Таранто қаласының тарихы: б.з.д. 8 ғасырында грек отарларының бірі ретінде құрылған. Magna Graecia-ның қуатты сауда орталығы, Спартадан келген иммигранттардың тамыры.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Таранто қаласының тарихы б.з.д. 8 ғасырында, грек отаршысы ретінде Тарас атымен құрылуынан басталады. Тарас өзінің ықпалын бірте-бірте арттырып, Магна Грецияның сауда орталығына және қала-мемлекетіне айналды, сондай-ақ Оңтүстік Италиядағы көптеген грек отарларына билік етті.
The origin of the city of Taranto dates from the 8th century BC when it was founded as a Greek colony, known as Taras. Taras gradually increased its influence, becoming a commercial power and a city state of Magna Graecia and ruling over many of the Greek colonies in southern Italy.
Қор
Таранто қаласы б.з.д. 706 жылы Спартадан келген дорилік иммигранттармен негізделген. Оның тарихы ерекше: қаланың негізін қалаушылар Парфения тайпасы, үйленбеген спартандық әйелдердің ұлдары мен perioeci (еркін адамдар, бірақ Спарта азаматтары емес) болды. Спартандықтар бұл одақтарды қанды Бірінші Мессен соғысы кезінде сарбаздар санын арттыру үшін (тек Спарта азаматтары ғана сарбаз бола алатын) жасай бастады, бірақ кейін олар жойылды және ұлдары елдеуге мәжбүр болды. Тарантоның спарталық тегіне қатысты күмәндер бар. Аңыз бойынша, Парфен басшысы Фалант Дельфи оракулімен кеңесу үшін барды және одан аспаннан жаңбыр жауған жерде қала құру керектігі туралы жауап алды. Колония құруға қолайлы жерді табуға барлық тырақтары басылмаған соң, ол көңілсіздікке ұшырады, оракул өте қиын нәрсені айтқан деп ойлады, сосын оның әйелі оны жұбатты. Ол оның басын тізесіне қойып, өзі де қайғыға батты. Фалант әйелінің көз жасы маңдайына тамғанын сезінгенде, оракулдың мәнін түсінді, өйткені оның әйелінің есімі «ашық аспан» дегенді білдірді. Апулиядағы Таранто порты жақын жерде орналасқан, сондықтан ол бұл жерді жер аударылғандардың жаңа мекені деп шешті. Парфениялықтар келді және қалаға негіз салып, оны грек теңіз құдайы Посейдонның ұлы және жергілікті нимфа Сатирионның құрметіне Тарас деп атады. Тағы бір дерек бойынша, Тарас қаласы б.з.д. 707 жылы Спартадан келген бір топ адамдармен негізделген, олар еркін әйелдердің ұлдары және құл болған әкелері, олар Мессен соғысы кезінде дүниеге келген. Басқа мәліметтерге сәйкес, қаланың негізін Геракл салған. Тағы бір дәстүр бойынша, Тарас өзі қаланың негізін қалаған; грек қаласының (қазіргі қала сияқты) символы – дельфинге мініп отырған Тарас. Бастапқыда Таранто монархия болып құрылған, бәлкім, Спартадағы үлгідегі монархия болған; шамамен б.з.д. 492 жылы қаламен король Аристофилид басқарған.
Taranto was founded in 706 BC by Dorian immigrants hailing from Sparta. Its origins are peculiar: the founders were Partheniae, sons of unmarried Spartan women and perioeci (free men, but not citizens of Sparta); these unions were decreed by the Spartans to increase the number of soldiers (only the citizens of Sparta could become soldiers) during the bloody First Messenian War, but later they were nullified, and the sons were forced to leave. There are some doubts about Taranto being of Spartan origin. According to the legend Phalanthus, the Parthenian leader, went to Delphi to consult the oracle and received the puzzling answer that he should found a city where rain fell from a clear sky. After all attempts to capture a suitable place to found a colony failed, he became despondent, convinced that the oracle had told him something that was impossible, and was consoled by his wife. She laid his head in her lap and herself became disconsolate. When Phalanthus felt her tears splash onto his forehead he at last grasped the meaning of the oracle, for his wife's name meant clear sky. The harbour of Taranto in Apulia was nearby and he decided this must be the new home for the exiles. The Partheniae arrived and founded the city, naming it Taras after the son of the Greek sea god, Poseidon, and the local nymph Satyrion. A variation says Taras was founded in 707 BC by some Spartans, who, the sons of free women and enslaved fathers, were born during the Messenian War. According to other sources, Heracles founded the city. Another tradition indicates Taras himself as the founder of the city; the symbol of the Greek city (as well as of the modern city) is Taras riding a dolphin. In its beginning, Taranto was a monarchy, probably modelled on the one ruling over Sparta; around 492 BC king Aristophilides ruled over the city.
