Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Совет зерттеушісі (1894–1986)
Soviet explorer (1894–1986)
Иван Дмитриевич Папанин (Иван Дмитриевич Папанин; 26 қараша 1894 [е.к. 14 қараша 1894] – 30 қаңтар 1986) – советтік поляр зерттеушісі, ғалым, контр-адмирал және екі рет Кеңес Одағының Батыры, ол тоғыз Ленин орденімен марапатталған.
Ivan Dmitriyevich Papanin (Иван Дмитриевич Папанин; 26 November 1894 [O. S. 14 November 1894] – 30 January 1986) was a Soviet polar explorer, scientist, Counter Admiral, and twice Hero of the Soviet Union, who was awarded nine Orders of Lenin.
Ерте өмір және Қызыл террорға қатысу
Папанин Севастопольде орыс грегі тегіндес теңізшінің отбасында дүниеге келді. 1909 жылы Земская бастауыш мектебін бітірді. 1914 жылы Ресей императорлық теңіз флотына әскерге шақырылды. Ол Ресей азамат соғысына большевиктер тарапында Украинада қатысты. 1920 жылы Ақ қозғалыстың басшысы барон Петр Врангельдің күштеріне қарсы партизан қозғалысын ұйымдастыру үшін Қырымға жіберілді. 1920 жылдың қараша айында Қырымды большевиктер басып алғаннан кейін Папанин прокурор және Крымдағы Кеңес құпия полициясының – Чеканың бөлімше командирі болып тағайындалды. Қырымдағы Қызыл террорды ұйымдастырушы Розалия Землячка оның жоғары лауазымды қызметкері және досы болған. 1922 жылы ол Қырым, Харьков және басқа да жерлерде контрреволюционерлерді жоюдағы үлгілі қызметі үшін алғашқы кеңес наградасын – Қызыл Ту орденін алды. Папанин жеке өзі тұтқынға алынғандарды атып тастаған, кейін "ақыл-естің жоғалтуы" салдарынан психиатриялық емханаға қамалды.
Papanin was born in Sevastopol into the family of a sailor of Russian Greek origin. In 1909 he graduated Zemskaya elementary school. In 1914 he was conscripted into the Imperial Russian Navy. He took part in the Russian Civil War on the Bolshevik side, fighting in Ukraine. In 1920 he was sent to Crimea to organize a guerrilla movement against the forces of the White movement leader, Baron Pyotr Wrangel. In November 1920, after the Bolshevik takeover of Crimea, Papanin was appointed prosecutor and commandant of the Crimean branch of the Soviet secret police, the Cheka. Rosalia Zemlyachka, organizer of the Red Terror in Crimea, is reported to have been his superior and friend. In 1922 he received his first Soviet award, the order of the Red Banner for exemplary performing a task in liquidation of counterrevolutionaries in Crimea, Kharkiv, and other places. Papanin was personally executing the arrested and later was detained in psychiatric facility for "mental exhaustion".
Полярлық зерттеуші ретінде
1923 жылы Коммуникациялар халық комиссариатында жұмыс істеді. 1929 жылы Осоавиахимнің арнайы курстарын бітірді. 1931–1932 жылдары Пошта және телеграф істері халық комиссариатының байланыс саласындағы жоғары курстарын және Жоспарлау академиясының байланыс бөлімінің бірінші курсын бітірді. 1931 жылы «Малыгин» мұзжарық кемесінің Франц-Иосиф жеріне жасаған экспедициясына қатысты. 1932–1933 жылдары Франц-Иосиф жеріндегі Тихая шығанағындағы полярлық экспедицияны басқарды. 1934–1935 жылдары Челюскин мүйісіндегі полярлық станцияға жетекшілік етті. 1937 жылы ол танымал Солтүстік полюс-1 экспедициясын ұйымдастырды. Төрт зерттеуші – Иван Папанин, Эрнст Кренкель, Евгений Федоров және Петр Ширшов Михаил Водопянов басқарған ұшақпен мұзға қонды. Папаниннің тобы 234 күн бойы полярлық аймаққа жақын жерде кең ауқымды ғылыми байқаулар жүргізді, содан кейін «Мурман» және «Таймыр» мұзжарықтарымен қайтарылды. Бұл әлемдегі осындай экспедицияның алғашқысы болды. Экспедицияның барлық қатысушылары Кеңес Одағының Батыры атағын алды, ол Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін сирек берілетін атақ еді. Олардың барлығы география ғылымдарының докторы ғылыми дәрежесін алды (диссертация қорғамай) және КСРО Географиялық қоғамының мүшесі болып қабылданды. Экспедициядан оралғаннан кейін «Мұз үстіндегі өмір: Иван Папаниннің күнделігі» атты кітабы жарық көрді. 1939–1946 жылдары Папанин Отто Шмидттен кейін «Главсевморпут» (Главный Северный Морской Путь) мекемесінің басшысы болды, ол Солтүстік теңіз жолындағы барлық коммерциялық операцияларды қадағалады. 1940 жылы «Седов» кемесін құтқарған экспедицияны ұйымдастырғаны үшін екінші рет Кеңес Одағының Батыры атағын алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Солтүстік теңіз жолы арқылы жүзе тасымалдауға жауапты Мемлекеттік қорғаныс комитетінің (Gosudarstvennij Komitet Oborony) өкілі болды. 1941–1952 жылдары Коммунистік партияның Орталық тексеру комиссиясының мүшесі болды.
