Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1095 – 1143 ж. шамасындағы ағылшын монахы және жылнамашы.
English monk and chronicler (c. 1095 – c. 1143)
Уильям Малмсбери (Willelmus Malmesbiriensis) 12 ғасырдың ең көрнекті ағылшын тарихшысы болды. Ол Беденің өзінен бері ағылшынның ең талантты тарихшыларының қатарында саналады. Қазіргі заманғы тарихшы К. Уоррен Холлистер оны "таланты мол тарихшы және шексіз оқырман, классикалық, патристикалық және ерте ортағасырлық әдебиеттерді, сондай-ақ өз замандастарының еңбектерін жақсы білетін. Шындығында, Уильям 12 ғасырдағы Батыс Еуропадағы ең білімді адам болған болуы мүмкін" деп сипаттады. Уильям 1095 немесе 1096 жылы Уилтширде (Англия) дүниеге келген. Оның әкесі – норман, ал анасы – ағылшын. Ол өмірінің соңына дейін Англияда тұрды және ересек өмірін Уилтширдегі Малмсбери аббаттығында монах ретінде өткізді.
William of Malmesbury (Willelmus Malmesbiriensis; ) was the foremost English historian of the 12th century. He has been ranked among the most talented English historians since Bede. Modern historian C. Warren Hollister described him as "a gifted historical scholar and an omnivorous reader, impressively well versed in the literature of classical, patristic, and earlier medieval times as well as in the writings of his own contemporaries. Indeed William may well have been the most learned man in twelfth century Western Europe." William was born about 1095 or 1096 in Wiltshire, England. His father was Norman and his mother English. He spent his whole life in England and his adult life as a monk at Malmesbury Abbey in Wiltshire.
Маңыздылығы
Уильямды көптеген адамдар, соның ішінде Джон Милтон, өз заманының ең үздік ағылшын тарихшыларының бірі деп санайды және ол берік құжаттамасымен және анық, қызықты жазу стилімен танымал. Ол шебер латын стилімен жазған, оның әдеби және тарихнамалық сезімталдығы сол кезге қарағанда ерекше дамыған. 1066 жылдан бастап ол маңызды дереккөз болып табылады; оның еңбектерінен көптеген қызықты оқиғалар мен адамдар мен оқиғалар туралы өткір пікірлерді кездестіруге болады. Кейбір ғалымдар оны ерекше жылнамалық формасы үшін сынап, оның хронологиясын толық емес және материалды ұйымдастыруын ұқыпсыз деп бағалайды. Уильямның Вустер епископы Вулфстан туралы жұмыстарының көп бөлігі Вулфстанның замандасы Кольманнан алынған бірінші қол деректерге негізделген деп есептеледі. Уильям бұл құжатты көне ағылшын тілінен латын тіліне аударған. Уильямның еңбектері әлі де құнды деп есептеледі және осы кемшіліктеріне қарамастан, ол он екінші ғасырдың ең танымал ағылшын жылнамашыларының бірі болып қала береді. Уильямның діни қауымдарды сипаттауы, тіпті олар "ғимараттарға жүгінген" болса да, әсіресе Шафтсбери, Нуннамминстер және Уилтон сияқты бенедиктиндік монастырлар туралы, Англиядағы орта ғасырлардағы кесірлердің өміріне түсінік береді. Ол олардың басшылыққа бағыну, қасиетті заттарды күту және құрметтеу, дұға ету және қауымның ішінде де, сыртында да адамдар үшін тілек тілеу сияқты әдет-ғұрыптарын байқады, сондай-ақ олардың беделін әлемдіктер мен басқа діни қауымдардағы әріптестері арасында зерттеді. Англия бойынша кең саяхаттары оған зерттеген қауымдарды салыстыруға және олардың "көлемін, байлығын, өркендеуін және қатаңдығын" дәл бағалауға мүмкіндік берді. Ортағасырлық ғалым және тарихшы Кэти Энн Мари Бугистің сөзіне сүйенсек, "Ол өзі қонақ болған әйелдер монастырларының әдет-ғұрыптарына қатты таң қалды. Оның айтуынша, олардың қасиеттілігі мен құлшынысы еркектердікіндей, тіпті одан да жоғары болған".
William is considered by many, including John Milton, to be one of the best English historians of his time, and remains known for strong documentation and his clear, engaging writing style. A strong Latin stylist, he shows literary and historiographical instincts which are, for his time, remarkably sound. He is an authority of considerable value from 1066 onwards; many telling anecdotes and shrewd judgments on persons and events can be gleaned from his pages. Some scholars criticise him for his atypical annalistic form, calling his chronology less than satisfactory and his arrangement of material careless. Much of William's work on Wulfstan, Bishop of Worcester, is thought to derive from a first hand account from Coleman, a contemporary of Wulfstan. William merely translated the document from Old English into Latin. William's works are still considered invaluable and, despite these shortcomings, he remains one of the most celebrated English chroniclers of the twelfth century. William's descriptions of religious communities, even though they "resort to the hagiographic", especially about Benedictine convents such as Shaftesbury, Nunnaminster, and Wilton, give insights into the lives of nuns in England during the central Middle Ages. He observed their practices, which included their obedience to their leaders' directives, their care for and veneration of relics, their organization and participation in their practices of prayer and intercessions on the behalf of those in and out of their communities, and their reputations among the laity and their peers in other religious communities. His extensive travels throughout England also allowed him to compare the communities he studied and to accuracy assess these communities' "size, wealth, vibrancy, and rigor". According to medieval scholar and historian Katie Ann Marie Bugyis, "He was clearly impressed by the practices of the women's monasteries he visited. By his telling, their sanctity and zeal equaled, if not surpassed, those of their male counterparts".