Кеңейту және қақтығыс
Тарентоның кеңейуі ішкі Апулия халқының қарсылығынан қабырғаланып, жағалаумен шектелді. 472 жылы Таранто Регионмен одаққа қол қойды, Мессапийлер мен Певцетиялардың Япигиан тайпаларына, сондай-ақ Оска тілінде сөйлейтін Луканиялықтарға қарсы тұру үшін (Iapygian Tarentine Wars қараңыз), бірақ Тарантиндер мен Региондықтардың біріккен әскерлері Кайлия маңында жеңіліске ұшырады. Геродот бұл оқиғаны өзінің білуінше гректердің ең ірі қырғыны деп сипаттайды, онда 3000 региондық және көптеген тарантиндер қаза тапты. 466 жылы Таранто Япигиандардан қайта жеңілді. Аристотель, оның үкіметін жоғары бағалап, демократиялық партияның билікті иеленгенін, монархияны жойғанын, демократияны орнатып, пифагоршыларды қуғанын айтады. Осылайша Тарантум аристократиялық республикаға айналды, ал ежелгі ақсүйектердің саны азайғанда демократиялық болып қалыптасты. Алайда, демократиялық партияның күшеюі Таранто мен ана қаласы Спарта арасындағы байланысты әлсіретпеді. Шындығында, Таранто Пелопоннес соғысында Афинаға қарсы Пелопоннес жағын қолдады, 415 жылы Афина кемелеріне тікелей аяла мен су беруден бас тартты, тіпті Сицилиядағы афиналықтардың жеңілісінен кейін Пелопоннесшілерге көмекке кемелер жіберді. Керісінше, Афина Тарантоның күшіне қарсы тұру үшін Мессапийлерді қолдады. 432 жылы, бірнеше жылдық соғыстан кейін Таранто грек колониясы Туриймен бейбітшілік шартына қол қойды. Екі қала да Тарантоның бақылауына өткен Гераклея колониясын құруға бірлесіп атсалысты. 367 жылы Карфаген мен Этрусктер Оңтүстік Италияда Тарантоның күшіне қарсы тұру үшін келісімге келді. Таранто ең ұлы мемлекет қайраткері, стратегі және армияның бас қолбасшысы, философ және математик Архитастың басшылығымен өзінің ең жоғары қуатына және байлығына жетті. Ол Магна Грецияның ең маңызды қаласы, Оңтүстік Италияның негізгі сауда порты болды, ана Грекиясына тауарлар өндіріп, экспорттады және Оңтүстік Италиядағы ең ірі армия мен флотыға ие болды. Алайда, Архитастың 347 жылы қайтысымен қала баяу, бірақ тоқтаусыз құлдырауға түсті. Қаланың гоплит жаяу әскері мен атты әскері әлі де зор беделге ие болғанымен, азаматтық құқықтарды шектеу саясаты Тарасқа алдымен Апулия тайпаларымен, содан кейін Самниттермен және ақырында римдіктермен теңесе алмайтынын көрсетті. 343 жылы Таранто Брутия лигасының агрессиясына қарсы ана қаласы Спартадан көмек сұрады. 342 жылы Спарта патшасы Архидамус III Италияға Лукандықтар мен олардың одақтастарына қарсы соғысу үшін армия және флотпен келді. 338 жылы Мандурия шайқасында Спарта және Таранто әскерлері Мандурия қаласының қабырғалары алдында жеңіліске ұшырады (қазіргі Таранто провинциясы), Архидамус қаза тапты. 333 жылы, итальяндық көршілерімен әлі де күресіп жатқан Тарантиндер Брути, Самниттер мен Луканиялықтарға қарсы күресу үшін Эпир патшасы Александр Молосссты шақырды, бірақ ол кейіннен жеңіліске ұшырап, 331 жылы Пандосия шайқасында (Козенца маңында) қаза тапты. 320 жылы Таранто мен Самниттер арасында бейбітшілік шарты жасалды. 304 жылы Тарантоға Луканиялықтар шабуыл жасады және Сиракуза тираны, Сицилия патшасы Агафоклдан көмек сұрады. Агафокл Оңтүстік Италияға келді және Бруттиумды (қазіргі Калабрия) бақылауына алды, бірақ кейін Сиракузаға қайта шақырылды. 303 және 302 жылдары Спарталық Клеоним Тарантомен Луканиялықтарға қарсы одақ құрып, олармен соғысты.
The expansion of Taranto was limited to the coast because of the resistance of the populations of inner Apulia. In 472 BC, Taranto signed an alliance with Rhegion, to counter the Iapygian tribes of the Messapians and Peucetians, and the Oscan speaking Lucanians (see Iapygian Tarentine Wars), but the joint armies of the Tarentines and Rhegines were defeated near Kailia, in what Herodotus claims to be the greatest slaughter of Greeks in his knowledge, with 3,000 Reggians and uncountable Tarentines killed. In 466 BC, Taranto was again defeated by the Iapygians; according to Aristotle, who praises its government, there were so many aristocrats killed that the democratic party was able to get the power, to remove the monarchy, inaugurate a democracy, and expel the Pythagoreans. Thus; Tarentum became an aristocratic republic, and became democratic when the ancient nobility dwindled. However, the rise of the democratic party did not weaken the bonds of Taranto and her mother city Sparta. In fact, Taranto supported the Peloponnesian side against Athens in the Peloponnesian War, refused anchorage and water to Athens in 415 BC, and even sent ships to help the Peloponnesians, after the Athenian disaster in Sicily. On the other side, Athens supported the Messapians, in order to counter Taranto's power. In 432 BC, after several years of war, Taranto signed a peace treaty with the Greek colony of Thurii; both cities contributed to the foundation of the colony of Heraclea, which rapidly fell under Taranto's control. In 367 BC Carthage and the Etruscans signed a pact to counter Taranto's power in southern Italy. Under the rule of its greatest statesman, strategist and army commander in chief, the philosopher and mathematician Archytas, Taranto reached its peak power and wealth; it was the most important city of the Magna Graecia, the main commercial port of southern Italy, it produced and exported goods to and from motherland Greece and it had the biggest army and the largest fleet in southern Italy. However, with the death of Archytas in 347 BC, the city started a slow, but ineluctable decline. Though the city’s hoplite infantry and cavalry continued to enjoy a notable reputation, its restrictive policies of citizenship meant that Taras could not match the numbers of first the Apulian tribes, then the Samnites, and finally the Romans. In 343 BC Taranto appealed for aid against the barbarians to its mother city Sparta, in the face of aggression by the Brutian League. In 342 BC, Archidamus III, king of Sparta, arrived in Italy with an army and a fleet to fight the Lucanians and their allies. In 338 BC, during the Battle of Manduria, the Spartan and Tarentine armies were defeated in front of the walls of Manduria (nowadays in province of Taranto), and Archidamus was killed. In 333 BC, still troubled by their Italic neighbours, the Tarentines called the Epirotic king Alexander Molossus to fight the Bruttii, Samnites, and Lucanians, but he was later defeated and killed in the Battle of Pandosia (near Cosenza) in 331 BC. In 320 BC, a peace treaty was signed between Taranto and the Samnites. In 304 BC, Taranto was attacked by the Lucanians and asked for the help of Agathocles tyrant of Syracuse, king of Sicily. Agathocles arrived in southern Italy and took control of Bruttium (present day Calabria), but was later recalled to Syracuse. In 303 BC 302 BC Cleonymus of Sparta established an alliance with Taranto against the Lucanians, and fought against them.
