Кіріспе

Таранто қаласының тарихы б.з.д. 8 ғасырында, грек отаршысы ретінде Тарас атымен құрылуынан басталады. Тарас өзінің ықпалын бірте-бірте арттырып, Магна Грецияның сауда орталығына және қала-мемлекетіне айналды, сондай-ақ Оңтүстік Италиядағы көптеген грек отарларына билік етті.

Қор

Таранто қаласы б.з.д. 706 жылы Спартадан келген дорилік иммигранттармен негізделген. Оның тарихы ерекше: қаланың негізін қалаушылар Парфения тайпасы, үйленбеген спартандық әйелдердің ұлдары мен perioeci (еркін адамдар, бірақ Спарта азаматтары емес) болды. Спартандықтар бұл одақтарды қанды Бірінші Мессен соғысы кезінде сарбаздар санын арттыру үшін (тек Спарта азаматтары ғана сарбаз бола алатын) жасай бастады, бірақ кейін олар жойылды және ұлдары елдеуге мәжбүр болды. Тарантоның спарталық тегіне қатысты күмәндер бар. Аңыз бойынша, Парфен басшысы Фалант Дельфи оракулімен кеңесу үшін барды және одан аспаннан жаңбыр жауған жерде қала құру керектігі туралы жауап алды. Колония құруға қолайлы жерді табуға барлық тырақтары басылмаған соң, ол көңілсіздікке ұшырады, оракул өте қиын нәрсені айтқан деп ойлады, сосын оның әйелі оны жұбатты. Ол оның басын тізесіне қойып, өзі де қайғыға батты. Фалант әйелінің көз жасы маңдайына тамғанын сезінгенде, оракулдың мәнін түсінді, өйткені оның әйелінің есімі «ашық аспан» дегенді білдірді. Апулиядағы Таранто порты жақын жерде орналасқан, сондықтан ол бұл жерді жер аударылғандардың жаңа мекені деп шешті. Парфениялықтар келді және қалаға негіз салып, оны грек теңіз құдайы Посейдонның ұлы және жергілікті нимфа Сатирионның құрметіне Тарас деп атады. Тағы бір дерек бойынша, Тарас қаласы б.з.д. 707 жылы Спартадан келген бір топ адамдармен негізделген, олар еркін әйелдердің ұлдары және құл болған әкелері, олар Мессен соғысы кезінде дүниеге келген. Басқа мәліметтерге сәйкес, қаланың негізін Геракл салған. Тағы бір дәстүр бойынша, Тарас өзі қаланың негізін қалаған; грек қаласының (қазіргі қала сияқты) символы – дельфинге мініп отырған Тарас. Бастапқыда Таранто монархия болып құрылған, бәлкім, Спартадағы үлгідегі монархия болған; шамамен б.з.д. 492 жылы қаламен король Аристофилид басқарған.

