Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мюнстершварцах аббаттығы (Abtei Münsterschwarzach, бұрын көбінесе Клостер Шварцах немесе Шварцах аббаттығы деп белгілі болған) – Германиядағы бенедиктин монахтарының монастыры. Ол Баварияда Шварцах және Майн өзендерінің құсылған жерінде орналасқан.
Münsterschwarzach Abbey (Abtei Münsterschwarzach, formerly often known as Kloster Schwarzach or Schwarzach Abbey), is a monastery for Benedictine monks in Germany. It is located at the confluence of the rivers Schwarzach and Main in Bavaria.
Каролингтер монастыры
Қасиетті Құтқарушыға, Құдай ана Марияға және Әйел қасиетті Фелиситиге арналған аббат 788 жылға дейін әйелдер монастыры ретінде негісталған. Бұл Каролингтер әулетінің жекеменшік қоры болды: аббатшалар императорлық отбасының қыздары болды, мысалы Теодорада (853 жылы қайтыс болды), Шарль Ұлының қызы. 877 жылы Каролингтер әулетінің соңғы аббатшасы Берта қайтыс болғаннан кейін, монахтар аббатты тастап кетті және оны Мегингаудшаузеннен келген бенедиктин монахтары басып алды.
The abbey, dedicated to the Holy Saviour, the Virgin Mary and Saint Felicity, was founded before 788 as a nunnery. It was a private foundation of the Carolingian ruling house: the abbesses were daughters of the imperial family, for example Theodrada (d. 853), a daughter of Charlemagne. After the death of the last Carolingian abbess, Bertha, in 877, the nuns left the abbey and it was taken over by Benedictines from Megingaudshausen.
Бірінші бенедиктиндік монастырь
Мюнстершварцах 12 ғасырда монастырь реформасының орталығы болды. Вюрцбург епискобы Адалберо, Клюни, Горзе және Хирзау реформа қозғалыстарымен тығыз байланыста болғандықтан, Горзелік Эгбертті абат етіп тағайындады. Эгберт Мюнстершварцахтың рухани өмірін реформалап, жаңартып қана қоймай, одан кейінгі Мюнстершварцах реформаларының таралуы арқылы солтүстіктегі Стаде маңындағы Харсефельд архиепархиясынан оңтүстіктегі Мелк пен Ламбахқа дейін одан да кең аумаққа ықпал етті. Келесі ғасырларда монастырь экономикалық құлдырау, өрт және қарақшылық сияқты бірнеше қиындықтарға тап болды. 1525 жылы Германия шаруаларының соғысында монастырь дерлік толығымен қирады. Аббат Иоганн Буркхарт (1563-1598) басшылығымен аббаттық жаңадан құрылды, кітапхана қайта салынды және монастырьдің мүліктері қайта ұйымдастырылды. Аббат Иоганн контрреформацияға қарсы күрескен және монастырь ауылдарын қайта католиктендіруге тырысқан адам ретінде танылды. Отыз жылдық соғыс аяқталғаннан кейін, аббат Ремигий Винкель (1646-1654) монастырь ауылдарын қайта қоныстандырды, қираған монастырь диірменін қайта салды, мал-жанға толықтырып, жас жаңа пікірлестерді тартып, аббаттың рухани өмірін жаңартты. Оның ізбасары Бенедикт Вейденбуш (1654-1672) 1654 жылы абат болып сайланғанымен, 1656 жылға дейін ол тек әкімшілік қызмет атқарды. Ол сайланған кезде 22 жастағы ол әлі дін қызметкері емес еді. 1656 жылы дін қызметкері болып тағайындалғаннан кейін абат атағын алды және аббаттықта колледж құрды. 1677 жылы болған өртте аббат Плацид Бюкс (1672-1691) өмірін қауіпке тігіп, толығымен қираған шаруашылық ғимараттарынан көптеген құнды заттарды құтқарып қалды. Ол соғыста қираған ғимараттарды қайта құруға да белсенді қатысты. 