Алғашқы қарсыласулар
Б.з.д. 3 ғасырдың басында Римнің күшейіп келе жатқан күші, әсіресе теңізді меңгеруі және Магна Грециядағы грек колонияларын бақылау тұрғысынан, Тарантоны алаңдата бастады. Б.з.д. 290 жылы самниттер жеңілгеннен кейін римдіктер Апулия және Луканияда көптеген колониялар құрды. Сонымен қатар, Регион, Кротон және Локри сияқты Магна Грециядағы бірнеше қала-мемлекеттер көршілерімен болған соғыстарға байланысты Римнен әскери көмек сұрады. Сондай-ақ, Таранто шығанағында орналасқан және тарантин билігінде болған Тюрий қаласы б.з.д. 282 жылы лукандықтардың шабуылынан кейін Римнен көмек сұрады. Бұл жағдай Таранто мен Рим арасында қақтығысқа әкеліп соқты, себебі Таранто Римнің Оңтүстік Италиядағы грек колонияларының ішкі істеріне араласып жатқанын сезінді, ал тарантиндіктер оларды өздерінің билігінде деп есептеді. Сол кезде Тарантода екі саяси партия болды. Филохарис немесе Айнесиас басқарған демократтар басымдық құрды; олар Римге қарсы болды, өйткені римдіктер Тарантоға кірсе, гректер тәуелсіздіктерін жоғалтатынын білді. Тарантодағы екінші топ – Агис басқарған аристократтар еді; олар Таранто демократиялық мемлекетке айналған кезде билігін жоғалтқан және Римге бас иеге қарсы болған жоқ, себебі бұл демократтардың ықпалын азайтып, қаладағы өздерінің беделін арттырады. Дегенмен, аристократтар Римге ашық бас ие беріп, халықтың наразылығына ұшырағысы келмеді. Сол кезде Таранто Италиядағы ең күшті теңіз күштеріне ие болды және Риммен келісімге отыруға асықты, онда рим кемелері Таранто шығанағына кіре алмайды делінген. Б.з.д. 282 жылы Рим адмирал Люций Валерий басшылығындағы флотты Тюрийдегі гарнизонды күшейту үшін жіберді, бірақ он кеме дауылға түсіп, Таранто теңізінде қасиетті күнде (Дионис мерекесінде) қалды. Бұл тарантиндіктерді ашуландырды, олар оны рим кемелеріне Таранто шығанағына кіруге тыйым салған келісімге ашық түрде қарсы келетін жауырық шабуыл деп санады және рим флотына шабуыл жасап жауап берді: тарантин флоты төрт рим кемесін батырып, бесіншісін тұтқынға алды. Кейбір тарихшылардың айтуынша, рим қолбасшылары Публий Корнелий мен Люций Валерий тарантин аристократтарынан демократтарды және олардың жақтастарын тұтқындап, өлім жазасын беруді сұраған. Таранто армиясы мен флоты Тюрийге көшіп, демократтардың аристократтарды жер аударуына көмектесті. Рим гарнизоны Тюрийден шығып кетті.
At the beginning of the 3rd century BC Rome's increasing power started to frighten Taranto, especially in terms of mastery of the sea and control over the Greek colonies in Magna Graecia. After the surrender of the Samnites in 290 BC, the Romans founded many colonies in Apulia and Lucania. Furthermore, some of the city states in Magna Graecia, such as Rhegion, Croton and Locri, asked Rome for military help because of the wars that they were having with their neighbours. Also, Thurii, which was located on the Gulf of Taranto and under Tarentine rule, asked Rome for help in 282 BC, after being attacked by Lucanians. This situation inevitably led to a conflict between Taranto and Rome, since Taranto felt Rome was interfering in the affairs of the Greek colonies in southern Italy, which the Tarentines considered under their dominion. Two political parties were present at the time within Taranto. The democrats, led by Philocharis or Ainesias, were dominant; they were against Rome, because they knew that if the Romans entered Taranto, the Greeks would have lost their independence. The second faction in Taranto were the aristocrats, led by Agis; they had lost their power when Taranto had become a democracy, and did not oppose surrendering to Rome as it would increase their own influence in the city, by reducing the power of the democrats. However, the aristocrats did not want to surrender openly to Rome and become unpopular with the population. At that time, Taranto had the most powerful naval forces in Italy, and hastened to come to an agreement with Rome that stated that Roman ships could not enter into the Gulf of Taranto. In 282 BC, Rome sent a fleet under Admiral Lucius Valerius, carrying troops to garrison Thurii, but ten ships were caught in a tempest and arrived in the sea off Taranto during a holy day (the festival of Dionysus). This angered the Tarentines, who considered it a hostile act openly in conflict with the pact, which forbade the Gulf of Taranto to Roman ships, and responded by attacking the Roman fleet: the Tarentine navy sunk four Roman ships, and captured a fifth. According to some historians, Tarentine aristocrats had been asked by the Roman commanders Publius Cornelius and Lucius Valerius to arrest and execute the democrats and their followers during the arrival of the Roman fleet, which would allow the aristocrats to lead the city and sign an alliance with Rome. The army and fleet of Taranto moved to Thurii and helped the democrats there exile the aristocrats. The Roman garrison placed in Thurii withdrew.
Пирр соғысы
Рим Тарантоға дипломаттар жіберді, бірақ келіссөздер Тарантиндер тарапынан бұзылды: Рим елшісі Постумийді халықтық партияның мүшесі Филонид қорлап, мазақ етті. Сенат Тарантоға қарсы соғыс жариялады, ал Тарантиндер Эпир патшасы Пиррден көмек сұрауға шешім қабылдады. 281 жылы Луций Эмилий Барбула басқаруымен рим легиондары Тарантоға кіріп, қаланы тонады. Самниттер мен салентиктердің күшімен Таранто римдіктерге қарсы шайқаста жеңіліске ұшырады. Шайқастан кейін гректер Агисті бітімге қол қоюға және дипломатиялық келіссөздерді бастауға таңдады. Алайда, бұл келіссөздер де үзілді, себебі Эпирден келген 3000 сарбаз, Кинеас басшылығымен, қалаға кірді. Рим консулы шегініп, грек кемелерінің шабуылынан зардап шекті. Пирр Тарантоға көмектесуге шешім қабылдады, өйткені олар оған қарызды болған еді – бұрын олар оған Коркира аралын басып алуға көмектескен. Сонымен қатар, ол самниттер, лукандар, брутиттер және кейбір иллириялық тайпалардың да көмектесетінін білді. Оның басты мақсаты Македонияны жаулап алу болған, бірақ әскер жинауға жеткілікті қаражаты болмады. Ол Тарантоға көмектесіп, содан кейін Сицилияға барып, Карфагенге шабуыл жасауды жоспарлады. Карфагенге қарсы соғыста жеңіске жетіп, Оңтүстік Италияны басып алғаннан кейін, оған күшті әскер ұйымдастырып, Македонияны жаулап алуға жеткілікті қаражат болар еді. Эпирден кетер алдында ол Македония патшасынан бірнеше фаланганы қарызға алды және Сирия патшасы Антиохтан және Антигон II Гонаттан кемелер мен ақша талап етті. Египет патшасы 9000 сарбаз бен 50 соғыс пілін жіберуге уәде берді. Бұл күштер Пирр кеткен кезде Эпирді қорғауға тиіс болды. Ол Грекияда да әскер жинады, себебі грек қалалары Италиядағы грек колонияларына қызығушылық танытпаса да, Эпирмен соғысқа түсуден қашқысы келді. 