Жас ханзада Карл Генрихтің 1927 жылғы фильмі: тәж мұрагерінің өмірі, қатал ересек ханшайыммен қарым-қатынасы, достастығы мен жалғыздығы туралы. Кілт сөздер: ханзада, фильм, тарих.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1927 жылғы фильм
1927 film
Сюжет
Карл Генрих Карл корольдікінің мұрагері (Германия Конфедерациясының ойдан шығарылған егемен мемлекеті) қатал ағасы Карл VII-ге әкелінеді. Патша балаға эмоциялық қоштасудан аулақ болуды айтпай, бала күтушісін дереу жұмыстан шығарады. Оның жаңа мұғалімі доктор Фридрих Юттнер оған жанашырлық танытады, олар өмір бойы дос болады. Алайда, қарапайым халықтың оған ұқсау керемет болуы керек деген сеніміне қарамастан, бала жалғыз өседі, өз жасындағы ойыншы жоқ. 1901 жылы доктор Юттнердің көмегімен орта мектептегі емтиханнан өткеннен кейін жас ханзада оны да, Юттнерді де Гейдельбергке жіберіп жатқанын білгенде қуанады, ол білімін жалғастырады. Олар келгенде, Карлның қызметшісі ханзада мен Ютнерге Руддердің (Отис Харлан) қонақ үйінде бөлмелерді қарастырғанына таңғалады. Рудердің немересі Катхи ғасырлар бойы отбасылық бизнесті қорғағанда, Карл оны таңғалдырады және қалуға шешім қабылдайды. Ол тез арада студенттік қоғамның Корп Саксония мүшесі болып табылады. Сол күні Карл Катхиді сүйгенге тырысады, бірақ ол қыздың күйеуге тұрғанын біледі. Отбасы күйеу жігітпен келіседі, бірақ ол күйеу жігіт туралы сенімді емес. Ақырында ол Карлға олардың арасындағы үлкен әлеуметтік алшақтыққа қарамастан, оны сүйіп қалғанын мойындайды. Карл да оған осындай сезімде және ештеңе оларды ажыратпайды деп ант береді. Ол қызын қайыққа шығарып салғанда, олардың ескі қайықтауышы Иоганн Келлерман оларға жеке өмірін сыйлау үшін, оларға артына бұрылады. Карл оған патша болған кезде Келлерманды өзінің майоромдарынан қылатынын айтып, әзілдеп айтады. Кейін Ютнер патшадан хат алады, онда Карлге ханшайымды таңдап алғаны туралы хабарланады. Ютнер досының бақытын бұза алмайды. Алайда сол күні премьер-министр фон Хауг патшаның қатты науқастанып жатқанын және Карл үйге оралып, үкімет билігін қолға алуы керектігін хабарлап келеді. Карл ағасын көргенде, оған некелік жоспар туралы айтылады. Карл әлі де шоктан айығып жатқанда, қарт патша қайтыс болады, содан кейін Ютнер. Кейіннен фон Хаугк жаңа монархты неке туралы қыспақтайды. Қиындыққа ұшыраған Карл үйлену тойының құжатына қол қояды. Кейін Келлерман Карл ұсынған жұмысты қабылдауға келеді. Карл одан Кати туралы сұрағанда, ол әлі де оны күтіп отырғанын біледі. Ол қызын соңғы рет көруге барады. Соңғы сахнада Карл өзінің қалыңдығымен бірге көлігімен көшеде жүріп жатыр. Бір көрермен Карлдің қайғы-қасіретінен бейхабар патша болу керемет болар еді деп ойлайды.
Young Crown Prince Karl Heinrich, heir to the kingdom of Karlsburg (a fictional sovereign state of the German Confederation), is brought to live with his stern uncle, King Karl VII. The king immediately dismisses the boy's nanny without telling the youngster to avoid an emotional farewell. Dr. Friedrich Jüttner, his new tutor, proves to be sympathetic, and they become lifelong friends. Nonetheless, despite the commoners' belief that it must be wonderful to be him, the boy grows up lonely, without playmates his own age. Upon passing his high school examination in 1901 with the help of Dr. Jüttner, the young prince is delighted to learn that both he and Jüttner are being sent to Heidelberg, where he will continue his education. When they arrive, Karl's servant is appalled at the rooms provided for the prince and Jüttner at the inn of Ruder (Otis Harlan). When Ruder's niece Kathi stoutly defends the centuries old family business, Karl is entranced by her, and decides to stay. He is quickly made a member of Corps Saxonia, a student society. Later that day, Karl tries to kiss Kathi, only to learn that she is engaged. Her family approves of her fiance, but she is not so sure about him. She eventually confesses to Karl that, despite the vast social gulf between them, she has fallen in love with him. Karl feels the same about her and swears that he will let nothing separate them. When he takes her boating, their rower, Johann Kellermann, turns his back to them to give them some privacy. Karl jokingly tells him that, when he is king, he will make Kellermann his majordomo. Then Jüttner receives a letter from the king informing Karl that he has selected a princess for him to marry. Jüttner cannot bring himself to destroy his friend's happiness. That same day, however, Prime Minister von Haugk arrives with the news that the king is seriously ill, and that Karl must go home and take up the reins of government. When Karl sees his uncle, he is told of the matrimonial plans. While Karl is still reeling from the shock, the old king dies, followed by Jüttner. Later, von Haugk presses the new monarch about the marriage. The anguished Karl signs the document for the wedding. Then Kellermann shows up to take the job Karl had offered him. When Karl asks him about Kathi, he learns that she is still waiting for him. He goes to see her one last time. In the last scene, Karl is shown riding through the streets in a carriage with his bride. One onlooker remarks that it must be wonderful to be king, unaware of Karl's misery.