Кеңейту және қақтығыс

Тарентоның кеңейуі ішкі Апулия халқының қарсылығынан қабырғаланып, жағалаумен шектелді. 472 жылы Таранто Регионмен одаққа қол қойды, Мессапийлер мен Певцетиялардың Япигиан тайпаларына, сондай-ақ Оска тілінде сөйлейтін Луканиялықтарға қарсы тұру үшін (Iapygian Tarentine Wars қараңыз), бірақ Тарантиндер мен Региондықтардың біріккен әскерлері Кайлия маңында жеңіліске ұшырады. Геродот бұл оқиғаны өзінің білуінше гректердің ең ірі қырғыны деп сипаттайды, онда 3000 региондық және көптеген тарантиндер қаза тапты. 466 жылы Таранто Япигиандардан қайта жеңілді. Аристотель, оның үкіметін жоғары бағалап, демократиялық партияның билікті иеленгенін, монархияны жойғанын, демократияны орнатып, пифагоршыларды қуғанын айтады. Осылайша Тарантум аристократиялық республикаға айналды, ал ежелгі ақсүйектердің саны азайғанда демократиялық болып қалыптасты. Алайда, демократиялық партияның күшеюі Таранто мен ана қаласы Спарта арасындағы байланысты әлсіретпеді. Шындығында, Таранто Пелопоннес соғысында Афинаға қарсы Пелопоннес жағын қолдады, 415 жылы Афина кемелеріне тікелей аяла мен су беруден бас тартты, тіпті Сицилиядағы афиналықтардың жеңілісінен кейін Пелопоннесшілерге көмекке кемелер жіберді. Керісінше, Афина Тарантоның күшіне қарсы тұру үшін Мессапийлерді қолдады. 432 жылы, бірнеше жылдық соғыстан кейін Таранто грек колониясы Туриймен бейбітшілік шартына қол қойды. Екі қала да Тарантоның бақылауына өткен Гераклея колониясын құруға бірлесіп атсалысты. 367 жылы Карфаген мен Этрусктер Оңтүстік Италияда Тарантоның күшіне қарсы тұру үшін келісімге келді. Таранто ең ұлы мемлекет қайраткері, стратегі және армияның бас қолбасшысы, философ және математик Архитастың басшылығымен өзінің ең жоғары қуатына және байлығына жетті. Ол Магна Грецияның ең маңызды қаласы, Оңтүстік Италияның негізгі сауда порты болды, ана Грекиясына тауарлар өндіріп, экспорттады және Оңтүстік Италиядағы ең ірі армия мен флотыға ие болды. Алайда, Архитастың 347 жылы қайтысымен қала баяу, бірақ тоқтаусыз құлдырауға түсті. Қаланың гоплит жаяу әскері мен атты әскері әлі де зор беделге ие болғанымен, азаматтық құқықтарды шектеу саясаты Тарасқа алдымен Апулия тайпаларымен, содан кейін Самниттермен және ақырында римдіктермен теңесе алмайтынын көрсетті. 343 жылы Таранто Брутия лигасының агрессиясына қарсы ана қаласы Спартадан көмек сұрады. 342 жылы Спарта патшасы Архидамус III Италияға Лукандықтар мен олардың одақтастарына қарсы соғысу үшін армия және флотпен келді. 338 жылы Мандурия шайқасында Спарта және Таранто әскерлері Мандурия қаласының қабырғалары алдында жеңіліске ұшырады (қазіргі Таранто провинциясы), Архидамус қаза тапты. 333 жылы, итальяндық көршілерімен әлі де күресіп жатқан Тарантиндер Брути, Самниттер мен Луканиялықтарға қарсы күресу үшін Эпир патшасы Александр Молосссты шақырды, бірақ ол кейіннен жеңіліске ұшырап, 331 жылы Пандосия шайқасында (Козенца маңында) қаза тапты. 320 жылы Таранто мен Самниттер арасында бейбітшілік шарты жасалды. 304 жылы Тарантоға Луканиялықтар шабуыл жасады және Сиракуза тираны, Сицилия патшасы Агафоклдан көмек сұрады. Агафокл Оңтүстік Италияға келді және Бруттиумды (қазіргі Калабрия) бақылауына алды, бірақ кейін Сиракузаға қайта шақырылды. 303 және 302 жылдары Спарталық Клеоним Тарантомен Луканиялықтарға қарсы одақ құрып, олармен соғысты.