280 жылдың көктемінде Пирр Италияға ешқандай шығынсыз қонды. Оның құрамында 20 мың жаяу әскері (Эпир мен Македониядан келген пикемендер, Грекияның әртүрлі аймақтарынан келген жалдамалы гоплиттер және пельтастар), 500 сапқыш, 2000 садақшы, Тессалиядан келген 3 мың элиталық атты әскер және 20 соғыс пілі болды. Пиррдің Италияға келгенін естіген римдіктер 8 легионды және қосымша күштерді жинады, олардың жалпы саны 80 мың сарбазды құрады, және оларды төрт армияға бөлді. Валерий Левин 30 мың легионер мен қосымша күштермен Тарантоға басты. Пирр одақтастарымен кездесу үшін Тарантодан шықты, бірақ рим армиясымен кездесіп, Гераклеяның жанында шайқасуға шешім қабылдады. Гераклея шайқасын Пирр жеңіп алды, бірақ шығын көп болды. Италияға келгеннен кейін Пирр өзінің македониялық фалангасы рим армиясын оңай жеңеді деп ойлады. Алайда, рим легиондары күткеннен де мықтырақ болды. Сонымен қатар, Рим көптеген легиондарды жинауға қабілетті болды, ал Пирр үйінен алыс болды және оның қасында аз ғана тәжірибелі сарбаздары болды. Пирр римдіктер билейтін халықтарды біріктіріп, қаланы басып алу ниетімен Римге қарай жол тартты, бірақ бұл жолы сәттілікке жете алмады және Апулияға қайта оралуға мәжбүр болды. 279 жылы Пирр Аскулум шайқасында (қазіргі Асколи Сатриано, Фоггия) тағы бір рим армиясын жеңіп, көптеген шығынға ұшырады. Пирр Эпирден әкелген адамдарының көпшілігі мүгедек немесе қаза тапты, оның ішінде оның барлық офицерлері мен достары болды. Жаңа сарбаздарды жинау мүмкін болмады, ал оның одақтастары сенімсіз болды. Ал римдіктер жеңілген сайын жаңа сарбаздарды тез жұмылдырып, жеңіске жетуге бейілді болды. Сонымен қатар, Пирр Сицилияның грек колониялары Сиракуза, Леонтини және Агригенттен карфагендіктерге қарсы соғысқа басшылық ету туралы ұсыныс алды. Ол Италиядан Сицилияға кетіп, Римге қарсы соғысты тоқтатты және Тарантода гарнизон қалдырды. Тарантиндер Пиррді б.з.д. 276 жылы қайта шақырды, және патша Сицилиядағы оқиғасынан қуанышпен оралды. Римге қарсы соғыс қайта жанданды, бірақ бұл жолы Пирр Римге қарсы Беневентум шайқасында (275 ж.б.д.) қарсы тұрды және Македонияның Антигон II оған күш жібермегендіктен, Италиядағы жорығынан бас тартты. Алты жылдан кейін Пирр Эпирге тек 8500 сарбазбен оралды: Пиррдің қолбасшысының орынбасары Милон басқаруымен Тарантода гарнизон қалды. Римдіктер грек сарбаздарының сатқындығы арқасында б.з.д. 272 жылы қаланы басып алды және қаланың қорғаныс қабырғаларын қиратты. Грек халқының 30 мыңы құл ретінде сатылып, көптеген өнер туындылары Римге әкетілді.
Rome sent diplomats to Taranto, but the talks were broken off by the Tarentines: the Roman ambassador, Postumius, was insulted and mocked by Philonides, a member of the popular party. The Senate declared war on Taranto, and the Tarentines decided to call for help from King Pyrrhus of Epirus. In 281 BC, Roman legions, under the command of Lucius Aemilius Barbula, entered Taranto and plundered it. Taranto, with Samnite and Salentine reinforcements, then lost a battle against the Romans. After the battle, the Greeks chose Agis to sign a truce and begin diplomatic talks. These talks were also broken off when 3000 soldiers from Epirus under the command of Cineas entered the town. The Roman consul withdrew and suffered losses from attacks by the Greek ships. Pyrrhus decided to help Taranto because he was in debt to them they had earlier helped him conquer the island of Corcyra. He also knew that he could count on help from the Samnites, Lucanians, Bruttii, and some Illyrian tribes. His ultimate goal was to conquer Macedon, but he did not have enough money to recruit soldiers. He planned to help Taranto, then go to Sicily and attack Carthage. After winning a war against Carthage and capturing southern Italy, he would have enough money to organise a strong army and capture Macedon. Before he left Epirus, he borrowed some phalanxes from the Macedonian king, and demanded ships and money from the Syrian king Antiochus and from Antigonus II Gonatas The Egyptian king also promised to send 9000 soldiers and 50 war elephants. These forces had to defend Epirus while Pyrrhus was gone. He recruited soldiers in Greece as well, as the Greek cities wanted to avoid a war with Epirus, even though they were unconcerned with the Greek colonies in Italy. In the spring of 280 BC, Pyrrhus landed without losses in Italy. He had 20,000 infantry (pikemen from Epirus and Macedonia, mercenary hoplites from around Greece, and peltasts), 500 slingers, 2,000 archers, 3,000 elite cavalry from Thessaly, and 20 war elephants. After hearing of Pyrrhus' arrival in Italy, the Romans mobilized eight legions with auxiliaries, totalling about 80 000 soldiers, and divided into four armies. Valerius Levinus marched to Taranto, with an army of 30,000 legionnaires and auxiliaries. Pyrrhus moved from Taranto to meet its allies, but met with the Roman army, and decided to fight it next to Heraclea. The Battle of Heraclea was won by Pyrrhus, but the casualties were very high. Upon his arrival in Italy, Pyrrhus thought that the Roman army would be easily defeated by his Macedonian phalanx. However, Roman legions proved to be stronger than expected. Furthermore, Rome was able to raise a large number of legions, while Pyrrhus was far from home and had only a handful of veterans with him. Pyrrhus moved towards Rome with the intention of rallying the peoples ruled by the Romans and conquering the city, but he had no success in this and was forced to return to Apulia. In 279 BC, Pyrrhus defeated another Roman army in the Battle of Asculum (modern Ascoli Satriano, Foggia), again with many casualties. Most of the men Pyrrhus had brought over from Epirus were disabled or dead, including nearly all of his officers and friends. Recruiting would be impossible, and his allies were unreliable. The Romans, on the other hand, quickly replaced their losses with fresh men, and with every defeat, the Romans were becoming more determined to win. At the same time, Pyrrhus received a proposal from the Sicilian Greek colonies of Syracuse, Leontini, and Agrigentum, to lead them in a war against the Carthaginians, and left Italy for Sicily, suspending the war against Rome, and leaving a garrison in Taranto. The Tarentines recalled Pyrrhus in 276 BC, and the king gladly returned from his Sicilian adventure. The war against Rome revamped, but this time Pyrrhus was matched by the Romans in the Battle of Beneventum (275 BC) and elected to give up his Italian campaign as Antigonus II of Macedon would not send him reinforcements. After six years, Pyrrhus returned to Epirus, with only 8,500 men: a garrison was left in Taranto, under the command of Pyrrhus' vice commander Milon. The Romans conquered the city in 272 BC, by treachery of the Greek soldiers, and demolished the defensive walls of the city. Thirty thousand of the Greek inhabitants were sold as slaves and many works of art were carried off to Rome.
