Ресейлік дипломат Розен баронның өмірі мен қызметі
Roman Rosen
Роман Розен: Ресей империясының дипломаты, балтық немісі, Швеция тарихымен байланысы бар. Токио мен Вашингтондағы өкілдік қызметтері, халықаралық соттағы рөлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Барон Роман Романович Розен (24 ақпан 1847 – 31 желтоқсан 1921) – Ресей империясының қызметінде болған дипломат.
Baron Roman Romanovich Rosen (Роман Романович Розен; February 24, 1847 – December 31, 1921) was a diplomat in the service of the Russian Empire.
Өмірбаян
Розен Балтық немісі ақсүйектерінен тегін шығарған (Ливония мен Померания шведтердің иелігінде болған кезде алған швед титулымен), олардың арасында музыканттар мен әскери қолбасшылар болған. Оның бір атасы, тағы бір Розен бароны, 1812 жылдың 7 қыркүйегінде Бородино шайқасында Астраханский кавалерия полкіне басшылық ету арқылы көзге түсіп, генерал Барклей де Толлиге жолданған ресми шайқас есебінде ерекше аталып өтті. 1905 жылдың 5 шілдесінде жарық көрген «Вашингтон Пост» газеті «Розен бароны швед тегінен, оның ата-бабалары швед патшасы Густав Адольфтың Ресейге басып кіруіне ілесіп, сол жерде қоныстанған. Ол Токиода, содан кейін Вашингтонда шаруашылық жұмыстарын атқарды және Жапонияға құрметсіздік ретінде қарастырылған халықаралық трибуналдың ресми өкілі ретінде сот қызметін атқарды. Әділет министрі ретінде ол Сібірдің сот жүйесін реформалады» деп мәлімдеген. Бірақ шындығында, оның отбасы бастапқыда Богемиядан (Габсбургтердің иелігі) шыққан және арасында Франция маршалы мен Австрия фельдмаршалы болған. Розеннің анасы грузин, Елизавета Сулханишвили есімді әйел болған.
Rosen was from a Baltic German nobility (with a Swedish title, obtained when Livonia and Pomerania were Swedish territories) that included musicians and military leaders. One of his ancestors, another Baron Rosen, won distinction in command of the Astrakhanskii Cuirassier Regiment at the Battle of Borodino on September 7, 1812, for which he was noted in the official battlefield report to General Barclay de Tolly. A Washington Post article dated July 5, 1905 claimed that "Baron Rosen is of Swedish ancestry, his forebears having followed Swedish King Gustavus Adolphus in his invasion of Russia and settled there. He was chargé d'affaires at Tokyo and later at Washington, and was acting in a judicial capacity as the mouthpiece of an international tribunal that was regarded as discourteous to Japan. As judicial minister, he reformed the judicial system of Siberia." Actually, the family was originally from Bohemia (Habsburg territory) and included one Marshal of France and one Austrian Field Marshal. Rosen’s mother was a Georgian, Elizabeth Sulkhanishvili.
Ерте мансап
Розен Дорпат университеті мен Императорлық құқық мектебін бітірді, Ресей Сыртқы істер министрлігінің Азия департаментіне қабылданып, 1875 жылы Жапония бюросының басшысы болды. Ол Санкт-Петербург шартының (1875) жобасын дайындауға көмектесті, онда Жапония Сахалинге деген талаптарын Курил аралдарының барлық тізбегіне талассыз билігімен алмастырды.
Rosen graduated from the University of Dorpat and the Imperial School of Jurisprudence, and joined the Russian Foreign Ministry’s Asiatic Department, rising to head the Japan Bureau in 1875. He helped draft the Treaty of Saint Petersburg (1875), in which Japan exchanged its claims over Sakhalin for undisputed sovereignty over the entire Kurile islands chain.
Кейінгі мансап
Розен 1911 жылдың күзіне дейін АҚШ-та болды, содан кейін Санкт-Петербургке шақырылып, дипломатиялық қызметтен зейнетке шықты. Одан кейін патша Николай II оны Ресей империясының Мемлекеттік кеңесіне тағайындады. Ол 1905 жылғы Конституция бойынша Ресей парламентінің Жоғарғы палатасының мүшесі болды, 1917 жылғы Ақпан революциясы монархияны құлатуға дейін. 1917 жылдың қарашасындағы Қазан революциясы және одан кейінгі ескі саяси және әлеуметтік элиталарға қарсы қудалаудан кейін Розен және оның отбасы 1918 жылдың соңында батыстық дипломаттардың көмегімен Ресейден қашып шығуға үміткер болды. Өмірінің соңғы жылдарын ол аудармашы және бизнес-консультант ретінде жұмыс істеп, қиын жағдайда өткізді. Осы оқиға салдарынан оның тібік сүйегі сынып қалды, және ол бастапқыда бұл жайтқа "беймаза болмағанмен", Барон Розен осы жарақаттан туындаған лобарлық пневмониядан 1921 жылдың 31 желтоқсанында қайтыс болды, бұл оқиғадан екі аптадан астам уақыт өткен соң болды.
Rosen stayed in the United States until autumn 1911, when he was recalled to St. Petersburg to retire from the diplomatic service. He was subsequently appointed by Tsar Nicholas II to the State Council of Imperial Russia. He held this membership in the Russian parliamentary Upper House under the Constitution of 1905 until the overthrow of the monarchy by the February Revolution in 1917. After the Bolshevik takeover in November 1917 October Revolution and the subsequent persecution of the old political and social elites, Rosen and his family managed to escape from Russia with the help of Western diplomatic friends in the end of the year 1918. He spent his last years in poverty, working as a translator and business consultant. This crash resulted in the fracture of his shin bone, and despite the fact that he was initially "cheerful[ly] unconcern[ed]" about this crash, Baron Rosen died due to lobar pneumonia resulting from this crash on December 31, 1921, a little more than two weeks after this crash occurred.
Мұра
Розен Швециядағы алғашқы жерсіздігінен бастап АҚШ-тағы өміріне дейінгі кезеңді қамтитын «The Saturday Evening Post» газеті үшін еуропалық дипломатия және саясат туралы мақалалар сериясын жазды. Серия 1919–1921 жылдары 41 бөлімнен тұратын түрде жарияланды және 1922 жылы, оның өлімінен кейін «Дипломаттың өмірінің қырық жылы» деген 2 томдық кітап ретінде жарық көрді.
Rosen wrote a series of articles about European diplomacy and politics for The Saturday Evening Post covering the period from his first exile in Sweden to his life in the United States. The series was published in 41 parts from 1919–1921 and was posthumously issued as a 2 volume book "Forty Years of a Diplomat's Life" in 1922.