Алғашқы қарсыласулар

Б.з.д. 3 ғасырдың басында Римнің күшейіп келе жатқан күші, әсіресе теңізді меңгеруі және Магна Грециядағы грек колонияларын бақылау тұрғысынан, Тарантоны алаңдата бастады. Б.з.д. 290 жылы самниттер жеңілгеннен кейін римдіктер Апулия және Луканияда көптеген колониялар құрды. Сонымен қатар, Регион, Кротон және Локри сияқты Магна Грециядағы бірнеше қала-мемлекеттер көршілерімен болған соғыстарға байланысты Римнен әскери көмек сұрады. Сондай-ақ, Таранто шығанағында орналасқан және тарантин билігінде болған Тюрий қаласы б.з.д. 282 жылы лукандықтардың шабуылынан кейін Римнен көмек сұрады. Бұл жағдай Таранто мен Рим арасында қақтығысқа әкеліп соқты, себебі Таранто Римнің Оңтүстік Италиядағы грек колонияларының ішкі істеріне араласып жатқанын сезінді, ал тарантиндіктер оларды өздерінің билігінде деп есептеді. Сол кезде Тарантода екі саяси партия болды. Филохарис немесе Айнесиас басқарған демократтар басымдық құрды; олар Римге қарсы болды, өйткені римдіктер Тарантоға кірсе, гректер тәуелсіздіктерін жоғалтатынын білді. Тарантодағы екінші топ – Агис басқарған аристократтар еді; олар Таранто демократиялық мемлекетке айналған кезде билігін жоғалтқан және Римге бас иеге қарсы болған жоқ, себебі бұл демократтардың ықпалын азайтып, қаладағы өздерінің беделін арттырады. Дегенмен, аристократтар Римге ашық бас ие беріп, халықтың наразылығына ұшырағысы келмеді. Сол кезде Таранто Италиядағы ең күшті теңіз күштеріне ие болды және Риммен келісімге отыруға асықты, онда рим кемелері Таранто шығанағына кіре алмайды делінген. Б.з.д. 282 жылы Рим адмирал Люций Валерий басшылығындағы флотты Тюрийдегі гарнизонды күшейту үшін жіберді, бірақ он кеме дауылға түсіп, Таранто теңізінде қасиетті күнде (Дионис мерекесінде) қалды. Бұл тарантиндіктерді ашуландырды, олар оны рим кемелеріне Таранто шығанағына кіруге тыйым салған келісімге ашық түрде қарсы келетін жауырық шабуыл деп санады және рим флотына шабуыл жасап жауап берді: тарантин флоты төрт рим кемесін батырып, бесіншісін тұтқынға алды. Кейбір тарихшылардың айтуынша, рим қолбасшылары Публий Корнелий мен Люций Валерий тарантин аристократтарынан демократтарды және олардың жақтастарын тұтқындап, өлім жазасын беруді сұраған. Таранто армиясы мен флоты Тюрийге көшіп, демократтардың аристократтарды жер аударуына көмектесті. Рим гарнизоны Тюрийден шығып кетті.

