Кіріспе
The Ghost Sonata (Spöksonaten) - швед драматуры Август Стриндбергтің үш актідегі пьесасы. 1907 жылы жазылған бұл пьеса алғаш рет 1908 жылғы 21 қаңтарда Стокгольмдегі Стриндбергтің Интимдік театрында қойылды. Одан бері Макс Рейнхардт, Олоф Моландер, Роджер Блин және Ингмар Бергман сияқты көрнекті режиссерлер оны сахналады. Бергман оны төрт рет сахналады: 1941, 1954, 1973 және 2000 жылдары. Стриндберг пьесаның атауын Бетховеннің фортепиано сонатасы №17 ре минордан алды, ол «Геспенстер сонатасы» деп аталады, сондай-ақ фортепиано триосы №5 ре мажор, «Періштелер триосы» деп белгілі. «Аруақ сонатасы» – модернист драманың дамуындағы маңызды туынды және камералық пьесаның керемет мысалы. Онда Стриндберг күн жарығында жүретін аруақтар, әдемі әйелдің мумияға айналып, шкафта тұратыны және үйдің аспазы қожайындарына тамақ бермес бұрын оның барлық қоректік затын сорып алатыны сияқты әлемді жасайды.
The Ghost Sonata (Spöksonaten) is a play in three acts by the Swedish playwright August Strindberg. Written in 1907, it was first produced at Strindberg's Intimate Theatre in Stockholm on 21 January 1908. Since then, it has been staged by such notable directors as Max Reinhardt, Olof Molander, Roger Blin, and Ingmar Bergman. Bergman directed it four times: in 1941, 1954, 1973, and 2000. Strindberg took the title from Beethoven's Piano Sonata No. 17 in D minor, which he called 'The Gespenster Sonata', and also Piano Trio No. 5 in D major, known as the 'Ghost Trio'. The Ghost Sonata is a key text in the development of modernist drama and a vivid example of a chamber play. In it, Strindberg creates a world in which ghosts walk in bright daylight, a beautiful woman is transformed into a mummy and lives in the closet, and the household cook sucks all the nourishment out of the food before she serves it to her masters.
Сюжет
"Адамдық соната" Стокгольмдегі әсем пәтерлер үйінің тұрғындарының өмірін қадір тұтқан жас студенттің басынан өткен оқиғаларды айтады. Ол құпия Джейкоб Хуммельмен танысады, ол оған пәтерге жол табуға көмектеседі, бірақ ол сатқындық пен сырқаттың ошағы екенін көреді. Әлем, студент түсінгендей, тозақ, ал адамдар құтқарылу үшін күйін кешуі керек. Ойын танысу үшін ғана жиналған жат адамдардың отбасы төңірегінде өрбиді. Олар ешқандай әңгіме айтыспайды, ешқандай қимыл-қозғалыс жасамайды, тек өздерінің қайғы-қасіреттеріне шөлінеді.