Мартинсайд F.4 "Баззард": Биплан тарихы мен тағдыры
Martinsyde Buzzard
Martinsyde F.4 Buzzard: Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жасалған жоғары жылдамдықты, қуатты ұшақ. RAF үшін дамытылған, бірақ соғыс аяқталғандықтан көптеп өндірілмеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Martinsyde F.4 Buzzard Корольдік әуе күштері (RAF) үшін қуатты және жылдам екіұшақты жойғыш ретінде әзірленді, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуы ірі көлемде өндіріске тоқтап қалуға себеп болды. Барлығы 400-ден аспайтын дана салынды, олардың көп бөлігі экспортталды. Buzzard-тың ерекше айрықшалығы – жоғары жылдамдығы, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жасалған ең жылдам ұшақтардың бірі болды.
The Martinsyde F.4 Buzzard was developed as a powerful and fast biplane fighter for the Royal Air Force (RAF), but the end of the First World War led to the abandonment of large scale production. Fewer than 400 were eventually produced, with many exported. Of particular note was the Buzzard's high speed, being one of the fastest aircraft developed during World War I.
Жобалау және әзірлеу
1917 жылы Мартинсайдтан Джордж Хандсайд Rolls Royce Falcon V 12 қозғалтқышымен жұмыс істейтін, Martinsyde F.3 деп аталатын, бір орындық биплан истребителін жобалады. Ол ресми тапсырыссыз, жеке бастамамен жасалған, бір ғана прототипі салынды және 1917 жылдың қазан айына дейін Бруклендс аэродромында сынақтан өтті. 1917 жылы алты ұшаққа тапсырыс берілді, ал алғашқысы сол жылы қарашада ұшты. Сынақтар кезінде көрсеткен өнімділігі әсерлі болды, ең жоғары жылдамдығын көрсетті және ресми есепте "барлық қолданыстағы барлаушы истребительдерінен үлкен қадам" деп сипатталды. Нәтижесінде 1917 жылдың соңында алты сынақ үлгісі және 150 өндірістік истребительге тапсырыс берілді. Бірақ, Falcon қозғалтқыштарының барлығы Bristol F.2 Fighter ұшақтарын жасауға қажет екені тез анықталды, сондықтан Falcon-ға баламалы қозғалтқыш іздеу қажет болды. Мартинсайд F.3 негізінде жаңа истребительді жобалады, бірақ Hispano Suiza 8 қозғалтқышымен жабдықталды, оған F.4 Buzzard деп ат қойылды. Buzzard, F.3 сияқты, сумен салқындатылатын қозғалтқышпен жұмыс істейтін бір букты тракторлы биплан болды. Оның F.3-ке қарағанда жаңа төменгі қанаттары болды, пилот кабинасы артқа жылжытылды, бірақ басқа жағынан екі ұшақ та бір-біріне ұқсас болды. 1918 жылдың маусымында F.4 прототипі сынақтан өтті және тағы да өте жақсы көрсеткіштерді көрсетті, сол кездегідей оңай басқарылатын, маневрлі және жоғары жылдамдықты ұшақ болды. Үлкен тапсырыстар жасалды, Мартинсайд, Boulton & Paul Ltd, Hooper & Co және Standard Motor Company компанияларынан 1450 данаға тапсырыс берілді. Ол француздық Aéronautique Militaire және британдық Royal Air Force-ін қамтамасыз етуді жоспарлаған, ал Америка Құрама Штаттарында тағы 1500 ұшақтың өндірісі жоспарланды. RAF-қа алғашқы жеткізілімдер басталғанда, Одақтастар мен Германия арасындағы келісімге қол қойылды. Мартинсайдке тек жартылай құрастырылған ұшақтарды аяқтау тапсырылды, ал қалған барлық тапсырыстар тоқтатылды. Buzzard соғыстан кейінгі RAF-та истребитель ретінде қабылданбады, өнімділігі төмен болғанына қарамастан, арзан Sopwith Snipe ұшағына басымдық берілді. Мартинсайд Buzzard-ты жетілдіруді жалғастырды, RAF-тан артық қалған ұшақтарды сатып алып, екі орындық туристік және гидроұшақтар жасады. 1922 жылы Мартинсайд банкротқа ұшырағаннан кейін, бұл ұшақтар Aircraft Disposal Company компаниясына тиесілі болды, ол бірнеше жыл бойы F.4 ұшақтарының түрлендірілген нұсқаларын жасау және сатуын жалғастырды.
In 1917, George Handasyde of Martinsyde designed a single seat biplane fighter powered by a Rolls Royce Falcon V 12 engine, the Martinsyde F.3, with a single prototype being built as a private venture without an official order, and had flown at Brooklands aerodrome by October 1917. six being ordered in 1917, with the first flying in November that year. Its performance during testing was impressive, demonstrating a maximum speed of , and was described in an official report as "a great advance on all existing fighting scouts", resulting in an order for six pre production aircraft and 150 production fighters being placed late in 1917. It soon became clear, however, that all Falcon production was required to power Bristol F.2 Fighters, so an alternative to the Falcon would be needed. Martinsyde designed a new fighter based on the F.3, but powered by a Hispano Suiza 8 engine, the F.4 Buzzard. The Buzzard, like the F.3, was a single bay tractor biplane powered by a water cooled engine. It had new lower wings compared with the F.3, and the pilot's cockpit was positioned further aft, but otherwise the two aircraft were similar. The prototype F.4 was tested in June 1918, and again demonstrated excellent performance, being easy to fly and maneuverable as well as very fast for the time. Large orders followed, with 1,450 ordered from Martinsyde, Boulton & Paul Ltd, Hooper & Co and the Standard Motor Company. It was planned to supply the French Aéronautique Militaire as well as the British Royal Air Force, and production of a further 1,500 aircraft was planned in the United States of America. Deliveries to the RAF had just started when the Armistice between the Allies and Germany was signed. Martinsyde was instructed to only complete those aircraft which were part built, while all other orders were cancelled. The Buzzard was not adopted as a fighter by the post war RAF, the cheaper Sopwith Snipe being preferred despite its lower performance. Martinsyde continued development of the Buzzard, buying back many of the surplus aircraft from the RAF, and producing two seat tourers and floatplanes. After the bankruptcy of Martinsyde in 1922, these aircraft were obtained by the Aircraft Disposal Company which continued to develop and sell F.4 variants for several years.