Пирр соғысы

Рим Тарантоға дипломаттар жіберді, бірақ келіссөздер Тарантиндер тарапынан бұзылды: Рим елшісі Постумийді халықтық партияның мүшесі Филонид қорлап, мазақ етті. Сенат Тарантоға қарсы соғыс жариялады, ал Тарантиндер Эпир патшасы Пиррден көмек сұрауға шешім қабылдады. 281 жылы Луций Эмилий Барбула басқаруымен рим легиондары Тарантоға кіріп, қаланы тонады. Самниттер мен салентиктердің күшімен Таранто римдіктерге қарсы шайқаста жеңіліске ұшырады. Шайқастан кейін гректер Агисті бітімге қол қоюға және дипломатиялық келіссөздерді бастауға таңдады. Алайда, бұл келіссөздер де үзілді, себебі Эпирден келген 3000 сарбаз, Кинеас басшылығымен, қалаға кірді. Рим консулы шегініп, грек кемелерінің шабуылынан зардап шекті. Пирр Тарантоға көмектесуге шешім қабылдады, өйткені олар оған қарызды болған еді – бұрын олар оған Коркира аралын басып алуға көмектескен. Сонымен қатар, ол самниттер, лукандар, брутиттер және кейбір иллириялық тайпалардың да көмектесетінін білді. Оның басты мақсаты Македонияны жаулап алу болған, бірақ әскер жинауға жеткілікті қаражаты болмады. Ол Тарантоға көмектесіп, содан кейін Сицилияға барып, Карфагенге шабуыл жасауды жоспарлады. Карфагенге қарсы соғыста жеңіске жетіп, Оңтүстік Италияны басып алғаннан кейін, оған күшті әскер ұйымдастырып, Македонияны жаулап алуға жеткілікті қаражат болар еді. Эпирден кетер алдында ол Македония патшасынан бірнеше фаланганы қарызға алды және Сирия патшасы Антиохтан және Антигон II Гонаттан кемелер мен ақша талап етті. Египет патшасы 9000 сарбаз бен 50 соғыс пілін жіберуге уәде берді. Бұл күштер Пирр кеткен кезде Эпирді қорғауға тиіс болды. Ол Грекияда да әскер жинады, себебі грек қалалары Италиядағы грек колонияларына қызығушылық танытпаса да, Эпирмен соғысқа түсуден қашқысы келді. 280 жылдың көктемінде Пирр Италияға ешқандай шығынсыз қонды. Оның құрамында 20 мың жаяу әскері (Эпир мен Македониядан келген пикемендер, Грекияның әртүрлі аймақтарынан келген жалдамалы гоплиттер және пельтастар), 500 сапқыш, 2000 садақшы, Тессалиядан келген 3 мың элиталық атты әскер және 20 соғыс пілі болды. Пиррдің Италияға келгенін естіген римдіктер 8 легионды және қосымша күштерді жинады, олардың жалпы саны 80 мың сарбазды құрады, және оларды төрт армияға бөлді. Валерий Левин 30 мың легионер мен қосымша күштермен Тарантоға басты. Пирр одақтастарымен кездесу үшін Тарантодан шықты, бірақ рим армиясымен кездесіп, Гераклеяның жанында шайқасуға шешім қабылдады. Гераклея шайқасын Пирр жеңіп алды, бірақ шығын көп болды. Италияға келгеннен кейін Пирр өзінің македониялық фалангасы рим армиясын оңай жеңеді деп ойлады. Алайда, рим легиондары күткеннен де мықтырақ болды. Сонымен қатар, Рим көптеген легиондарды жинауға қабілетті болды, ал Пирр үйінен алыс болды және оның қасында аз ғана тәжірибелі сарбаздары болды. Пирр римдіктер билейтін халықтарды біріктіріп, қаланы басып алу ниетімен Римге қарай жол тартты, бірақ бұл жолы сәттілікке жете алмады және Апулияға қайта оралуға мәжбүр болды. 279 жылы Пирр Аскулум шайқасында (қазіргі Асколи Сатриано, Фоггия) тағы бір рим армиясын жеңіп, көптеген шығынға ұшырады. Пирр Эпирден әкелген адамдарының көпшілігі мүгедек немесе қаза тапты, оның ішінде оның барлық офицерлері мен достары болды. Жаңа сарбаздарды жинау мүмкін болмады, ал оның одақтастары сенімсіз болды. Ал римдіктер жеңілген сайын жаңа сарбаздарды тез жұмылдырып, жеңіске жетуге бейілді болды. Сонымен қатар, Пирр Сицилияның грек колониялары Сиракуза, Леонтини және Агригенттен карфагендіктерге қарсы соғысқа басшылық ету туралы ұсыныс алды. Ол Италиядан Сицилияға кетіп, Римге қарсы соғысты тоқтатты және Тарантода гарнизон қалдырды. Тарантиндер Пиррді б.з.д. 276 жылы қайта шақырды, және патша Сицилиядағы оқиғасынан қуанышпен оралды. Римге қарсы соғыс қайта жанданды, бірақ бұл жолы Пирр Римге қарсы Беневентум шайқасында (275 ж.б.д.) қарсы тұрды және Македонияның Антигон II оған күш жібермегендіктен, Италиядағы жорығынан бас тартты. Алты жылдан кейін Пирр Эпирге тек 8500 сарбазбен оралды: Пиррдің қолбасшысының орынбасары Милон басқаруымен Тарантода гарнизон қалды. Римдіктер грек сарбаздарының сатқындығы арқасында б.з.д. 272 жылы қаланы басып алды және қаланың қорғаныс қабырғаларын қиратты. Грек халқының 30 мыңы құл ретінде сатылып, көптеген өнер туындылары Римге әкетілді.

