Арнульф Миланский (1018-1077) – ежелгі Италия тарихын жазған ортағасырлық шежіреші. Солтүстік Италия оқиғалары, куәгерліктер мен жылнамасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Миландық Арнульф немесе Арнульф Медиоланенсес (1018–1077) – Солтүстік Италиядағы оқиғалардың ортағасырлық шежірешісі. Ол Милан архиепискобы Арнульф I-нің шөбере інісі еді. Арнульф 10-ғасырдың соңында немесе 11-ғасырдың басында дүниеге келген. Ол өзінің шежіресінде 1018 жылғы оқиғаға куә болған. Оның жазған соңғы оқиғасы 1077 жылы болған. Арнульф өзінің бес кітаптан тұратын «Liber gestorum recentium» («жақындағы оқиғалар кітабы», 1072–1077) атты еңбегімен танымал. Арнульф бірінші кітабындағы еңбегін «Біздің патшаларымыздың, епископтарымыздың және Миланнан және одан әрі жерлерден шыққан азаматтарымыздың, сондай-ақ Италия Корольдігіндегі отандастарымыздың істері туралы күнделікті тілмен жазылған қарапайым баяндама» деп сипаттады, оларды өзі көрген немесе оларды көргендерден немесе кейінірек естіген. Кейінгі антикалық және ерте орта ғасырлардағы христиан шежірешілерінен айырмашылығы, Арнульф жаратылыстан бастамады («Дегенмен, ежелгі заманды еске алмай, жақын естеліктерден бастайық») – «Liber gestorum recentium» Милан архиепископтығынан қарағандағы оның заманының қазіргі заманғы есебі. Арнульфтің тарихы 925 жылы Италия королі Арльдық Гю («Бургундиялық Гю») билік құрғанда және Милан архиепискобын тағайындау құқығын пайдаланғанда басталады. Ол Грегориандық реформалар, Миландық Патареннің реформалық қозғалысы және Инвеститура дауы туралы айтады. Ол 1077 жылы Рудольф фон Рейнфельдке германдықтардың қарсы королі ретінде патшалық тақтың берілуімен аяқталады.
Arnulf of Milan, or Arnulfus Mediolanensis ( 1018–1077) was a medieval chronicler of events in Northern Italy. He was the great nephew of Archbishop Arnulf I of Milan. Arnulf was born in the late 10th or early 11th century. He gives eyewitness account of 1018 in his chronicle. The last event he records took place in 1077. Arnulf is known for his work in five books, named Liber gestorum recentium, a "book of the deeds of recent times" (written 1072–1077). Arnulf describes his labour in the first book as "a simple narrative, offered in everyday speech, of the deeds accomplished by our kings, our bishops, and our fellow citizens from Milan and beyond, as well as our compatriots in the Kingdom of Italy, which I myself have seen or somehow heard from either those who saw them or those slightly later." Unlike most Christian chroniclers of Late Antiquity and the Early Middle Ages, Arnulf did not begin with the Creation ("Nevertheless, leaving aside antiquity, let us begin from recent memory") – the Liber gestorum recentium is a contemporary account of his times, as seen from the archbishopric of Milan. Arnulf's history begins in 925, with Hugh of Arles ("Hugh of the Burgundians") reigning as King of Italy and exercising his right to appoint an archbishop of Milan. It covers the years of the Gregorian Reforms, the reform movement of the Milanese Patarenes, and the Investiture Controversy. It ends with the kingship granted to Rudolf von Rheinfeld as anti king of the Germans (1077).