In 1923, he worked for the Narkomat of Communications. In 1929 Papanin finished the Osoaviakhim special courses. In 1931 1932 he graduated from the People's Commissariat for Posts and Telegraphs higher courses in communications and the first course of the Planning Academy department of communications. In 1931, he took part in the expedition of the icebreaker Malygin to Franz Josef Land. Between 1932 and 1933, he was the head of a polar expedition on Tikhaya Bay on Franz Josef Land. In 1934 1935 he was in command of a polar station on Cape Chelyuskin. In 1937, he was in charge of the famous North Pole 1 expedition. Four researchers, Ivan Papanin, Ernst Krenkel, Yevgeny Fyodorov and Pyotr Shirshov, landed on the drifting ice floes in an airplane flown by Mikhail Vodopyanov. For 234 days, Papanin's team carried out a wide range of scientific observations in the near polar zone, until they were taken back by the two icebreakers Murman and Taimyr. It was the first expedition of its kind in the world. All members of the expedition received the title of Hero of the Soviet Union, which was extremely rare before World War II. All members also received a science degree of Doctor of Geographic Sciences (without dissertation, thesis) and were admitted to the Geographical Society of the USSR. Upon returning from the expedition he published Life on an ice floe: Diary of Ivan Papanin. In 1939 1946 Papanin was the successor to Otto Schmidt as head of the Glavsevmorput' (Glavniy Severniy Morskoy Put') an establishment that oversaw all commercial operations on the Northern Sea Route. In 1940 he received a second Hero of the Soviet Union title for organizing the expedition that saved the Sedov. During World War II he was the representative of the State Defence Committee (Gosudarstvennij Komitet Oborony) responsible for all transportation by the Northern Sea Route. Between 1941 and 1952, he was a member of the Central Revision Commission of the Communist Party.
Кейінгі мансап
1948-1951 жылдары Кеңес Одағы Ғылым академиясының Океанология институтының директорының орынбасары, ал 1951 жылдан 1986 жылы қайтыс болғанға дейін Академияның Теңіз экспедициялары бөлімінің басшысы болды. 1972 жылға дейін ол Ішкі сулар биологиясы институтының (Bilogii Vnutrennikh Vod) директоры қызметін де атқарды.
Between 1948 and 1951, he was the deputy director of Institute for Oceanology of the Academy of Sciences of the Soviet Union and from 1951 until his death in 1986, he was the Head of the Academy's Department of Maritime Expeditions. Until 1972, he was also the director of the Institute for the Biology of Inland Waters (Bilogii Vnutrennikh Vod).
Мұра
Папаниннің аты Таймыр түбегіндегі мүйіс, Антарктидадағы тау және Тынық мұхитындағы су асты тауына берілген. Оның есімі сондай-ақ 1990 жылы салынған, Арктика және Антарктика теңіздерінде жүретін мұз класты жүк және зерттеу кемесіне (шақыру белгісі: UCJE) берілді. 2019 жылдың қазан айында Ресей Санкт-Петербургтегі «Адмиралтейство» кеме жасау зауытында оның атымен аталатын 8,500 тонналық, 300 футтық мұзбұзғыш күзет кемесін таныстырды.
Papanin's name has been given to a cape on the Taymyr Peninsula, a mountain in Antarctica, and an underwater mountain in the Pacific Ocean. His name was also given to an ice class cargo and research ship (call sign: UCJE) built in 1990 that operates in both Arctic seas and the Antarctic. In October 2019, Russia unveiled an 8,500 tonne, 300 foot long icebreaking patrol ship named after him at the Admiralty Shipyard in St. Petersburg.