Эдмунд Аффлек: Британдық теңізші офицерінің өмірбаяны

Кіріспе

Британдық теңіз офицері (1725–1788)

Контр-адмирал сэр Эдмунд Аффлек, 1-ші баронет (19 сәуір 1725 – 19 қараша 1788) – зор беделге ие теңіз офицері болған.

Өмір

Аффлек 1725 жылғы 19 сәуірде Дальхам Холлдың саясаткері Гилберт Аффлектың (1684?–1764) тоғызыншы ұлы ретінде дүниеге келді. Аффлек ерте жасында теңіз флотына қабылданды және II Георг патшаның билігі тұсында лейтенант, мастер, командир және пост-капитан лауазымдарында қызмет етті. Оның алғашқы маңызды командалық қызметі 1756 жылдың маусым айында HMS Albany – жылдам жүретін 14 зеңбірекке ие шлюптің басқарушысы болып тағайындалғанда болды. 1778 жылы 74 зеңбірекке ие кемеге қолбасшылық етіп, Солтүстік Америкада вице-адмирал Джон Байронмен қысқа мерзімге бірігіп, кейін жөндеуге қайтып келді. Аффлек келесі жылы сэр Чарльз Хардимен бірге болды, содан кейін сэр Джордж Роднидің басшылығымен Гибралтарды азат етуге жіберілді. 1780 жылы Сент-Винсент шайқасында Хуан де Лангараның испандық эскадрильясына шабуыл жасағанда Аффлектың кемесінің басшылыққа ұмтылысы ерекше көзге түсті. 1781 жылы ол коммодор болды және қысқа уақыт Нью-Йоркте қызмет етті, бірақ Джордж Вашингтон басқаратын американдық көтерілісшілер тарапынан қауіп төнді. Сақталған хаттар сэр Эдмунд пен генерал Вашингтонның әскери тұтқындарға қатысты мәселелер бойынша байланыста болғанын көрсетеді. Алайда, 1782 жылы Англияның теңіз тарихында есімдері сақталатын кезеңге айналғанда ғана, сондай-ақ ұрыстағы ерлік, шеберлік және батылдық елге теңіз беделін қайтарғанда, Аффлекке атаққа ие болуға және кәсіби даңқын орнатуға мүмкіндік туды. Осы шақта, оның кең байрағы (комодордың лауазымдық белгісі) сер Сэмюэл Худтың басшылығымен Батыс Индиядағы флотқа бекітілді. Бас-Терр аймағында Худ пен атақты граф де Грасс арасында өткен сақтық пен күмәнді кездесуде, Аффлек, британдық желінің артқы бөлігіне күнделікті басшылық етіп, жаудың шабуылының күшін сезінді. Осы оқиғадағы оның әрекеті бас қолбасшыдан алғыс алуға әкелді. Сэр Сэмюэл өзінің ресми хабарламасында: «Дұшпан коммодор Аффлекке басымдық берді, бірақ ол өте құлшынысты түрде атқылап, капитан Корнуоллис пен лорд Роберт Мэннерс оған жақсы қолдау көрсеткендіктен, сол кемелердегі шығын мен зақым өте аз болды және олар артқы жақтағы басқа кемелерді тиімді қорғады», – деді. Аффлектың үміттерін іске асыруға уақыт көп кешіккен жоқ. 9 және 12 сәуірде оған лавр гүлдерін одан әрі көбейтуге мүмкіндік берілді. Родни мен граф де Грасс арасындағы белгілі қақтығыстарда, әсіресе 12 сәуірдегі есімдері сақталатын шайқаста, коммодор британдық флоттың орталық бөлігінің артқы жағын басқарып, көрнектілік танытты. Осы жарқын жетістікте елге көрсеткен қызметі үшін 1782 жылы оған Ұлыбритания бароны атағы берілді; сонымен қатар, оның ерлігі мен жалпы мінез-құлқына деген құрметтің нышаны ретінде Колчестер сайлаушылары оны сол жылы парламентте осы округтің өкілі етіп сайлады, ол өмірінің соңына дейін осы лауазымда қалды. Өз кезегінде, ол 1784 жылы адмирал дәрежесіне жетті, бірақ адмирал ретінде теңізде қызмет етпеді. 1784 жылы ол Эссекстегі Фингрингхо Холлды сатып алды. 1788 жылғы 19 қарашада Лондондағы үйінде қайтыс болды. Ол екі рет үйленген: бірінші әйелі – жесір Хестер Креффилд (туған аты Хестер Рут), екінші әйелі – жесір Маргарет Смитс. Оның жалғыз қызы Шарлотта болды, сондықтан Фингрингхо Холл 2-ші барон Гилбертке өтті.

Affleck was born on 19 April 1725 the ninth son of the politician Gilbert Affleck (1684?–1764) of Dalham Hall. Affleck entered the navy at an early age, and during reign of George II, served in the several capacities of lieutenant, master and commander, and post captain. His first command of note was June 1756 when he took over HMS Albany a speedy 14 gun sloop. In 1778 was given command of the 74 gun and he briefly joined Vice Admiral John Byron in North America before having to return for repairs. Affleck was with Sir Charles Hardy the following year before he was sent to relieve Gibraltar under the command of Sir George Rodney. Affleck's ship was noted for its ability to take the lead when attacking the Juan de Lángara's Spanish squadron during the Battle of St Vincent in 1780. In 1781 he became a commodore and was briefly employed in New York, then being threatened by American rebels under George Washington. Surviving correspondence indicates Sir Edmund and General Washington to have been in contact regarding the treatment of prisoners of war. It was not, however, until the year 1782 had become – as it might be historically stated – a memorable epoch in the maritime annals of England, and that valour, ability, and boldness in battle, had retrieved for the nation its naval name, that opportunity had been afforded to Affleck to acquire celebrity and establish his professional fame. About this period, his broad pennant (the commodore's symbol of office) was flying on board , attached to the fleet then employed in the West Indies, under the orders of Sir Samuel Hood. In the cautious and somewhat speculative encounter which took place in Basse terre Roads, between Hood and the celebrated Count de Grasse, it fell to the lot, or – as he would have said himself – good fortune of Affleck, who each day commanded the rear division of the British line, to sustain the brunt of the enemy's attack. His conduct on this occasion drew from the commander in chief, a public expression of praise. "The enemy," says Sir Samuel, in his official dispatches, "gave the preference to Commodore Affleck, but he kept up so noble a fire, and was so well supported by his seconds, Captain Cornwallis and Lord Robert Manners, that the loss and damage sustained in those ships were very trifling, and they very much preserved the other ships in the rear." In furthering the fond aspirations of Affleck, time was any thing but tardy. On the 9 and 12 April ensuing, opportunity was again afforded him to increase his laurels. In the well known conflicts that took place on those different days between Rodney and the Count de Grasse, and particularly in the memorable battle of the 12th, the commodore, in bringing up the rear of the centre division of the British fleet, manifested the noblest bearing. For the services rendered to his country in this glorious achievement, his sovereign conferred on him in 1782 the dignity of baronet of Britain; and out of compliment to his gallantry and general conduct, the electors of Colchester returned him the same year to represent that borough in parliament, which he did until his death. In turn, he attained his flag rank (in 1784), but in the capacity of admiral was never employed afloat. In 1784 he bought Fingringhoe Hall in Essex. He died at his London house on 19 November 1788. He had married twice; firstly widow Hester Creffeild (née Hester Ruth) and secondly widow Margaret Smythies. He had only a daughter Charlotte and thus Fingringhoe Hall passed to the 2nd Baronet, Gilbert.