Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландия саясаткері (1854–1937)
New Zealand politician (1854–1937)
Джордж Уоррен Рассел (24 ақпан 1854 – 28 маусым 1937) – Крайстчерч қаласынан шыққан Жаңа Зеландия саясаткері. Ол соғыс кезеңіндегі Ұлттық үкіметте Ішкі істер министрі және Халық денсаулығы министрі қызметтерін атқарды, сондай-ақ 1918 жылғы тұмау эпидемиясына Жаңа Зеландия үкіметінің жауапты әрекеттерін ұйымдастырды.
George Warren Russell (24 February 1854 – 28 June 1937) was a New Zealand politician from Christchurch. He served as Minister of Internal Affairs and Minister of Public Health in the wartime National government, and was responsible for the New Zealand government's response to the 1918 influenza epidemic.
Жеке өмір
Расселл 1854 жылы Англияның Лондонында дүниеге келген. Әкесі кірпіш қалаушы және құрылысшы болған. Ол әлі бала кезінде отбасы Тасманияға көшіп кетті, содан кейін 1864 жылы Жаңа Зеландияға көшті. Расселл Веслиан методистік пастор болуға тырысқанға дейін тәлімді журналист ретінде жұмыс істеді. Бұл сәтті болмағандықтан, ол журналистикаға оралып, Веллингтондағы "Evening Chronicle" газетінде жұмыс істеді және Фокстонда "Manawatu Herald" газетін құрды. 1889 жылы Крайстчерч қаласына көшіп келді. 1898 жылы ол 1928 жылға дейін бас редакторлық қызметін атқаратын "Spectator" журналын қабылдады.
Russell was born in London, England, in 1854. His father was a bricklayer and builder. The family emigrated to Tasmania when he was still a child, and then moved again to New Zealand in 1864. Russell worked as an apprentice journalist, before trying to become a Wesleyan Methodist minister. When that was unsuccessful, he returned to journalism, working on the Evening Chronicle in Wellington and founding the Manawatu Herald in Foxton. He moved to Christchurch in 1889. In 1898, he took over the Spectator, a magazine he would edit until 1928.
Саяси мансап
Расселл сайлау округінде сайысқа түсті, онда ол алты үміткердің үшіншісі болды, Джеймс Уилсоннан жеңіліп қалды. Ол 1995 жылы тағы бір сайлауға қатысты, бірақ Джон Блэр Уайттан жеңілді. Ол алғаш рет 1896 жылы Рикартон округінен парламент депутаты (МХР) ретінде парламентке енді. Либералдық партияның «сол» (радикалды) қанатының мүшесі болған ол премьер-министр Ричард Седдонды қатаң сынға алды және 1896 жылғы сайлауда күшті реформаларды іске асыру үшін Радикалдық партияны құруға тырысты. Ол өз сайлау округіндегі ұстанымын тұрақсыз сақтап, 1896 жылы Уильям Ролстонға жоғалтты, бірақ 1899 жылы Ролстоннан бір дауысқа басымдықпен қайтарып алды, бұл Ролстонның саяси мансабына нүкте қойды. Расселл 1902 жылы Рикартон округінен қайта жеңіліске ұшырады. 1908 жылы ол Авон округінде жеңіске жетіп, келесі 11 жыл бойы оны сақтап қалды. 1912 жылы сэр Джозеф Уорд отставкаға кеткен кезде Расселл либералдық партияның жетекшісі болуға үміткер ретінде қарастырылды және Томас Маккензи кабинетінде қызмет етті. Кейіннен ол Реформа партиясымен бірігіп, соғыс уақытындағы Ұлттық кабинетте ішкі істер, халық денсаулығы және ауруханалар салаларында, сондай-ақ бірқатар екінші деңгейдегі міндеттерді атқарды. Расселл либералдық фракцияда реформамен Ұлттық коалициядан бас тартуды қолдаған ең белсенділердің бірі болды. Фракция коалициядан шығуға дауыс бергеннен кейін, ол Уильям Макдональд пен Томас Уилфордпен бірге келесі сайлауға арналған жаңартылған саяси манифесті жасау үшін жұмыс істеді, ал Уорд Еуропадан Жаңа Зеландияға оралды. Халық денсаулығы министрі ретінде ол 1918 жылдың қазан айында Окленд портына кеме кіруіне рұқсат беру туралы шешім қабылдады және осы шешімнің салдарынан туындаған испан қызбасы эпидемиясы үшін кінәланды, ол кем дегенде 8000 жаңа зеландиялықтың өмірін қиды. Осының салдарынан ол 1919 жылғы сайлауда сайлау округінен айырылды. Ол 1921 жылы Окленд Шығысынан, ал 1922 жылы жалпы сайлауда Авоннан қайтадан сайлауға түсті, бірақ ешқашан парламентке сайланбады. 1935 жылы Расселлге Король V Георгтың күміс мерейтойлық медалі табысталды.
Russell contested the in the electorate, where he was third of six candidates, beaten by James Wilson. He unsuccessfully contested the electorate in the ; he was beaten by John Blair Whyte. He first entered Parliament as MHR for Riccarton in A member of the Liberal Party's "left" (radical) wing, he was a strong critic of Premier Richard Seddon, and at the 1896 election attempted to form a Radical Party to push for stronger reforms. He maintained only a tenuous hold on his electorate, losing it in 1896 to William Rolleston, but regaining it in 1899 with a majority of one vote over Rolleston, which brought an end to that political career. Russell lost the Riccarton electorate again in 1902. In 1908, he won the Avon electorate, and held it for the next 11 years. Russell was considered a possible Liberal leader in 1912 when Sir Joseph Ward resigned, and served in the cabinet of Thomas Mackenzie. He later served in the wartime National cabinet with the Reform Party, holding the portfolios of Internal Affairs, Public Health and Hospitals, as well as a number of lesser responsibilities. Russell was one of the biggest proponents in the Liberal caucus to abandon the National Coalition with Reform. After the caucus voted to leave, he worked with William MacDonald and Thomas Wilford to develop an updated policy manifesto for the next election while Ward was returning to New Zealand from Europe. In his role as Minister of Public Health, he was responsible for the decision to allow to dock in Auckland in October 1918, and was blamed for the resulting Spanish flu epidemic which killed at least 8,000 New Zealanders. As a result, he lost his electorate in the 1919 election. He unsuccessfully contested the 1921 by election for Auckland East, and Avon again in the 1922 general election, but was never again elected to Parliament. In 1935, Russell was awarded the King George V Silver Jubilee Medal.
Өлім
Расселл 1937 жылдың 28 маусымында Веллингтондағы Истборн қаласында қайтыс болды. Ол Крайстчерчтегі Holy Trinity Avonside-де жерленді.
Russell died on 28 June 1937 in Eastbourne, Wellington. He was buried at Holy Trinity Avonside in Christchurch.