Екінші Пуникалық соғыс
Екінші Пуникалық соғыс кезінде римдіктер қала Ханнибалға өткенше сақтанып, қаланы күшті гарнизонмен қамтыды. Бірақ Римде ұсталған тарантиндік кепілдердің бір тобы қашып кетуге тырысып, сатқындық жасады деп айыпталып, Тарпеялық жартастан құлатылды; осы оқиға қаладағы Римге қарсы көңіл күшін күрт арттырды. Қаладағы Карфагенді қолдайтын екі адам 212 жылы Ханнибалға қалаға кіруге көмектесті, алайда ол римдік әскерлер қорғаған қаланың цитаделін басып ала алмады. Ханнибал цитадельді жаулап алмағандықтан, Тарантумды Италияға шабуыл үшін маңызды порты мен база ретінде пайдалана алмады. Әскерлер қайықтарын қала ішінде тасымалдауға мәжбүр болды, осылайша шығанақтан теңізге шықты. Қала Ханнибалдың Римге қарсы соғысын қолдады, бірақ б.з.д. 209 жылы Бруттиялық әскердің командирі қалаға сатқындық жасап, римдіктерге тапсырды. Содан кейін жаппай қырғын болды, оның құрбандарының арасында қалаға опасыздық жасаған бруттиялықтар да болды. Кейін грек халқының отыз мыңы құл ретінде сатылды. Тарантумның өнер туындылары, соның ішінде Нике (Жеңіс) мүсіні Римге апарылды.
During the Second Punic War, the Romans heavily garrisoned the city for fear that it might go over to Hannibal. However, a group of Tarentine hostages held in Rome were caught trying to escape and thrown from the Tarpeian Rock as traitors; probably because of this, anti Roman feeling in the city increased greatly. Two members of the pro Carthage faction in the city enabled Hannibal to enter the city in 212 BC, although he was not able to capture the citadel of the city which was defended by Roman troops. Because of Hannibal's failure to capture the citadel, he was not able to use Tarentum as a major port and staging area for the invasion of Italy. The army was forced to portage boats across the city in order to sail from the bay. The city supported his war against Rome, but in 209 BC the commander of a Bruttian force betrayed the city to the Romans. Indiscriminate slaughter ensued and among the victims were the Bruttians who had betrayed the city. Afterwards thirty thousand of the Greek inhabitants were sold as slaves. Tarentum's art treasures, including the statue of Nikè (Victory) were carried off to Rome.
Рим Республикасы мен империясы
Көне заманда да бұл аймақ әдемі климатымен танымал болған. Көне дәуірде оның ақындары Аполлодор мен Клиний, суретшісі Зевксис және математигі Архитас әйгілі болған. Б.з.д. 122 жылы Гай Семпроний Гракх ұсынған заң бойынша Тарантоның жанында римдік колония құрылды. Бұл колония римдік теңіз құдайы Нептунның құрметіне Нептуния деп аталды, оған Тарантолықтар табынған. Римдік колония грек қаласынан бөлек болды және римдік колонистермен қоныстанды, бірақ кейіннен б.з.д. 89 жылы Таранто муниципалитетке айналғанда негізгі орталықпен біріктірілді. Б.з.д. 37 жылы Марк Антоний, Октавиан және Лепид Таранто шартын жасады, ол екінші триумвиратты б.з.д. 33 жылға дейін ұзартты. Тарантода Lex municipii Tarenti деген муниципалдық заң болған; оның қола тақталарға жазылған ішінара көшірмесі 1894 жылы табылды және қазір Неапольдің Ұлттық археологиялық мұражайында сақталуда. Республиканың соңғы кезеңінде және бүкіл Рим империясы кезінде Таранто қарапайым провинциялық қала болды (Италия префектурасы, Италияның Субурбикария диоцезі, Апулия және Калабрия провинциясы). Император Траян халық санының азаюына қарсы тұру үшін Таранто жерлерін өз ардагерлеріне беруге тырысты, бірақ бұл бастама сәтсіз аяқталды. Таранто Италияның соңғы империясы кезіндегі тарихын бастан кешірді, вестготтардың шабуылдары мен остготтардың үстемдігімен бірге.
Even in Antiquity it was renowned for its beautiful climate. In ancient times its poets Apollodorus and Clinias, its painter Zeuxis and its mathematician Archytas were renowned. In 122 BC a Roman colony was founded next to Taranto, according to the law proposed by Gaius Sempronius Gracchus. The colony was named Neptunia, after the Roman sea god Neptune, worshipped by the Tarentines. The Roman colony was separate from the Greek city, and populated by Roman colonists, but it was later unified with the main centre when Taranto become a municipium, in 89 BC. In 37 BC Marcus Antonius, Octavianus and Lepidus signed the Treaty of Tarentum, extending the second triumvirate until 33 BC. Tarentum had a municipal law, Lex municipii Tarenti; a partial copy inscribed on bronze plates was discovered in 1894 by it, and is now at the Museo Archeologico Nazionale of Naples. During the late Republic and all the Roman Empire, Taranto was a simple provincial city (Prefecture of Italy, Diocese of Italia suburbicaria, Apulia et Calabria province). Emperor Trajanus tried to counter the reduction of the population giving the Tarentine lands to his veterans, but this initiative failed. Taranto followed the story of Italy during the late Empire, with Visigothic attacks and Ostrogothic domination.
Римдіктер мен ломбардтардың билігі
Готика соғыстарынан кейін 540 жылы Таранто Рим империясы тарапынан қайта басып алынды және 662 жылы Беневенто герцогтігінің ломбардтары (немесе лонгобардтары) оны жаулап алғанға дейін олармен билік етті. 663 жылдың көктемінде Базилей II Констанс флоты мен әскерімен Тарантоға келді және ломбардтарды жеңді: бұл Константинополдан византия императорының әскерімен Италияға алғаш рет келуі болды. Одан кейін ол Апулияны жаулап алып, Римге барып, папа Виталианмен кездесті. Император Константинополға оралғаннан кейін византиялықтар мен Беневентум герцогтігі арасында бірнеше жылға созылған жаңа соғыс басталды. Герцог Гримальд солтүстік Апулияны жаулап алды, ал оның ұлы Ромольд 686 жылы император әскерінен Таранто мен Бриндизині тартып алды. 8 ғасырда Солтүстік Африкалық мұсылман берберлері Таранто мен Оңтүстік Италияға шабуылдар жасады; сарациндердің қатері 11 ғасырға дейін жалғасты.
