Макс Франкель: Германиядан Америкаға дейінгі өмір жолы
Max Frankel
Макс Франкель – американдық журналист, «New York Times» газетінің бұрынғы бас редакторы (1986-1994). Германияда туған, еврей отбасында өскен. Тарихы мен естеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс туған американдық журналист және редактор (1930 жылы туған)
German born American journalist and editor (born 1930)
Макс Франкель (1930 жылдың 3 сәуірінде туған) – американдық журналист. 1986 жылдан 1994 жылға дейін ол «The New York Times» газетінің бас редакторы қызметін атқарды.
Max Frankel (born April 3, 1930) is an American journalist. He was executive editor of The New York Times from 1986 to 1994.
Өмір және мансап
Франкель Германияның Гера қаласында дүниеге келген. Ол жалғыз бала еді, ал оның отбасы сол аймақтағы еврей азшылығына жатқан. Гитлер Франкель үш жасқа толғанда билікке келді, және Франкель Германияның нәсілдік жеккөрушілігін еске алды: "[Мен] оның әскерінде жақсы нацист бола алатын едім. Мен парадтарды ұнаттым, менсіз басқа балалар терезе алдынан өткенде жыладым. Бірақ мен арий тегіне, Гитлер еврей қанынан тазартуды қалаған жоғары тегіне жат едім."
Frankel was born in Gera, Germany. He was an only child, and his family belonged to a Jewish minority in the area. Hitler came to power when Frankel was three years old, and Frankel remembered Germany's racial hatred: "[I] could have become a good little Nazi in his army. I loved the parades; I wept when other kids marched beneath our window without me. But I was ineligible for the Aryan race, the Master Race that Hitler wanted to purify of Jewish blood "
Франкель 1940 жылы АҚШ-қа келді. Ол Манхэттендегі Музыка және өнер мектебінде оқыды, 1948 жылы бітірді. Ол Колумбия колледжінде оқыды, онда ол «Колумбия күнделікті көрерменінің» бас редакторы болды және екінші курсынан бастап «The New York Times» газетінде жартылай штатпен жұмыс істеді. 1952 жылы бакалавр, ал 1953 жылы Колумбия университетінде американдық үкімет бойынша магистр дәрежесін алды. 1952 жылы ол «Таймс» газетіне толық уақытты тілші болып орналасты. 1953-1955 жылдары әскерде қызметтенгеннен кейін, ол 1956 жылдың қарашасында Мажарстан революциясынан туындаған жаңалықтарды беруге көмектесу үшін шетелге жіберілгенге дейін жергілікті штабқа оралды. 1957-1960 жылдары ол «Таймс» газетінің Мәскеудегі екі тілшісінің бірі болды. Кариб аймалындағы қысқа сапардан кейін, көбінесе Кубадан хабарлағаннан соң, ол 1961 жылы Вашингтонға көшіп барды, онда 1963 жылы дипломатиялық тілші, ал 1966 жылы Ақ үй тілшісі болды. Франкель 1968 жылдан 1972 жылға дейін Вашингтондағы бас тілші және бюро меңгерушісі, содан кейін 1976 жылға дейін «Таймс» газетінің жексенбілік бөлімінің редакторы, 1977 жылдан 1986 жылға дейін редакциялық беттің редакторы және 1986 жылдан 1994 жылға дейін бас редактор болды. 1995 жылдан 2000 жылға дейін ол «Таймс» журналында БАҚ туралы мақалалар жазды. Ол 1973 жылы Ричард Никсонның Қытай Халық Республикасына сапары туралы жариялағаны үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Франкель 1985 жылы түсірілген «Біз соншалықты жақсы көрілдік» атты деректі фильмде сұхбат берді, онда нацистік Германиядан Нью-Йоркке көшіп келген неміс еврейлерімен әңгімелесті. 2001 жылдың 14 қарашасында, газеттің 150 жылдығына арналған санында «Нью-Йорк таймс» газеті Франкельдің мақаласын жариялады, онда ол соғысқа дейін және соғыс кезінде «Таймс» газетінің саясаты бойынша, еврейлердің қырылуы туралы хабарларды толыққанды емес, бірақ көбінесе назардан тыс қалдырғанын айтты. Франкель бұл жағдайды «ғасырдың ең ауыр журналистік сәтсіздігі» деп атады. Франкель «Қышқы соғыстағы ортаңғы түскі сағат» кітабының авторы – Кеннеди, Хрущев және Куба зымырандары дағдарысы (Ballantine, 2004 және Presidio 2005) және сонымен қатар, оның өмірбаяндық кітабы «Менің өмірімнің уақыты және «Таймспен» бірге өткен өмірім» (Random House, 1999 және Delta, 2000).
Frankel came to the United States in 1940. He attended the High School of Music & Art in Manhattan, class of 1948. He attended Columbia College, where he was editor in chief of the Columbia Daily Spectator, and began part time work for The New York Times in his sophomore year. He received his BA degree in 1952 and an MA in American government from Columbia in 1953. He joined The Times as a full time reporter in 1952. After serving in the Army from 1953 to 1955, he returned to the local staff until he was sent overseas in November, 1956, to help cover stories arising from the Hungarian revolution. From 1957 to 1960 he was one of two Times correspondents in Moscow. After a brief tour in the Caribbean, reporting mostly from Cuba, he moved to Washington in 1961, where he became diplomatic correspondent in 1963 and White House correspondent in 1966. Frankel was chief Washington correspondent and head of the Washington bureau from 1968 to 1972, then Sunday editor of The Times until 1976, editor of the editorial page from 1977 to 1986 and executive editor from 1986 to 1994. He wrote a Times Magazine column on the media from 1995 until 2000. He won the Pulitzer Prize in 1973 for coverage of Richard Nixon's trip to the People's Republic of China. Frankel was interviewed in the 1985 documentary We Were So Beloved, a movie that interviewed German Jews who immigrated from Nazi Germany to New York City. On November 14, 2001, in the 150th anniversary issue, The New York Times ran an article by the then retired Frankel reporting that before and during World War II, the Times had as a matter of policy largely, though not entirely, ignored reports of the annihilation of European Jews. Frankel called it "the century's bitterest journalistic failure." Frankel is the author of the book High Noon in the Cold War – Kennedy, Khrushchev and the Cuban Missiles Crisis (Ballantine, 2004 and Presidio 2005) and, also, his memoir, The Times of My Life and My Life with the Times (Random House, 1999, and Delta, 2000).
Жеке өмір
Франкель екі рет үйленген. Оның бірінші әйелі Тобия Браун болды, одан үш баласы болды: Дэвид Франкел, Марго Франкел Голдберг және Джонатан Франкел. Ол 1987 жылы 52 жасында ми ісігінен көз жұмды.
Frankel has been married twice. His first wife was Tobia Brown with whom he had three children: David Frankel, Margot Frankel Goldberg, and Jonathan Frankel. She died of a brain tumor at the age of 52 in 1987.