Өндіріс
Ирвинг Тальберг бастапқыда Эрих фон Строхаймға осы фильмді режиссердің коммерциялық табысы болған "Шат жесір" фильмінің жалғасы ретінде түсіруді жоспарлаған. Строхайм бұдан бас тартып, MGM-ден кетіп, "Кейінгі наурыз" (1928) фильмінде жұмыс істей бастады. Тальберг содан кейін жобаға Е. А. Дюпонды, одан кейін Джон С. Робертсонды тартып әкелуге тырысты, бірақ екеуі де бас тарды. Ол 34 жастағы неміс эмигранты Эрнст Любичті таңдады. Новарро Джон Гилбертті қарастырғаннан кейін рөлге ие болды. Любич Новарро мен Ширердің екеуінің де рөлге сай емес екенін ойлады, бірақ студияның актерлерді таңдау шешімдерін өзгерте алмады. Любичтің көптеген дубльдарға талап етуі және репетицияға аз уақыт бөлуі екі актер үшін де қиындық тудырды. Қазіргі сыншылардың пікірінше, фильмдегі ең жақсы көріністердің бірі саналатын сыра бағындағы махаббат көрінісі режиссер үшін қиындыққа толы болды, ол оны толығымен қайта түсірді, бірақ нәтижеге қанағаттанбады. Фильмдегі махаббат көрінісін Джон М. Сталь қайта түсірген деген әңгіме тарады, бірақ Любичтің ассистенті Эндрю Мартон мұны жоққа шығарды. Олардың арасындағы тартысты күшейтуді мақсат еткен. Новарро, әрине, сахнаны орындауға өте қиналды және режиссердің оны осы жағдайға салуына наразы болды; Новарро өмірі бойы өзінің гомосексуализмі туралы сырлы болды. MGM деректеріне сәйкес, "Олд-Гайдельбергтегі студент-принц" АҚШ және Канададан 894 000 доллар, ал шетелден тағы 662 000 доллар табыс тапты.
Irving Thalberg initially planned to have Erich von Stroheim direct this film as a follow up to the director's commercial success The Merry Widow. Stroheim declined, opting instead to leave MGM and begin work on The Wedding March (1928). Thalberg then tried to attach E. A. Dupont, and then John S. Robertson to the project, but both passed on it. He settled on thirty four year old German émigré Ernst Lubitsch. Novarro was cast after John Gilbert was considered. Lubitsch felt that both Novarro and Shearer were miscast, but was unable to override the studio's casting decisions. Lubitsch's insistence on multiple takes and minimal rehearsal time were hard on both leads. The love scene in the beer garden, which is acclaimed as one of the best scenes in the film by modern critics, was allegedly a headache for the director, who had it reshot entirely, but was still unhappy with it. It was rumored that the love scene in the film was reshot by John M. Stahl, but Lubitsch's assistant on the film, Andrew Marton, denied this. in the hopes of "playing up the charge between them." Novarro, no doubt, was extremely uncomfortable doing the scene and resentful of being put in that situation by the director; Novarro was extremely guarded about his own homosexuality his entire life. According to MGM records The Student Prince in Old Heidelberg earned $894,000 in theater rentals from the United States and Canada and an additional $662,000 from foreign rentals.
Әсері
Көптеген сыншылар оны Лубичтің ең керемет үнсіз фильмдерінің бірі деп есептейді, және ол Зигмунд Ромбергтің осы оқиғаның оперетталық нұсқасына негізделген MGM-нің 1954 жылғы түсті қайта түсірілімінен де жақсы бағаланған. Фильмнің авторлық құқығы жаңартылды, бірақ 2023 жылдың 1 қаңтарында фильм жалпыға қолжетімділікке көшті.
Many critics consider it one of Lubitsch's finest silent films, and it has received better reviews than MGM's 1954 color remake based on Sigmund Romberg's operetta version of the story. The film's copyright was renewed, but the film fell into the public domain on January 1, 2023.