Екінші Пуникалық соғыс

Екінші Пуникалық соғыс кезінде римдіктер қала Ханнибалға өткенше сақтанып, қаланы күшті гарнизонмен қамтыды. Бірақ Римде ұсталған тарантиндік кепілдердің бір тобы қашып кетуге тырысып, сатқындық жасады деп айыпталып, Тарпеялық жартастан құлатылды; осы оқиға қаладағы Римге қарсы көңіл күшін күрт арттырды. Қаладағы Карфагенді қолдайтын екі адам 212 жылы Ханнибалға қалаға кіруге көмектесті, алайда ол римдік әскерлер қорғаған қаланың цитаделін басып ала алмады. Ханнибал цитадельді жаулап алмағандықтан, Тарантумды Италияға шабуыл үшін маңызды порты мен база ретінде пайдалана алмады. Әскерлер қайықтарын қала ішінде тасымалдауға мәжбүр болды, осылайша шығанақтан теңізге шықты. Қала Ханнибалдың Римге қарсы соғысын қолдады, бірақ б.з.д. 209 жылы Бруттиялық әскердің командирі қалаға сатқындық жасап, римдіктерге тапсырды. Содан кейін жаппай қырғын болды, оның құрбандарының арасында қалаға опасыздық жасаған бруттиялықтар да болды. Кейін грек халқының отыз мыңы құл ретінде сатылды. Тарантумның өнер туындылары, соның ішінде Нике (Жеңіс) мүсіні Римге апарылды.

Рим Республикасы мен империясы

Көне заманда да бұл аймақ әдемі климатымен танымал болған. Көне дәуірде оның ақындары Аполлодор мен Клиний, суретшісі Зевксис және математигі Архитас әйгілі болған. Б.з.д. 122 жылы Гай Семпроний Гракх ұсынған заң бойынша Тарантоның жанында римдік колония құрылды. Бұл колония римдік теңіз құдайы Нептунның құрметіне Нептуния деп аталды, оған Тарантолықтар табынған. Римдік колония грек қаласынан бөлек болды және римдік колонистермен қоныстанды, бірақ кейіннен б.з.д. 89 жылы Таранто муниципалитетке айналғанда негізгі орталықпен біріктірілді. Б.з.д. 37 жылы Марк Антоний, Октавиан және Лепид Таранто шартын жасады, ол екінші триумвиратты б.з.д. 33 жылға дейін ұзартты. Тарантода Lex municipii Tarenti деген муниципалдық заң болған; оның қола тақталарға жазылған ішінара көшірмесі 1894 жылы табылды және қазір Неапольдің Ұлттық археологиялық мұражайында сақталуда. Республиканың соңғы кезеңінде және бүкіл Рим империясы кезінде Таранто қарапайым провинциялық қала болды (Италия префектурасы, Италияның Субурбикария диоцезі, Апулия және Калабрия провинциясы). Император Траян халық санының азаюына қарсы тұру үшін Таранто жерлерін өз ардагерлеріне беруге тырысты, бірақ бұл бастама сәтсіз аяқталды. Таранто Италияның соңғы империясы кезіндегі тарихын бастан кешірді, вестготтардың шабуылдары мен остготтардың үстемдігімен бірге.

Римдіктер мен ломбардтардың билігі

Готика соғыстарынан кейін 540 жылы Таранто Рим империясы тарапынан қайта басып алынды және 662 жылы Беневенто герцогтігінің ломбардтары (немесе лонгобардтары) оны жаулап алғанға дейін олармен билік етті. 663 жылдың көктемінде Базилей II Констанс флоты мен әскерімен Тарантоға келді және ломбардтарды жеңді: бұл Константинополдан византия императорының әскерімен Италияға алғаш рет келуі болды. Одан кейін ол Апулияны жаулап алып, Римге барып, папа Виталианмен кездесті. Император Константинополға оралғаннан кейін византиялықтар мен Беневентум герцогтігі арасында бірнеше жылға созылған жаңа соғыс басталды. Герцог Гримальд солтүстік Апулияны жаулап алды, ал оның ұлы Ромольд 686 жылы император әскерінен Таранто мен Бриндизині тартып алды. 8 ғасырда Солтүстік Африкалық мұсылман берберлері Таранто мен Оңтүстік Италияға шабуылдар жасады; сарациндердің қатері 11 ғасырға дейін жалғасты.

