Кіріспе

1940-шы жылдардағы Chrysler трансмиссиясы – Fluid Drive – Chrysler Corporation компаниясының серпіліс дөңгелегін гидравликалық байланыспен алмастырған және қазіргі заманғы момент түрлендіргіш сияқты функция атқаратын, бірақ моментті күшейтпейтін трансмиссиялық комбинациясына берілген тіркелген атау. Гидравликалық байланыстың артында әдеттегі қосымша және үш немесе төрт жылдамдықты механикалық қоробка орнатылған. Fluid Drive жүйесі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Қарулы Күштері үшін өндірілген көптеген әскери көліктерде қолданылды. Ол 1939 жылдан 1953 жылға дейін Chrysler, 1940 жылдан 1953 жылға дейін DeSoto және 1941 жылдан 1954 жылға дейін Dodge модельдерінде азаматтық қолдануға ұсынылды; 1941 жылдан бастап Chrysler және DeSoto, ал 1949 жылдан бастап Dodge үшін жартылай автоматты жүйе қосымша опция ретінде ұсынылды.

Тарих

Сұйықтық қосқыш пен айналым моментін түрлендіргішті неміс инженері Феттингер 1900 жылдардың басында ойлап тапты. Теңіз қолданысына жатпайтын қолданыстар үшін ол сұйықтық қосқыштың әзірлемесін британдық инженер Харольд Синклер мен оның Fluidrive Engineering Co Ltd (қазір Voith AG құрамына кіреді) компаниясына лицензиялады. Сұйықтық қосқышты әзірлеуден кейін Синклер өз кезегінде, енді "Fluidrive Coupling" деп те аталатын сұйықтық қосқышты көптеген компанияларға, соның ішінде Chrysler Corporation-ға лицензиялады. Көптеген автомобиль тарихшылары Chrysler-дің Fluid Drive-ын корпорацияның жартылай автоматты M5/M6 берілістерімен шатастырады, олар түрлі атаулармен – "Simplimatic" (Chrysler), "Tip Toe Shift" (DeSoto) және "Gyro Matic" (Dodge) – сатылды. Chrysler өздерінің көптеген маркетингтік және сату материалдарында стандартты ауыстырулы Fluid Drive және M6 орналымдарын ерекшелемей, барлығын "Fluid Drive" деп атау арқылы шатасуға себеп болды. General Motors компаниясы да 1940 жылы ұсынылған толық автоматты Hydramatic берілісі үшін сұйықтық қосқышты пайдаланды.

