Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Теодорих I (11 наурыз 1162 – 18 ақпан 1221), "Жәбірленуші" (Dietrich der Bedrängte) атымен белгілі, 1198 жылдан өмірінің соңына дейін Мейсен маркграфы болды. Ол Мейсен маркграфы Отто II және Бранденбургтың Гедвигасының екінші ұлы еді.
Theodoric I (11 March 1162 – 18 February 1221), called the Oppressed (Dietrich der Bedrängte), was the Margrave of Meissen from 1198 until his death. He was the second son of Otto II, Margrave of Meissen and Hedwig of Brandenburg.
Өмірбаян
Теодорих, неміс тілінде Дитрих деп аталатын, Майсен маркграфы Отто II-нің кіші ұлы, анасы әкесін мұрагерлік ретін өзгертуге көндіргеннен кейін, Теодорихке Майсен маркграфтығы, ал Альбрехтке (үлкен ұлы болса да) Вайсенфельс маркграфтығы берілді. Альберт әкесін тұтқынға алып, бұрынғы мұрагерлік ретіне қайтаруға тырысты. Отто император Фредерик I-нің бұйрығымен босатылып, соғысты қайта бастағанда 1190 жылы қайтыс болды. Альберт кейін ағасынан Майсен маркграфтығын қайтарып алды. Теодорих маркграфты қайтаруға тырысты, оған оның қайын атасы Тюрингияның ландграфы Герман I қолдау көрсетті. Бірақ 1195 жылы Теодорих Палестинаға қажылық сапарына шықты.
Theodoric, called in German Dietrich, the younger son of Otto II, Margrave of Meissen, fell out with his brother, Albert the Proud, after his mother persuaded his father to change the succession so that Theodoric was given the Margraviate of Meissen and Albrecht (although the older son) the margraviate of Weissenfels. Albert took his father prisoner to try to make him return the succession to the way it had been. After Otto obtained his release by an order of the emperor Frederick I, he had only just renewed the war when he died in 1190. Albert then took back the Meissen margraviate from his brother. Theodoric attempted to regain the margraviate, supported by Landgraf Hermann I of Thuringia, his father in law. In 1195, however, Theodoric left on a pilgrimage to Palestine.
Альбрехттің өлімі
Альбрехт 1195 жылы баласыз қайтыс болғаннан кейін, бай кендері бар Мейсенді император Генрих VI империяның бос иелігі ретінде тартып алды. Дитрих Генрихтің өлімінен екі жыл өткен соң ғана мұрасына ие болды. Екі қарсылас патша – Филипп Швабский мен Киелі Рим императоры Оттон IV арасындағы күрес кезінде Филипп Дитрихке Мейсен маркасының билігін қайта берді. Содан кейін Дитрих Филипптің жағында болды және Филипп 1208 жылы өлтірілгеннен кейін де Штауферлерге адал қалды. Дитрих Лейпциг қаласы және Мейсен ақсүйектерімен қауіпті дауларға қатысты. 1217 жылы Лейпцигтің сәтсіз қоршауынан кейін ол келісімге келді, бірақ кейін қаланы алдап басып алды, қала қабырғаларын бұзды және қала ішінде өзінің үш бекінісін салдырды, олар оның әскерімен толы болды.
After Albrecht's death in 1195, leaving no children, Meissen, with its rich mines, was seized by the emperor Henry VI as a vacant fief of the empire. Dietrich finally came into possession of his inheritance two years later on Henry's death. At the time of the struggle between the two rival kings Philip of Swabia and Otto IV, Holy Roman Emperor, Phillip gave Dietrich the tenure of the march of Meißen again. After that time, Dietrich was on Phillip's side and remained true to the Staufer even after Phillip was murdered in 1208. Dietrich became caught up in dangerous disagreements with the city of Leipzig and the Meißen nobility. After a fruitless siege of Leipzig, in 1217 he agreed to a settlement but then took over the city by trickery, had the city walls taken down and built three castles of his own within the city, full of his own men.
Өлім
Марграф Дитрих 1221 жылдың 18 ақпанында қайтыс болды, мүмкін, оның дәрігері Лейпциг халқы мен наразы дворяндардың ықпалымен уланған болуы мүмкін. Ол өзінен кейін жесірін, Тюрингиялық Юттаны, Тюрингия Ландгравы Герман I-нің қызын қалдырды. Оның кейбір балалары бұрыннан-ақ қайтыс болған еді.
Margrave Dietrich died on 18 February 1221, possibly poisoned by his doctor, instigated into doing so by the people of Leipzig and the dissatisfied nobility. He left behind a widow, Jutta of Thuringia, daughter of Hermann I, Landgrave of Thuringia. Some of his children had already died.