Ежелгі даналық сөздері: sententiae – латын тілінен алынған, мақал-мәтелдер, афоризмдер, ойлы тіркестер. Риторикалық тәсілдер мен әдебиетте қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Sententiae – латын тіліндегі сөздің көпше түрі, қысқаша моральдық нақыл сөздер, мысалы, мақал-мәтелдер, афоризмдер, максималар немесе ежелгі, халықтық немесе басқа да көздерден алынған апофтегмалар, көбінесе контекстсіз айтылады. Sententia, жекеше түрі, сондай-ақ "сөйлем" деп те аталады, – риторикалық дәлелдеудің бір түрі. Презентация немесе әңгіме кезінде мақал-мәтел, цитата немесе тапқыр сөз тіркесін қолдану арқылы тыңдаушының келісімін алуға болады, ол логикалық емес, бірақ ортақ түсінікке енген шындық есебінде қабылданады. Мысалы, "жас шараппен жақсы" деген сөз тіркесі "шарап жасымен жақсы" деген мақалға сүйенеді. Осы айтылған мәселе .
Sententiae, the nominative plural of the Latin word sententia, are brief moral sayings, such as proverbs, adages, aphorisms, maxims, or apophthegms taken from ancient or popular or other sources, often quoted without context. Sententia, the nominative singular, also called a "sentence", is a kind of rhetorical proof. Through the invocation of a proverb, quotation, or witty turn of phrase during a presentation or conversation one may be able to gain the assent of the listener, who will hear a kind of non logical, but agreed upon truth in what one is saying. An example of this is the phrase "age is better with wine" playing off of the adage "wine is better with age". The same saying is present in .
Тарих
Sententiae-ді қолдануды Аристотель (оның gnomê, яки sententious maxim-ді энтимеманың бір түрі ретінде талқылағанда), Квинтилиан және басқа классикалық авторитеттер түсіндірген. Әртүрлі гуманистік білім беру тәжірибелерінің, мысалы, ортақ ойларды жинау сияқты, күшті әсерімен ерте заманғы ағылшын жазушылары sententiae-ге ерекше қызығушылық танытқан. Сөйлеудің бұл тәсілі Полонийдің Гамлетте Лаэртке айтқан әйгілі сөзінде көрнекті түрде бейнеленген. Кейде Елизавета және Якоб дәуірінің драмаларында sententiae-ге жататын шумақтар көріністердің соңында рифмаланған жұптар түрінде кездеседі (мысалы, Джон Вебстердің «Малфи герцогинясы» пьесасында). Кейбір ерте заманғы драмалық мәтіндерде және басқа жазбаларда sententiae жиі шеттік жазбалармен немесе арнайы белгілермен көрсетіледі. «Әдебиеттегі алғашқы римдік кітап» – грек үлгісімен жазылған Апий Клавдийдің «Сентенция» кітабы болды. 1150 жылы Питер Ломбардтың «Libri Quattuor Sententiarum» («Сөйлемдердің төрт кітабы») кітабында осыған ұқсас әдеби жанр қайта пайда болды, бұл кітап орта ғасырларда, атап айтқанда, Сент-Томас Аквинский және Сент-Бонавентура тарапынан кеңінен түсіндірілді. Публилий Сирус жазған классикалық римдік роман бар. Кітап латын тілінде жазылған мақал-мәтелдер жинағынан тұрады.
The use of sententiae has been explained by Aristotle (when he discusses the γνώμη gnomê, or sententious maxim, as a form of enthymeme), Quintilian, and other classical authorities. Early modern English writers, heavily influenced by various humanist educational practices, such as harvesting commonplaces, were especially attracted to sententiae. The technique of sententious speech is exemplified by Polonius' famous speech to Laertes in Hamlet. Sometimes in Elizabethan and Jacobean drama the sententious lines appear at the end of scenes in rhymed couplets (for instance, John Webster's Duchess of Malfi). In some early modern dramatic texts and other writings, sententiae are often flagged by marginal notes or special marks. The "first Roman book of literary character" was the Sententiae of Appius Claudius, which was composed upon a Greek model. A similar literary genre recurred in 1150 within the Libri Quattuor Sententiarum (The Four Books of Sentences) of Peter Lombard, a book which was widely commented during the Middle Age, namely by Saint Thomas Aquinas and Saint Bonaventura. There is a classical, Roman novel written by Publilius Syrus. The book is a series of proverbs written in Latin.