Османдық империядағы конституциялық монархия кезеңі (1876-1878)

Кіріспе

Осман империясындағы конституциялық монархия кезеңі (1876–1878)

Осман империясының бірінші конституциялық дәуірі (; Birinci Meşrutiyet Devri) – 1876 жылғы Осман конституциясының (Kanûn ı Esâsî, قانون اساسى, Осман түрік тілінде «Негізгі заң» немесе «Базалық заң» деген мағына береді) жариялануынан бастап конституциялық монархия кезеңі. Бұл конституцияны жас османдардың мүшелері жазған. Ол 1876 жылғы 23 желтоқсанда басталып, 1878 жылғы 14 ақпанға дейін жалғасты. Бұл жас османдықтар Танзиматтан қанағаттанбай, Еуропадағыдай конституциялық үкімет құруға ұмтылды. Конституциялық кезең сұлтан Абдулазиздің тақтан түсірілуімен басталды. Оның орнына Абдул Хамид II солтан болды. Дәуір Осман Парламентінің және конституцияның Абдул Хамид II сұлтанмен тоқтатылуымен аяқталды, осылайша ол өзінің абсолюттік монархиясын қайта орнатты. Бірінші конституциялық дәуірде партиялық жүйе болған жоқ. Ол кезде Осман Парламенті (Осман империясының Бас Ассамблеясы деп белгілі) халықтың дауысы ретінде қарастырылды, бірақ саяси партиялар мен ұйымдар құру үшін арналған орын емес еді. Парламентке сайлау уақытша сайлау ережелеріне сәйкес өтті. Парламент (Осман империясының Бас Ассамблеясы; مجلس عمومي, Meclis i Umumi) екі кезеңнен тұрды. Екіпалаталы заң шығарушы органның төменгі палатасы – Депутаттар палатасы (مجلس مبعوثان, Meclis i Mebusan), ал жоғарғы палатасы – Сенат (مجلس أعيان, Heyet i Ayan) болды. Депутаттарды бастапқыда провинциялардың әкімшілік кеңестері (олар Meclis i Umumi деп те аталады) таңдады. Облыстық Бас Ассамблеялар құрылғаннан кейін, мүшелер ассамблея ішінде депутаттарды таңдап, астанада Депутаттар Палатасын құрды. Палатада 115 мүше болды және империядағы миллеттердің таралуын көрсетті. Екінші сайлауда 69 мұсылман миллетінің өкілі және басқа миллеттердің (яһудилер, фанариоттар, армяндар) 46 өкілі сайланды. Екінші орган – Сенат, оның мүшелерін сұлтан тағайындады. Сенатта барлығы 26 мүше болды. Ол порттың орнына құрылды, ал Ұлы визир Сенат спикері болды. Екі сайлау 1877 және 1878 жылдар аралығында өтті.

The First Constitutional Era (; Birinci Meşrutiyet Devri) of the Ottoman Empire was the period of constitutional monarchy from the promulgation of the Ottoman constitution of 1876 (Kanûn ı Esâsî, قانون اساسى, meaning 'Basic Law' or 'Fundamental Law' in Ottoman Turkish), written by members of the Young Ottomans, that began on 23 December 1876 and lasted until 14 February 1878. These Young Ottomans were dissatisfied by the Tanzimat and instead pushed for a constitutional government similar to that in Europe. The constitutional period started with the dethroning of Sultan Abdulaziz. Abdul Hamid II took his place as Sultan. The era ended with the suspension of the Ottoman Parliament and the constitution by Sultan Abdul Hamid II, with which he restored his own absolute monarchy. The first constitutional era did not include a party system. At the time, the Ottoman Parliament (known as the General Assembly of the Ottoman Empire) was seen as the voice of the people but not as a venue for the formation of political parties and organizations. The elections for the Parliament were held in accordance with the provisional electoral regulations. The Parliament (General Assembly of the Ottoman Empire; مجلس عمومي, Meclis i Umumi) was composed in two stages. The lower house of the bicameral legislature was the Chamber of Deputies (مجلس مبعوثان, Meclis i Mebusan), while the upper house was the Senate (مجلس أعيان, Heyet i Ayan). The initial selection of deputies was made by administrative councils in the provinces (also called Meclis i Umumi). After the establishment of the General Assembly in the provinces, the members selected the deputies from within the assembly to form the Chamber of Deputies in the capital. The Chamber had 115 members and reflected the distribution of the millets in the empire. In the second elections, there were 69 Muslim millet representatives and 46 representatives of other millets (Jews, Phanariotes, Armenians). The second body was the Senate, and the members were selected by the Sultan. The Senate had only 26 members. It was designed to replace the porte, and the Grand Vizier become the speaker of Senate. The two elections happened between 1877 and 1878.

Бірінші мерзім, 1877

Мүшелердің алдағы соғысқа деген реакциясы өте күшті болды, және Сұлтан Әбділ Хамид II орыс-түрік соғысы (1877–1878) себептерін келтіре отырып, жаңа сайлаулар өткізуді сұрады.