In the wake of the Gothic wars, Taranto was reconquered by the Roman Empire in 540, and was ruled by them until the Lombards (or Longobards) of the Duchy of Benevento captured it in 662. In spring 663, Basileus Constans II arrived at Taranto with a fleet and an army and defeated the Lombards: it was the first time a Byzantine Emperor from Constantinople had arrived in Italy with an army. Next, he conquered Apulia and went to Rome to meet Pope Vitalian. After the Emperor got back to Constantinople, a new war between the Byzantines and the Duchy of Beneventum started, which lasted for years. Duke Grimoaldus conquered northern Apulia and his son Romoaldus, in 686, took Taranto and Brindisi from the imperial army. In the 8th century, North African Muslim Berbers started to raid Taranto and southern Italy; the Saracen menace lasted up to the 11th century.
Арабтардың үстемдігі
9 ғасырдың алғашқы жылдары Ломбардтардың күшін әлсіреткен ішкі таластармен ерекшеленді. 840 жылы Тарантода тұтқында ұсталған ломбард князі, оның жақтастары босатып, Беневентоға жеткізіп, герцог етіп тағайындады. Сонымен қатар, сарацендер Ломбардтардың әлсіз бақылауын пайдаланып, Тарантоны басып алды. Таранто қырық жыл бойы арабтардың бекінісі және ерекше порты болды. Осы жерден тұтқындармен толыған кемелер араб порттарына аттанып, құл саудасында сатылатын. Сол 840 жылы араб флоты Тарантодан шығып, император Теофил шақырған 60 кемеден тұратын венециялық флотилияны Таранто шығанағында жеңіп, Адриатика теңізіне еніп, жағалаудағы қалаларды тонады. 850 жылы Таранто мен Бариден төрт сарацен колоннасы Кампания, Апулия, Калабрия және Абруцциді тонау үшін жолға шықты. 854 жылы Таранто тағы да араб шабуылының базасы болды, оны Аббас ибн Файд басқарды, ол Ломбард Салерно княздығын тонады. 871 және 875 жылдары екі араб флоты Тарантоға келді, Кампания мен Апулияны тонаған әскерлерді жеткізіп әкелді. Оңтүстік Италияның жағдайы император Василий I-ді алаңдатты, ол арабтармен күресіп, Таранто портын қайтарып алуға шешім қабылдады. 880 жылы генералдар Прокопий мен Лео Апостипп басқаратын екі византия армиясы және адмирал Насардың басқаруындағы флот Тарантоны арабтардан тартып алып, қырық жылдық үстемдікке нүкте қойды. Апостипптің алғашқы әрекеттерінің бірі – латын лонгобардтарының түпкі тұрғындарын құлдыққа түсіріп, жер аудару және халықты көбейту үшін грек отарлаушыларын әкелу болды. Таранто Италияның оңтүстігіндегі византиялық иелік – Лонгобардия тақырыбындағы ең маңызды қалалардың біріне айналды. 882 жылы герцог Радельхис көмек сұрап сарацендерді шақырды, олар қаланы басып алып, біраз уақытқа иеленді.
The first years of the 9th century were characterized by the internal fights that weakened the Lombard power. In 840, a Lombard prince, who was held prisoner in Taranto, was freed by his partisans, brought to Benevento, and made duke. At the same time, the Saracens took control of Taranto, exploiting the weak Lombard control. Taranto became an Arab stronghold and privileged harbour for forty years. It was from here that ships loaded with prisoners sailed to the Arab ports, where the prisoners were sold in the slave market. In the same 840, an Arab fleet left Taranto, defeated in the Gulf of Taranto a Venetian fleet of 60 ships, summoned by the emperor Theophilus, and entered the Adriatic sea, sacking the coastal cities. In 850, four Saracen columns departed from Taranto and Bari to sack Campania, Apulia, Calabria and Abruzzi. In 854, Taranto was again the base for an Arab raid, led by Abbas ibn Faid, which sacked the Lombard Principality of Salerno. Two Arab fleets arrived to Taranto, in 871 and later in 875, carrying the troops which sacked Campania and Apulia. The situation of southern Italy worried Emperor Basil I, who decided to fight the Arabs and take the harbour of Taranto from themselves. In 880, two Byzantine armies, led by generals Prokopios and Leo Apostyppes, and a fleet commanded by the admiral Nasar, took Taranto from the Arabs, ending a forty years dominion. Among the first actions taken by Apostyppes was the enslavement and deportation of the Latin Longobard original inhabitants and the import of Greek colonists, in order to increase the population. Taranto became one of the most important cities in the theme of Longobardia, the Byzantine possession in southern Italy. In 882 the Saracens, having been invited by Duke Radelchis to assist him, captured it and held it for some time.
Византия билігіне қайта оралу
928 жылы Сабир әл-Фата басқарған Фатимид флоты қаланы тонады, барлық аман қалғандарын құлдыққа айналдырып, Солтүстік Африкаға депортациялады. 967 жылы Византия қайта басып алғанға дейін Тарантода адам қалмады. Византия императоры Никефор II Фока Италияның оңтүстігінде күшті әскери күш пен портың маңыздылығын түсінді және қаланы қайта жаңартты. Ол бірнеше әскери бекіністер салды және Тарантоны оңтүстік Италиядағы нормандардың күшеюіне қарсы римдік қарсылықтың басты бекінісіне айналдырды. Бірақ римдік жергілікті биліктің әлсіздігі Тарантоны басқа сарацин шабуылдарына ұшыратты. 977 жылы Абн'л Касим бастаған сарациндер шабуыл жасап, көптеген тұтқындарды алып, қаланы тонады, Тарантоның бір бөлігін өртеп жіберді. 982 жылы император Оттон II сарациндерге қарсы соғысын Тарантодан бастады, бірақ Стило шайқасында (Калабрия) Абн'л Касимнен жеңіліске ұшырады.
In 928, a Fatimid fleet under Sabir al Fata sacked the city, enslaving and deporting to North Africa all the survivors. Taranto had no inhabitants, until the Byzantine re conquest in 967. The Byzantine emperor Nicephorus II Phocas understood the importance of a strong military presence and harbour in southern Italy, and rebuilt the city. He added several military fortifications, and made Taranto a stronghold of Roman resistance against the uprising Norman power in south Italy. However, the weakness of the Roman local government exposed Taranto to other Saracen raids. In 977, it was attacked by Saracens led by Abn'l Kàsim, who took many prisoners and sacked the city, burning some parts of Taranto. In 982, Emperor Otto II started his war against Saracens from Taranto, but he was defeated by Abn'l Kàsim in the Battle of Stilo (Calabria).
