Люксембургтік режиссер және актриса Анн Фонтен: өмір және шығармашылық жолы

Кіріспе

Люксембургтік кинорежиссер, режиссер және актриса Энн Фонтейн (15 шілде 1959 жылы туған, Энн Фонтейн Сибертин Бланк) – Люксембург кинорежиссері, сценарийші және бұрынғы актриса. Ол Францияда тұрады және жұмыс істейді.

Өмір және мансап

Люксембургте туған Анн Фонтейн Сибертин Бланк, актер Жан Критиен Сибертин Бланктің қарындасы, кішкентай кезінде Лиссабонға көшіп барды. Онда оның әкесі Антуан Сибертин Бланк музыка профессоры және кафедралық органшы болды. Жасөспірім шағында Парижге барып, Жозеф Руссиллодан би өнерін үйренген, сонымен қатар философияны қоса алғанда, академиялық білімін жалғастырды. Оның күйеуі – кинопродюсер Филипп Каркассон, және олар Камбоджада туған Тиенне деген асырап алған ұлдары бар. Билеумен айналысып жүргенде, 1980 жылы Роберт Хоссейн оны «Нотр-Дамның қисыны» спектаклінде Эсмеральда рөліне шақырды. Осы кезде ол Анн Фонтейн есімін қолдана бастады. Ол актерлік жолын жалғастырып, «Si ma gueule vous plaît» (1981) және «P. R. O. F. S.» (1985) сияқты комедиялық рольдерімен танылды. 1986 жылы Луи Фердинанд Селиннің «Түннің соңына саяхат» пьесасының Рено Барро театрындағы сахналық қойылымына режиссердің ассистенті болып жұмыс істеу мүмкіндігі туды. Фонтеннің жеке режиссер ретіндегі тұңғыш жобасы – «Сүйіспеншілік оқиғалары көбінесе жаман аяқталады» (Les Histoires d'amour finissent mal en général) 1993 жылы Жан Виго сыйлығын жеңіп алды. 1995 жылы ол ағасымен бірге «Огюстен» комедиясының жобасымен айналысты. Екі жылдан кейін ол «Құрғақ тазалау» (Nettoyage à Sec) атты сәтті фильмнің сценарийін жазып, режиссерлік етті. Бұл фильм 1997 жылы Венеция кинофестивалінде «Үздік сценарий» сыйлығын жеңіп алды және қазіргі француз киносындағы маңызды тұлға ретінде Фонтеннің жолындағы маңызды кезең деп есептеледі. 1999 жылы «Огюстен» кейіпкері (Жан Критиен Сибертин Бланк) Фонтеннің «Огюстен, Кунг-фу королі» фильмінде қайта пайда болды. 2001 жылы «Мен әкемді қалай өлтірдім» фильмі, ал 2003 жылы «Натали» фильмі жарық көрді. 2005 жылы түсірілген «Оның қолында» (Entre ses mains) фильмі Фонтеннің өзі айтқандай, «жеке триллер» деп сипатталды. 2006 жылы «Огюстен» фильмінің үшінші бөлімі «Жаңа мүмкіндік» (Nouvelle chance), сондай-ақ «О, Ла Ла» деген атпен де танылды. Содан кейін 2008 жылы «Монакодан келген қыз» және 2009 жылы Коко Шанельдің өмірбаянына арналған «Коко Шанельге дейін» фильмі шықты. Фонтеннің туындыларын оңай жіктеу қиын, бірақ «психологиялық драма» деген сөз жиі қолданылады. Ол британдық газетке берген сұхбатында: «Мен кейіпкерлерімнің жасырын жақтарын, Фрейд тәсілімен анықтауға тырысамын: «Олар өздері туралы не білмейді?» деп сұраймын. Мен тағдырдың ирониясына таңғаламын, бірдеңе қалып кеткенде. Менің барлық әңгімелерімде қандай да бір зұлмат бар», – деді. «Әйелдер киносы» қозғалысы классикалық Голливуд жүйесіне қарсы күрескенін білгенімен, Фонтен мұнымен сәйкестендіруді ұнатпады. 1998 жылы Ева Лоре Мороспен сұхбатта ол былай деді: «Егер адамдар «Nettoyage a sec» әйелдер фильмі дейтін болса, мен таңғаламын, бұл нені білдіретінін білмеймін. Менің ойымша, кинорежиссер болу – жыныстық белгісіздікке ұласатын нәрсе. Яғни, сіз фильм түсіру кезінде режиссер ретінде ешқандай жыныстық белгісі жоқ, ерекше және екіұшты нәрсеге айналасыз».

Born Anne Fontaine Sibertin Blanc in Luxembourg, sister of actor Jean Chrétien Sibertin Blanc, she went as a young child to live in Lisbon, where her father, Antoine Sibertin Blanc, is a music professor and cathedral organist. In adolescence she moved to Paris and trained in dance with Joseph Russillo while continuing her academic education, including philosophy. Her husband is Philippe Carcassonne, the film producer, and they have an adopted son, Tienne, who was born in Cambodia. While still dancing, she was picked by Robert Hossein to play Esmeralda in a 1980 theatrical production of The Hunchback of Notre Dame and around this time started to use the name Anne Fontaine. She continued with acting and became known for her roles in comedies like Si ma gueule vous plaît (1981) and P. R. O. F. S.(1985). An opportunity to be assistant director came with a 1986 stage version of Louis Ferdinand Céline's Journey to the End of the Night at the Renaud Barrault theatre. Fontaine's first project as solo director, Les Histoires d'amour finissent mal en général (Love Affairs Usually End Badly), won the 1993 Prix Jean Vigo. In 1995, she worked with her brother on the comedy Augustin. Two years later, she wrote and directed the successful Dry Cleaning (Nettoyage à Sec). It won the Best Screenplay award at the 1997 Venice Film Festival and is generally considered a milestone on Fontaine's way to becoming "an important figure in contemporary French cinema". In 1999 the character Augustin (Jean Chrétien Sibertin Blanc) re appeared in Fontaine's film Augustin, King of Kung Fu. How I Killed My Father was released in 2001, and Nathalie followed in 2003. The 2005 film, Entre ses mains was widely described as a thriller: an "intimate thriller" according to Fontaine herself. A third Augustin film, Nouvelle chance (also known as Oh La La) was released in 2006. Then came The Girl From Monaco in 2008 and Coco Before Chanel, her biopic of Coco Chanel, in 2009. Fontaine's work is not easily categorised, though the phrase "psychological drama" is often used. She told a UK newspaper, "I try to work on my characters' blind side, in a kind of Freudian way: to ask, 'What are the things about themselves that they're unaware of?' I'm fascinated by the irony of fate, when something goes into a skid. All my stories have an element of cruelty in them." While knowing that the movement of "women's cinema" worked as a counter to the classical Hollywood system, Fontaine didn't like to identify with this. During an interview in 1998 with Eve Laure Moros, she stated: "If people say that 'Nettoyage a sec' is a woman's film, I'm very surprised, I don't know what that means I think that to be a filmmaker, as far as sexuality, it's something that's really de sexualizing. That is, you become a bizarre thing, when you're directing a film during the shooting, you're neither a man nor a woman, you're really something strange and very ambivalent."