Аргентинаның «Міндетті Бағыну Заңы» (1987) әскери диктатура кезінде жасалған қылмыстар үшін төменгі шенділердің жауапкершілігін шектеді. Тарих, құқық, Аргентина.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Тиісті мойынсұну туралы заң (испан тілінде: Ley de la Debida Obediencia) – Аргентинаның Ұлттық конгресінің, Ұлттық қайта ұйымдастыру процесінің (1976 жылы төңкеріліспен басталып, 1983 жылы аяқталған) әскери диктатурасынан кейін қабылдаған заңы. Формальды түрде, бұл заң Аргентина заңнамасындағы барлық заңдар сияқты, нөмірмен (Заң № 23,521) аталады, бірақ Ley de Obediencia Debida – бұл ресми сөздерде де, жалпы қолданыстағы жалғыз атау. Заң 1987 жылдың 4 маусымында қабылданды. Ол талап етеді, кері дәлелдер ұсынылмаса, Қарулы Күштердің, Полицияның, Түзету қызметінің және басқа да қауіпсіздік органдарының барлық офицерлері мен оларға бағыныштылары, тіпті қарапайым қызметкерлері, диктатура кезінде жасалған қылмыстар үшін заң бойынша жазаланбауы керек, себебі олар тиісті мойынсұнумен әрекет еткен, яғни жоғары лауазымдағы адамдардың бұйрықтарын орындаған (осы жағдайда әскери үкімет басшылары, олардың ісі әділеттік соттарында қарастырылған). Бұл заң, Қарулы Күштердің наразылығын басу үшін, толық тоқтату заңынан бір жыл өткен соң қабылданды. Ол полковник шенінен төменгі әскери қызметшілерді күштеп жоғалу, заңсыз ұстау, азаптау және кісі өлтіру сияқты қылмыстар үшін жауапкершіліктен босатты. Оның мәтіні өте қысқа, барлығы 7 баптан тұрады, олардың екіншісінде ерекшелік қарастырылған (заң зорлау, кәмелетке толмағандардың жоғалуы немесе олардың жеке басын ауыстыру, сондай-ақ жылжымайтын мүліктің кең ауқымда иемденуіне қатысты жағдайларға қолданылмайды). 2003 жылдың тамызында Ұлттық конгресс Ley de Obediencia Debida және Ley de Punto Final заңдарын жойды, бұл адамзатқа қарсы қылмыстарға қатысты істерді қайта қарауға мүмкіндік берді. Мұндай істердің біріншісі, бұрынғы Буэнос-Айрес облыстық полициясының орынбасары Мигель Эчеколатцқа қатысты, 2006 жылдың қыркүйегінде аяқталды және диктатураның мемлекеттік терроризмі геноцидтің бір түрі екенін мойындау арқылы құқықтық прецедент жасады.
The Law of Due Obedience (lang es) was a law passed by the National Congress of Argentina after the end of the military dictatorship of the Proceso de Reorganización Nacional (which started with a coup d'état in 1976 and ended in 1983). Formally, this law is referred to by number (Law No. 23,521), like all others in Argentine legislation, but Ley de Obediencia Debida is the only designation in common use, even in official speeches. The law was passed on 4 June 1987. It dictates that it must be assumed, without admitting proof to the contrary, that all officers and their subordinates including common personnel of the Armed Forces, the Police, the Penitentiary Service and other security agencies cannot be legally punished for crimes committed during the dictatorship as they were acting out of due obedience, that is, obeying orders from their superiors (in this case, the heads of the military government, who had already been tried in the Trial of the Juntas). This law was passed one year after the full stop law in order to contain the discontent of the Armed Forces. It effectively exempted military personnel under the rank of colonel from responsibility for their crimes, which included forced disappearances, illegal detentions, torture and murders. Its text is rather short, with only 7 articles, the second of which contains an exception (the law does not apply to cases of rape, disappearance or identity forgery of minors, or extensive appropriation of real estate). The Ley de Obediencia Debida and the Ley de Punto Final were repealed by the National Congress in August 2003, which allowed for the re opening of cases that involved crimes against humanity. The first of such cases, which involved the former Buenos Aires Provincial Police second in command Miguel Etchecolatz, ended in September 2006 and laid down jurisprudence by acknowledging that the dictatorship's state terrorism was a form of genocide.