17 ғасырдың соңында шіркеудің барокко стиліндегі жоспары іске асырыла бастады. Архитекторлары Валентино Пезани, оның 1696/97 жылдары салынған қонақ үйінің бір бөлігі бүгінге дейін сақталған, және Йозеф Грейсинг болды. Аббат шіркеуінің ұзындығы 289 метр, ені 102 метр, биіктігі 85 метр. Шығыс мұнараларының биіктігі 171 метр, ал батыс мұнараларының биіктігі 125 метр. Шіркеудің ішкі кеңістігі формаларының қарапайымдылығымен және айқындығымен ерекшеленеді. Монахтар хоры қараңғы болып сақталса, киелі орын жарқын жарыққа толы. Алтарь үстінде киелі орынның ортасында Иса Мәсіхтің мүсіні тұр. Кресттің сол жағындағы медальонда Ескі Келісімнің символы – тоқтының құрбандығы бейнеленген. Оң жақтағы медальонда Жаңа Келісімнің қансыз құрбандығын көрсететін екі нан мен тостаған бейнеленген. Шіркеудің екі жағында Мюнстершварцах аббаттығымен тығыз байланысы бар әулиелерге арналған он екі қосымша алтарь орналасқан. Органнан басқа, монастырь шіркеудің барлық интерьерін өз күштерімен жасады. Алтарьдың оң жағындағы Әзіре Мәриямның мүсінін Франц Блазер (1930 жылы қайтыс болған) жасаған. Шіркеуді салған аббат Плацид (1943 жылы қайтыс болған) крипт алдындағы биік қабірге жерленген.
Münsterschwarzach became a centre of monastic reform during the 12th century, when Bishop Adalbero of Würzburg, who was in close contact with the reform movements of Cluny, Gorze and Hirsau, appointed Egbert of Gorze as abbot. Egbert not only reformed and renewed the spiritual life of Münsterschwarzach but then, through the spread of the subsequent Münsterschwarzach Reforms, exerted an influence far beyond it, from Harsefeld Harsefeld Archabbey near Stade in the north to Melk and Lambach in the south. The monastery faced several severe problems in the following centuries, such as economic ruin, fires, and robberies. In the German Peasants' War in 1525, the monastery got almost completely destroyed. The abbey was restored under Abbot Johannes Burckhart (1563 1598), who rebuilt the library and reorganized the monastery's possessions. Abbot Johannes was considered a fighter of the Counter Reformation and tried to re catholicize the monastic villages. After the Thirty Years' War, Abbot Remigius Winckel (1646 1654) had the monastery villages resettled, rebuilt the destroyed monastery mill, stocked up on livestock, and, by recruiting young novices, ensured a revival of the spiritual life of the abbey. Although his successor Benedikt Weidenbusch (1654–1672) was elected abbot in 1654, he was only an administrator until 1656. When he was elected, the only 22 year old was not yet an ordained priest. He received the title of abbot in 1656 after his ordination and established a college in the abbey while he was abbot. In a fire in 1677, Abbot Placidus Büchs (1672–1691) risked his life to save most of the valuables from the outbuildings, which were destroyed entirely. He also worked to rebuild buildings that had been destroyed in the war. Towards the end of the 17th century, a baroque plan for the church began to be realized. The architects were Valentino Pezani, whose guest house built in 1696/97 is still partially preserved, and Josef Greising. The abbey church is about 289 feet long, 102 feet wide, and 85 feet high. The east towers are 171 feet high; the west towers are 125 feet. The interior of the church is characterized by the simplicity and clarity of the forms. While the monks' choir is kept dark, the sanctuary is filled with bright light. Above the altar, a statue of Jesus Christ stands in the center of the sanctuary. The medallion to the left of the cross shows the sacrifice of a lamb, a symbol of the Old Covenant. The medallion on the right represents two loaves and a cup, representing the bloodless sacrifice of the New Covenant. On the sides of the church, there are twelve side altars dedicated to certain saints who have a special connection to the Münsterschwarzach abbey. Except for the organ, the monastery created the entire interior on its own. The statue of the Virgin Mary on the right of the altar was created by Brother Franz Blaser († 1930). Abbot Placidus (†1943), the builder of the church, is buried in a high grave in front of the crypt.