Нормандықтар жаулап алуы
11 ғасырда Нормандар мен Византия арасында Тарентин және Бариот жерлерін бақылау үшін қанды күрес болды. 1060 жылдың мамыр айында Роберт Гискард қаланы жаулап алды, бірақ қазан айында Тарранто Византия армиясымен қайта басып алынды. Үш жыл өткен соң, 1063 жылы Норман графы Джеффри, Петрон I-нің ұлы, Таррантоға кірді, бірақ Византия адмиралы Михаил Маврика келген соң қашуға мәжбүр болды. Соңында, Нормандар Таррантоны жаулап алды: Петронның ұлдары 1071 жылы алғашқы Норман архиепископы Дрогоны сайлады және Дураццоны жаулап алу үшін флот дайындады.
The 11th century was characterized by a bloody struggle between Normans and Byzantines for the rule over the Tarentine and Bariot lands. In May 1060, Robert Guiscard conquered the city, but in October Taranto was re occupied by the Byzantine army. After three years, in 1063, the Norman count Geoffrey, son of Petron I, entered in Taranto, but he was obliged to flee from it on the arrival of the Byzantine admiral Michael Maurikas. Taranto was finally conquered by the Normans: the sons of Petron elected the first Norman archbishop, Drogo, in 1071, and prepared a fleet to conquer Durazzo.
Таранто феодалдық княздігі (1088-1465)
Таранто нормандық княздығының астанасына айналды, оның алғашқы билеушісі Роберт Гискардың ұлы Богемонд Тарантолық болды, ол оны мұрагерлік даудың нәтижесінде алды: оның әкесі бірінші әйелін, Богемондтың анасын тастап, екінші әйелі Сикельгаитадан туған ұлы Роджер Борсаны Апулия герцогы ретінде тағайындады. Богемонд Таранто және Апулияның көп бөлігін қамтыған жерлермен өтемақы алды. Таранто княздығы 377 жылдық тарихында кейде Сицилия Корольдігінің (кейін Неапольдің) қуатты және дербес феодалдық иелігі болды, ал кейде тек атаққа ие болды, көбінесе тәктің мұрагеріне немесе биліктегі патшайымның күйеуіне берілді. Анжу үйі бөлінген кезде Таранто Дураццоға (1394–1463) қарады. Фердинанд I Неаполь, сондай-ақ Ферранте патшасы ретінде танымал, әйелі Изабелла Тарантолықтың (Клермон) қайтысымен Таранто княздығын Неаполь Корольдігіне қосты. Княздық жойылды, бірақ Неаполь патшалары өз ұлдарына Таранто ханзадасы атағын беруді жалғастырды, бірінші болып Изабелланың үлкен ұлы, болашақ Альфонсо II Неаполь, Калабрия герцогы.
Taranto became the capital of a Norman principality, whose first ruler was Robert Guiscard's son, Bohemond of Taranto, who obtained it as result of succession dispute: his father repudiated his first wife, Bohemond's mother, and had Roger Borsa, his son by his second wife Sikelgaita, succeed him as Duke of Apulia. Bohemond was compensated with Taranto and lands that covered almost all of the heel of Apulia. The principality of Taranto, during its 377 years of history, was sometimes a powerful and almost independent feudal fief of the Kingdom of Sicily (and later of Naples), sometimes only a title, often given to the heir to the crown or to the husband of a reigning queen. When the House of Anjou was divided, Taranto fell to Durazzo (1394–1463). Ferdinand I of Naples, also known as King Ferrante, united the Principality of Taranto to the Kingdom of Naples, at the death of his wife, Isabella of Taranto (Clermont). The principality ended, but the kings of Naples continued giving the title of Prince of Taranto to their sons, firstly to the future Alfonso II of Naples, Duke of Calabria, eldest son of Isabella.
Қайта өрлеу дәуірінен Наполеонға дейін
1502 жылдың наурыз айында Францияның Людовик XII-ге одақтас Арагон патшасы Фердинанд II-нің испан флоты порты басып алып, Тарантоны жаулап алды. 1504 жылы король Фердинанд III өз патшалығының осы шетін батыл қорғады, бірақ оны испан генералы Консалво де Кордобаға беруге мәжбүр болды. 1570 жылы адмирал Джованни Андреа Дориа өзінің 49 галереядан тұратын флотын Мар-Грандеге кемелерін жөндеу және жабдықтау үшін орналастырды. Кемедегілердің арасында Мигель де Сервантес те болды. Кейіннен флоты Христиан Лигасының басқа бөліктерімен бірігіп, 1571 жылы Лепанто шайқасында түрік флотын жеңді: сондай-ақ кейбір Тарантиндік дворяндар шайқасқа қатысты. 1647 жылы Неапольдегі Масаниелло көтерілісі Тарантоға да жетті. Қала 1799 жылы 8 ақпаннан 8 наурызға дейін Партенопея Республикасына қосылды, бірақ тағы да сәттіліксіз болды. 1746 жылы Тарантода 11 526 тұрғын болды. Олардың барлығы кішкентай аралда, көптеген діни институттар мен шіркеулердің арасында шоғырланды. Франческо Антонио Кало, Тарантиндік дворян, 1765 жылы екі мүсінмен Ыстық апта мерекелеуін бастады. Олар бүгінгі күні Тарантоның ең маңызды және көп қатысатын шарасы болып табылады. Монтереджодағы Неапольдің Фердинанд IV жеңілгеннен кейін және Флоренция бейбіт шартынан кейін 1801 жылы француз генералы Жан де Дье Сульт 13 000 сарбазымен Бари, Лекче провинцияларын және Таранто портын басып алды. Наполеон Мальтадағы британдық базаны қысымға салу үшін бекініс салуды қалады. 1801 жылы 23 сәуірде "Armée d'observation du midi" құрамында 6 000 француз сарбазы Тарантоға (сол кезде 20 000 тұрғын) кіріп, оны нығайтып, "Gibraltar сияқты" (Наполеонның сөзімен) жасауға тырысты. 1802 жылы 25 наурызда Франция мен Ұлыбритания Франциядан Оңтүстік Италияны босатуды талап ететін Амиен келісімін жасады, бірақ Ұлыбританияның Францияға қарсы соғыс жариялағаннан кейін, "Armée d'observation du midi" генерал Лоран Гувион де Сент-Сирдің басшылығымен 1803 жылы 23 мамырда Тарантоға қайта оралды. Тарантодағы француз офицерлерінің арасында 1803 жылы 5 қыркүйекте Тарантода қайтыс болған романист Пьер Шодрело де Лаклос, артиллерия генералы және бекініс сарапшысы болды. 15 ақпанда Жозеф Бонапарт Неапольдің патшасы болды, ал 3 мамырда Тарантоның бекіністерін аралады. Француз әскерлерінің болуы және қорғаныс жұмыстары Таранто экономикасына пайда әкелді. 1805 жылы ағылшындармен одақтасқан орыс флоты бірнеше ай бойы сол жерде тұрды. 1806 жылы 30 наурызда Бонапарттың жарлығымен Таранте (қаланың французша атауы) Неапольдің марионеттік патшалығындағы алты мұрагерлік герцогтықтың бірі болып жарияланды және 1809 жылы маршал Макдональдқа берілді (ұлдарының желісі 1912 жылы тоқталды). Наполеонның құлауымен және Толентино шайқасында Жоахим Мураттың жеңілісінен кейін Оңтүстік Италия және Таранто Бурбон әулетінің билігіне қайта оралып, Екі Сицилия Корольдігін құрды.