Конфигурациясы

Стандартты Fluid Drive конфигурациясы сұйықтық байланысынан және қолмен басқарылатын беріліс пен тұтқадан тұрды. Егер Fluid Drive қолмен басқарылатын беріліске жалғанған болса, жүргізушіге кез келген жылдамдыққа ауысу үшін тұтқаны пайдалану қажет болды. Дегенмен, Fluid Drive болғандықтан, жүргізуші тоқтаған жерден бастағанда қозғалтқыштың өшуіне жол бермеді. Сондай-ақ, жүргізуші кез келген жылдамдықта тұрып, тұтқаны пайдаланбастан немесе жылдамдықтарды ауыстырмастан жүре берді. Әрине, жоғары жылдамдықпен тоқтағаннан кейін үдеу бірінші жылдамдыққа қарағанда әлдеқайда баяу болды. Fluid Drive беріліс емес, қозғалтқыш пен тұтқа арасындағы сұйықтық байланысы екенін атап өту керек. Fluid Drive жартылай автоматты беріліске де жалғануы мүмкін, бірақ ол ешқандай жағдайда автоматты болған жоқ және оны Fluid Drive-мен шатастыруға болмайды. Жартылай автоматты беріліспен жүргізуші кері жылдамдыққа немесе төменгі және жоғары диапазонды жылдамдықтарға қолмен ауыстырды. Әрбір "диапазон" екі жылдамдықтан тұрды. Оларды ауыстыру үшін жүргізуші жылдамдықты арттырып, содан кейін газ педалінен аяғын көтерді. Жоғары диапазон үшін бұл ауысу нүктесі шамамен 23 миль/сағ (37 км/сағ) құрады. Беріліс жоғары жылдамдық диапазонына ауысқаннан кейін, жүргізуші газ педалін қайта басып, үдеуді жалғастырды. Карбюратор мен тұтану жүйесіне қосылған берілістегі электромагниттер қозғалтқыштың жұмысын уақытша тоқтата тұрып, жылдамдықтарды ауыстыруды жеңілдетті. Жүргізуші газ педалін толығымен басып, озу үшін жылдамдықты төмендетуге болады. Төменгі және жоғары диапазонға ауысу үшін тұтқа қажет болды. Сұйықтықпен басқарылатын жүйе жүргізушіге шамда немесе жолда тоқтап, тұтқаны баспастан берілісте қалуға мүмкіндік берді. Егер жылдам үдеу қажет болмаса, жүргізуші күні бойы жоғары диапазонмен, тоқтап-қозып, тұтқаны немесе жылдамдықтарды ауыстыру рычагін қолданбастан машинаны айдай алатын болды, егер жылдам үдеу немесе кері жылдамдыққа қажеттілік тумаса. Осы себепті, 1940-жылдардың ортасынан 1950-жылдардың басына дейін DeSoto және Dodge автомобильдері қалалық такси компанияларының таңдауы болды. Жартылай автоматты беріліс түрлі атаулармен шықты: Vacamatic, Prestomatic, Fluidmatic (Chrysler), Simplimatic, Tip Toe Hydraulic Shift (DeSoto) және Gyromatic (Dodge). Gyromatic-пен жабдықталған Dodge, Hydramatic-пен жабдықталған Pontiac-қа қарағанда әлдеқайда арзан болды және қалалық такси жүргізуді әлдеқайда оңайлатты. 1950 жылы Fluid Drive стандартты түрде жабдықталған Dodge Coronet, Gyromatic опциясын 94,60 долларға (2017 жылы 956,22 доллар) ұсынды, ал Hydramatic Pontiac-та 158,50 долларға (1602,12 доллар) бағаланды.

M4 және M6 берілістер

Сұйықтық қозғалтқыш сұйықтық қосқышы Chrysler-дің M6 Presto Matic жартылай автоматты берілістерімен бірге қолданылды. M6 шын мәнінде екі жылдамдықты қолмен беріліс болды, ол әдеттегі тұтқамен қатар, тікелей Fluid Drive автомобильдеріне орнатылған сұйықтық біріктіру блогының артына орнатылған. M4 Vacamatic екі жылдамдықпен алға және артқа жүреді. Алғашқы модельдерде төменгі берілісті бұғаттау үшін қолмен тартылатын кабель болды. 1949–1952 жылдар аралығында Dodge-тің 3 жылдамдықты Fluid Drive жүйесімен жабдықталған модельдерінде алдыңғы қанаттарында "Fluid Drive" деген жазуы бар эмблемалар болды. M6 модельдерінде "Gyromatic" деп мақтанышпен жазылған эмблемалар болды. 1941 жылғы Chrysler автомобильдерінің брошюрасында көліктің трансмиссиясына бағытталған жебемен "Мұғжиза осы жерде болады!" деген жазуы бар, көліктің контурына қарсы трансмиссияның силуэті бейнеленген. Көрсетілген беріліс кейінгі M6 берілімінің ерте нұсқасы (M4 "Vacamatic") болды және ол 1939 жылдың күзінде 1940 жылғы Oldsmobile модельдерінде таныстырылған жаңа Oldsmobile толық автоматты, клячсыз Hydramatic берілісімен бәсекелесу үшін сатылды. Hydramatic тұтынушылар тарапынан ынтамен қабылданып, 1941 жылғы Oldsmobile модельдерінің 45%-ына орнатылды.