Арабтардың үстемдігі

9 ғасырдың алғашқы жылдары Ломбардтардың күшін әлсіреткен ішкі таластармен ерекшеленді. 840 жылы Тарантода тұтқында ұсталған ломбард князі, оның жақтастары босатып, Беневентоға жеткізіп, герцог етіп тағайындады. Сонымен қатар, сарацендер Ломбардтардың әлсіз бақылауын пайдаланып, Тарантоны басып алды. Таранто қырық жыл бойы арабтардың бекінісі және ерекше порты болды. Осы жерден тұтқындармен толыған кемелер араб порттарына аттанып, құл саудасында сатылатын. Сол 840 жылы араб флоты Тарантодан шығып, император Теофил шақырған 60 кемеден тұратын венециялық флотилияны Таранто шығанағында жеңіп, Адриатика теңізіне еніп, жағалаудағы қалаларды тонады. 850 жылы Таранто мен Бариден төрт сарацен колоннасы Кампания, Апулия, Калабрия және Абруцциді тонау үшін жолға шықты. 854 жылы Таранто тағы да араб шабуылының базасы болды, оны Аббас ибн Файд басқарды, ол Ломбард Салерно княздығын тонады. 871 және 875 жылдары екі араб флоты Тарантоға келді, Кампания мен Апулияны тонаған әскерлерді жеткізіп әкелді. Оңтүстік Италияның жағдайы император Василий I-ді алаңдатты, ол арабтармен күресіп, Таранто портын қайтарып алуға шешім қабылдады. 880 жылы генералдар Прокопий мен Лео Апостипп басқаратын екі византия армиясы және адмирал Насардың басқаруындағы флот Тарантоны арабтардан тартып алып, қырық жылдық үстемдікке нүкте қойды. Апостипптің алғашқы әрекеттерінің бірі – латын лонгобардтарының түпкі тұрғындарын құлдыққа түсіріп, жер аудару және халықты көбейту үшін грек отарлаушыларын әкелу болды. Таранто Италияның оңтүстігіндегі византиялық иелік – Лонгобардия тақырыбындағы ең маңызды қалалардың біріне айналды. 882 жылы герцог Радельхис көмек сұрап сарацендерді шақырды, олар қаланы басып алып, біраз уақытқа иеленді.

Византия билігіне қайта оралу

928 жылы Сабир әл-Фата басқарған Фатимид флоты қаланы тонады, барлық аман қалғандарын құлдыққа айналдырып, Солтүстік Африкаға депортациялады. 967 жылы Византия қайта басып алғанға дейін Тарантода адам қалмады. Византия императоры Никефор II Фока Италияның оңтүстігінде күшті әскери күш пен портың маңыздылығын түсінді және қаланы қайта жаңартты. Ол бірнеше әскери бекіністер салды және Тарантоны оңтүстік Италиядағы нормандардың күшеюіне қарсы римдік қарсылықтың басты бекінісіне айналдырды. Бірақ римдік жергілікті биліктің әлсіздігі Тарантоны басқа сарацин шабуылдарына ұшыратты. 977 жылы Абн'л Касим бастаған сарациндер шабуыл жасап, көптеген тұтқындарды алып, қаланы тонады, Тарантоның бір бөлігін өртеп жіберді. 982 жылы император Оттон II сарациндерге қарсы соғысын Тарантодан бастады, бірақ Стило шайқасында (Калабрия) Абн'л Касимнен жеңіліске ұшырады.

