туралы заңына қайшы келетін заңгерлік қызметпен айналысуын тоқтату мақсатында. Мангат пен Westcoast компаниясы Заңгерлік кәсіп туралы заңтың 1-бабында белгіленген заңгерлік қызметпен айналысатындарын мойындады, бірақ олардың әрекеттері Федералдық Иммиграциялық заңтың 30 және 69(1)-тармақтарымен санкцияланған деп мәлімдеді, бұл заң емес мамандарға IRB алдында клиенттердің мүддесін қорғауға рұқсат береді. Сот бұл тыйымды шығарды, себебі Иммиграциялық заңның 30 және 69(1)-тармақтары заңгерлік қызметпен айналысуға рұқсат бермейді. Балама ретінде, егер бұл ережелер Парламенттің құзыретінен тыс деп табылса, сот тыйымды қабылдаған болар еді. Апелляциялық сот бұл тыйымды жойды. Апелляциядағы басты мәселелер Иммиграциялық заңның 30 және 69(1)-тармақтары Парламенттің құзыретінде ме, және Заңгерлік кәсіп туралы заңның 26-бабы, заңгерлер қоғамының толық құқықты мүшесі немесе ерекшеліктер тізіміндегі адамдардан басқа кез келген адамға заңгерлік қызметпен айналысуға тыйым салатын бап, Иммиграциялық заңның 30 және 69(1)-тармақтарына және оған қоса берілген Ережелер мен Нұсқауларға сәйкес конституциялық тұрғыдан күшін жойта ма? Осы сотта жауапкер Джилл Спарлинг іске қосылды, себебі ол Мангатпен бірдей қызметпен айналысатын иммиграциялық консультант еді, өйткені Мангат бұл соттың апелляцияға рұқсат бергеннен кейін көп ұзамай Альберта заңгерлер қоғамының мүшесі болды.
The respondent, Jaswant Mangat, was an immigration consultant carrying on his work through an immigration consulting company ("Westcoast"). He had not studied law in Canada and was not a member of the B. C. Law Society. Mangat and other Westcoast employees engaged in a number of activities involving immigration proceedings, including appearing as counsel or advocate on behalf of aliens, for or in the expectation of a fee from the persons for whom the acts were performed, before the Immigration and Refugee Board ("IRB"). The Law Society brought an application seeking a permanent injunction against M and Westcoast to prevent them from engaging in the ongoing practice of law, in contravention of B. C.’s Legal Profession Act. Mangat and Westcoast admitted that they were engaged in the practice of law within the meaning of s. 1 of the Legal Profession Act, but contended that their conduct was sanctioned by ss. 30 and 69(1) of the federal Immigration Act, which permit non lawyers to appear on behalf of clients before the IRB. The judge issued the injunction on the grounds that ss. 30 and 69(1) of the Immigration Act did not authorize the practice of law. Alternatively, she would have granted the injunction on the basis that the provisions were ultra vires Parliament. The Court of Appeal set aside the injunction. The central issues raised by the appeal were whether ss. 30 and 69(1) of the Immigration Act are intra vires Parliament, and whether s. 26 of the Legal Profession Act, which prohibits a person, other than a member of the Law Society in good standing or a person listed in the exceptions, to engage in the practice of law, is constitutionally inoperative to persons acting under ss. 30 and 69(1) of the Immigration Act and its associated Rules and Regulations. In that Court, the respondent Jill Sparling was added to the proceedings on the basis that she was an immigration consultant engaged in the same activities as Mangat, given that he had become a member of the Alberta Law Society soon after leave to appeal was granted by that Court.
Соттың пікірі
Төрт судья бірауыздан шешім қабылдады. Гонтиер судьясы иммиграциялық заңның аталған бөлімдері федералды үкіметтің құзыретіне жататын мәселелерді реттейді деген шешімге келді, сондай-ақ М-ға иммиграциялық заңның талаптарына сәйкес Басқарма алдында заңгерлік қызмет көрсетуге рұқсат берілді. Заңдардың айқын қайталасуын ескере отырып, Гонтиер дауды шешу үшін үстемдік доктринасын немесе юрисдикциялық иммунитет доктринасын қолдануды қарастырды. Заңда екі жақты сипат бар екенін анықтағандықтан, ол үстемдік доктринасын қолданудың орынды екенін шешті. Үстемдік тестінің бірінші бөлігі "федералды және провинциялық заңдар арасында операциялық қайшылық бар ма?" деген сұраққа жауап беруді көздейді, онда "біреуін орындау екіншісіне қайшы келеді". Гонтиер федералды заңның мақсаты – заңгер емес адамдарға иммиграциялық трибуналдарда адвокат ретінде қатысуға ақы төлеуге рұқсат беру екенін, ал провинциялық заң бұл құқықты жүзеге асыруды мүмкін емес ететінін анықтады. Осыған байланысты, үстемдік доктринасы қолданылуы мүмкін, ал провинциялық заң даудың шегінде күшін жойды деп танылды.
Justice Gonthier wrote the opinion for a unanimous court. He held that those sections of the Immigration Act addressed a valid subject matter of the federal government, and that M was allowed to practice law in front of the Board under the provisions of the Immigration Act. Given the clear overlap of laws, Gonthier considered whether to apply the paramountcy doctrine or the inter jurisdictional immunity doctrine to resolve the conflict. He found that the paramountcy doctrine was more appropriate as there was a clear double aspect in the law. The first part of the paramountcy test asks whether there is an "operational conflict between federal and provincial laws", where "compliance with one is defiance of the other". Gonthier found that the purpose of the federal law was to authorize non lawyers to appear as counsel in immigration tribunals for a fee, but the provincial law made exercise of the authority impossible. Consequently, the paramountcy doctrine could be invoked and the provincial law was held to be inoperative to the extent of the conflict.