In March 1502, the Spanish fleet of king Ferdinand II of Aragon, allied to Louis XII of France, seized the port and conquered Taranto. In 1504 King Ferdinand III valiantly defended this extremity of his kingdom, but had to cede it to the Spanish general Consalvo de Cordoba. In 1570 Admiral Giovanni Andrea Doria set his fleet of 49 galleys in Mar Grande to repair and supply his ships. Among the people on the fleet was Miguel de Cervantes. The fleet later united with the other parts of the Christian League, and in 1571 defeated the Turkish fleet at Lepanto: also some Tarentine nobles took part in the battle. In 1647 the insurrection of Masaniello in Naples reached also Taranto. The city joined also the Parthenopaean Republic of 1799, from 8 February to 8 March of that year, though again unluckily. In 1746 Taranto had 11,526 inhabitants. All of them were packed in the small island, among a high number of religious institutes and churches. Francesco Antonio Calo', a Tarentine nobleman, started in 1765 with two statues the Mysteries of the Holy Week celebrations. They are today the most important and attended event of Taranto. After the defeat of Ferdinand IV of Naples at Monteregio and the subsequent Peace of Florence, in 1801 the French general Jean de dieu Soult occupied with 13,000 soldiers the provinces of Bari, Lecce and the harbour of Taranto. Napoleon wanted to build a stronghold to keep under pression the British base of Malta. On 23 April 1801, 6,000 French soldiers of the Armée d'observation du midi entered in Taranto (20.000 inhabitants at the time) and fortified it in order to obtain "a sort of Gibitrair" (Napoleon). On 25 March 1802, France and Great Britain signed the Treaty of Amiens, which required France to leave South Italy, but after UK declaration of war against France, the Armée d'observation du midi returned to Taranto, under the command of general Laurent Gouvion de Saint Cyr, on 23 May 1803. Among the French officers in Taranto, there is also the novelist Pierre Choderlos de Laclos, artillery general and fortification expert, who died in Taranto on 5 September 1803. On 15 February, Joseph Bonaparte became King of Naples, and on 3 May visited the fortifications of Taranto. The presence of the French troops and defensive works benefited the Tarentine economy. In 1805 the Russian fleet, allied with the British, remained there for several months. On March 30, 1806, Bonaparte's decree created Tarente (the French name for the city) one of six hereditary duchés grand fiefs in the satellite kingdom of Naples, awarded to maréchal MacDonald in 1809 (line extinguished 1912). With the fall of Napoleon and the defeat of Joachim Murat at the battle of Tolentino, Southern Italy and Taranto returned under the Bourbon dynasty's rule, forming the Kingdom of the Two Sicilies.
Италияның бірігуінен бері
1860 жылы 9 қыркүйекте Таранто Джузеппе Гарибальдидің Екі Сицилия Корольдігін басып алғаннан кейін құрылған уақытша үкіметтің құрамына кірді. Келесі жылы Оңтүстік Италияның барлығы Савойя әулетінің Пьемонт-Сардиния Корольдігіне қосылды, ол Италия Корольдігі атанды. Сол жылдары Тарантода 27 000 адам тұрды. 1866 жылдың мамыр және маусым айларында, жаңадан құрылған Регия Марина – Италия Корольдігінің флоты, Сардиния, Неаполь-Сицилия, Тоскана және Папалық флоттардың бірігуі нәтижесінде құрылды – Аустрияға қарсы соғыс жариялануға дайындықпен байланысты Таранто портына жиналды (Үшінші тәуелсіздік соғысы). 21 маусымда, адмирал Карло ди Персаноға Тарантоның құрметті азаматы атағын беруге бір күн қалғанда, флот Адриатика теңізіне бет бұрды. Лисса шайқасында итальяндық флот жеңілгеннен кейін Персаноға тиімсіздік және батылдық танытпағаны үшін сот процесі жасалды, ал Тарантодағы оның жеңіл өмірі оның жаман мінез-құлқының бір бөлігі ретінде көрсетілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Таранто Регия Маринаның кемелерінің базасы болды. 1916 жылдың 2 тамызында итальяндық "Леонардо да Винчи" линкорлік кемесі саботаж деп күдіктелгеннен кейін батып кетті. 1940 жылдың 11 қарашасы түнде, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, Мар-Гранде және Мар-Пикколода тұрған итальяндық кемелер британдық теңіз күштерінен ауыр зақымдар алды, бұл оқиға Таранто шайқасы деп танылды. 1943 жылдың 9 қыркүйегінде британдық әскерлер портының жанына қонды, бұл Достасқандардың басып кіру операциясының (Operation Slapstick) бір бөлігі болды.
On 9 September 1860, Taranto became part of the temporary government founded by Giuseppe Garibaldi after his conquest of the Two Sicilies kingdom. In the following year, all Southern Italy was annexed to the Savoy dynasty's Kingdom of Piemonte Sardinia, which became the Kingdom of Italy. In those years Taranto had 27,000 inhabitants. Between May and June 1866, the newly formed Regia Marina — the Kingdom of Italy navy resulted from the unification of Sardinian, Neapolitan Sicilian, Tuscan and Pontificial navies — was collected in Taranto harbour, because of the imminent declaration of war against Austria (Third Independence War). On 21 June, one day too late to allow Admiral Carlo di Persano to receive Tarentine honorary citizenship, the fleet left for the Adriatic Sea. After the defeat of the Italian fleet at Lissa, Persano was put under trial for incompetence and cowardice, and his easy days in Taranto was indicated as part of his bad behaviour. During World War I, Taranto was a base for Regia Marina warships. On 2 August 1916, Italian battleship Leonardo da Vinci, a , sank after alleged sabotage. On the night of 11 November 1940, during World War II, the Italian ships, which were at anchor in Mar Grande and Mar Piccolo, were severely damaged by British naval forces in what became known as the Battle of Taranto. British forces landed near the port on September 9, 1943 as part of the Allied invasion (Operation Slapstick).