Нормандықтар жаулап алуы

11 ғасырда Нормандар мен Византия арасында Тарентин және Бариот жерлерін бақылау үшін қанды күрес болды. 1060 жылдың мамыр айында Роберт Гискард қаланы жаулап алды, бірақ қазан айында Тарранто Византия армиясымен қайта басып алынды. Үш жыл өткен соң, 1063 жылы Норман графы Джеффри, Петрон I-нің ұлы, Таррантоға кірді, бірақ Византия адмиралы Михаил Маврика келген соң қашуға мәжбүр болды. Соңында, Нормандар Таррантоны жаулап алды: Петронның ұлдары 1071 жылы алғашқы Норман архиепископы Дрогоны сайлады және Дураццоны жаулап алу үшін флот дайындады.

Таранто феодалдық княздігі (1088-1465)

Таранто нормандық княздығының астанасына айналды, оның алғашқы билеушісі Роберт Гискардың ұлы Богемонд Тарантолық болды, ол оны мұрагерлік даудың нәтижесінде алды: оның әкесі бірінші әйелін, Богемондтың анасын тастап, екінші әйелі Сикельгаитадан туған ұлы Роджер Борсаны Апулия герцогы ретінде тағайындады. Богемонд Таранто және Апулияның көп бөлігін қамтыған жерлермен өтемақы алды. Таранто княздығы 377 жылдық тарихында кейде Сицилия Корольдігінің (кейін Неапольдің) қуатты және дербес феодалдық иелігі болды, ал кейде тек атаққа ие болды, көбінесе тәктің мұрагеріне немесе биліктегі патшайымның күйеуіне берілді. Анжу үйі бөлінген кезде Таранто Дураццоға (1394–1463) қарады. Фердинанд I Неаполь, сондай-ақ Ферранте патшасы ретінде танымал, әйелі Изабелла Тарантолықтың (Клермон) қайтысымен Таранто княздығын Неаполь Корольдігіне қосты. Княздық жойылды, бірақ Неаполь патшалары өз ұлдарына Таранто ханзадасы атағын беруді жалғастырды, бірінші болып Изабелланың үлкен ұлы, болашақ Альфонсо II Неаполь, Калабрия герцогы.

Қайта өрлеу дәуірінен Наполеонға дейін

1502 жылдың наурыз айында Францияның Людовик XII-ге одақтас Арагон патшасы Фердинанд II-нің испан флоты порты басып алып, Тарантоны жаулап алды. 1504 жылы король Фердинанд III өз патшалығының осы шетін батыл қорғады, бірақ оны испан генералы Консалво де Кордобаға беруге мәжбүр болды. 1570 жылы адмирал Джованни Андреа Дориа өзінің 49 галереядан тұратын флотын Мар-Грандеге кемелерін жөндеу және жабдықтау үшін орналастырды. Кемедегілердің арасында Мигель де Сервантес те болды. Кейіннен флоты Христиан Лигасының басқа бөліктерімен бірігіп, 1571 жылы Лепанто шайқасында түрік флотын жеңді: сондай-ақ кейбір Тарантиндік дворяндар шайқасқа қатысты. 1647 жылы Неапольдегі Масаниелло көтерілісі Тарантоға да жетті. Қала 1799 жылы 8 ақпаннан 8 наурызға дейін Партенопея Республикасына қосылды, бірақ тағы да сәттіліксіз болды. 1746 жылы Тарантода 11 526 тұрғын болды. Олардың барлығы кішкентай аралда, көптеген діни институттар мен шіркеулердің арасында шоғырланды. Франческо Антонио Кало, Тарантиндік дворян, 1765 жылы екі мүсінмен Ыстық апта мерекелеуін бастады. Олар бүгінгі күні Тарантоның ең маңызды және көп қатысатын шарасы болып табылады. Монтереджодағы Неапольдің Фердинанд IV жеңілгеннен кейін және Флоренция бейбіт шартынан кейін 1801 жылы француз генералы Жан де Дье Сульт 13 000 сарбазымен Бари, Лекче провинцияларын және Таранто портын басып алды. Наполеон Мальтадағы британдық базаны қысымға салу үшін бекініс салуды қалады. 1801 жылы 23 сәуірде "Armée d'observation du midi" құрамында 6 000 француз сарбазы Тарантоға (сол кезде 20 000 тұрғын) кіріп, оны нығайтып, "Gibraltar сияқты" (Наполеонның сөзімен) жасауға тырысты. 1802 жылы 25 наурызда Франция мен Ұлыбритания Франциядан Оңтүстік Италияны босатуды талап ететін Амиен келісімін жасады, бірақ Ұлыбританияның Францияға қарсы соғыс жариялағаннан кейін, "Armée d'observation du midi" генерал Лоран Гувион де Сент-Сирдің басшылығымен 1803 жылы 23 мамырда Тарантоға қайта оралды. Тарантодағы француз офицерлерінің арасында 1803 жылы 5 қыркүйекте Тарантода қайтыс болған романист Пьер Шодрело де Лаклос, артиллерия генералы және бекініс сарапшысы болды. 15 ақпанда Жозеф Бонапарт Неапольдің патшасы болды, ал 3 мамырда Тарантоның бекіністерін аралады. Француз әскерлерінің болуы және қорғаныс жұмыстары Таранто экономикасына пайда әкелді. 1805 жылы ағылшындармен одақтасқан орыс флоты бірнеше ай бойы сол жерде тұрды. 1806 жылы 30 наурызда Бонапарттың жарлығымен Таранте (қаланың французша атауы) Неапольдің марионеттік патшалығындағы алты мұрагерлік герцогтықтың бірі болып жарияланды және 1809 жылы маршал Макдональдқа берілді (ұлдарының желісі 1912 жылы тоқталды). Наполеонның құлауымен және Толентино шайқасында Жоахим Мураттың жеңілісінен кейін Оңтүстік Италия және Таранто Бурбон әулетінің билігіне қайта оралып, Екі Сицилия Корольдігін құрды.

Италияның бірігуінен бері

1860 жылы 9 қыркүйекте Таранто Джузеппе Гарибальдидің Екі Сицилия Корольдігін басып алғаннан кейін құрылған уақытша үкіметтің құрамына кірді. Келесі жылы Оңтүстік Италияның барлығы Савойя әулетінің Пьемонт-Сардиния Корольдігіне қосылды, ол Италия Корольдігі атанды. Сол жылдары Тарантода 27 000 адам тұрды. 1866 жылдың мамыр және маусым айларында, жаңадан құрылған Регия Марина – Италия Корольдігінің флоты, Сардиния, Неаполь-Сицилия, Тоскана және Папалық флоттардың бірігуі нәтижесінде құрылды – Аустрияға қарсы соғыс жариялануға дайындықпен байланысты Таранто портына жиналды (Үшінші тәуелсіздік соғысы). 21 маусымда, адмирал Карло ди Персаноға Тарантоның құрметті азаматы атағын беруге бір күн қалғанда, флот Адриатика теңізіне бет бұрды. Лисса шайқасында итальяндық флот жеңілгеннен кейін Персаноға тиімсіздік және батылдық танытпағаны үшін сот процесі жасалды, ал Тарантодағы оның жеңіл өмірі оның жаман мінез-құлқының бір бөлігі ретінде көрсетілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Таранто Регия Маринаның кемелерінің базасы болды. 1916 жылдың 2 тамызында итальяндық "Леонардо да Винчи" линкорлік кемесі саботаж деп күдіктелгеннен кейін батып кетті. 1940 жылдың 11 қарашасы түнде, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, Мар-Гранде және Мар-Пикколода тұрған итальяндық кемелер британдық теңіз күштерінен ауыр зақымдар алды, бұл оқиға Таранто шайқасы деп танылды. 1943 жылдың 9 қыркүйегінде британдық әскерлер портының жанына қонды, бұл Достасқандардың басып кіру операциясының (Operation Slapstick) бір бөлігі болды.