Кіріспе
Африкадағы Дания колониясы 1658 жылдан 1850 жылға дейін. Данияның Алтын жағалауы (Danske Guldkyst немесе Dansk Guinea) Гвинея шығанағында орналасқан Алтын жағалаудың (қазіргі Гананың оңтүстік-шығысы) бөлігі ретінде Дания-Норвегияның Африкадағы колонияларын қамтиды. Ол Дания-Норвегия флоты арқылы отарланды, бастапқыда Данияның Батыс Үндістан компаниясының (уәкілеттік алған компания) бақылауында, кейін Дания-Норвегия корольдігінің тәждік колониясы ретінде. Данияның ықпалындағы аумақ 10 000 шаршы километрден асты. Дания Корольдігінің Алтын жағалауындағы бес аумақтық бекінісі мен қонысы 1850 жылы Ұлыбританияға сатылды. Дания бұл колонияларды сатуға біраз уақыттан бері ниеттеніп келген, себебі құлдықты жоюдан кейін колонияларды ұстауға қажетті шығындар артты. Британия да өсіп келе жатқан шығындармен күресіп жатқандықтан, француз және бельгиялық ықпалды азайту және сол аймақта әлі де жалғасып жатқан құл саудасын тоқтату үшін оларды сатып алуға тырысты. Сатып алынған бекіністер мен қоныстар кейін Британдық Алтын жағалауының құрамына енді. Гвинея жағалауындағы бекіністердің мақсаты белгісіз болып қалды. Бұрын бұл бекіністер тек құл саудасы үшін пайдаланылған, оқшау саудадан басқа ешқандай әсері болмаған. Колониялық жоспарлаушылар, айналасындағы аумақтар туралы білімдерінің шектеулі екенін мойындады (қазіргі уақытта егжей-тегжейлі ақпарат сұраулары осыны көрсетеді), басқа мүмкіндіктерді іздеді. Бұл өзгеріс құлдықты жоюға бағытталған қозғалыстың күшеюімен және Африкада қант пен кофе сияқты тропикалық өнімдер өндіру үшін плантациялық колониялар құруға деген ұмтылыспен бірге болды. Осы жаңа шаруашылық салаларын дамыту үшін ең қолайлы жерлер туралы пікірталас туды. Вольта өзенінің өңірі мен Акуапом төбелері ең ықтимал деп саналды, Гвинея жағалауындағы Кеңес шеттегі бекіністерді жабу туралы бұйрыққа қарсылық көрсетті, сауда мен қауіпсіздікке зиян келтіруінен қорқып. Құл саудасы жөніндегі комиссия 1799 жылы плантациялар үшін Вольта аймағын жақтады және жабылу бұйрығын кері қайтарды. Бұл бекіністердің болашағына қатысты белгісіздік пен Данияның құлдықты жоюдан кейін отарлау стратегиясын бейімдеудегі қиындықтарды көрсетеді. Дания әкімшілігінің ішкі келіспеушіліктері бекіністердің болашағын одан әрі усложнитті. Питер Тоннинг пен губернатор Врисбергтің бағалаулары жағалаудағы және ішкі аймақтардағы плантациялар жобаларына қарама-қайшы көзқарастарды көрсетті. Жағалау кеңесі тіпті осы кәсіпорындарды құруды жеңілдету үшін құл саудасын уақытша жалғастыруды ұсынды. Бұл Данияның шектеулі географиялық білімі, стратегия бойынша ішкі келіспеушіліктері және Наполеон соғыстарының әсерін көрсетеді, бұл отарлау әрекеттерін одан әрі қиындатты. Наполеон соғысынан кейін Питер Тоннинг, шығындарды азайтуға баса назар аударды, жаңа ішкі бекіністерді ұсынды. Бұл өзгеріс Данияның құл саудасысыз отарлау стратегиясын бейімдеудегі қиындықтарын көрсетеді. Тоннинг сияқты тұлғалар Асанте сияқты қуатты африкалық мемлекеттермен жақсы қарым-қатынас орнатуды талап ететін ішкі плантациялар жобаларын көздеді. Алайда, басқалары бекіністердің рөлін сауда мен қорғанысқа бағытталған, шектеулі деп сақты. Тонинг басқарған Гвинея комиссиясы ішкі колонияларды зерттеді, бірақ шығындарды есепке алатын Дания үкіметін сендіре алмады. Король Христиан VIII тіпті бекіністерді толығымен сатуға тырысты [66]. 1842 жылы губернатор Карстенсеннің келуі Акуапомда плантациялар құру және билікті көрсету үшін әскери кемелердің жыл сайынғы сапарымен белсенді отарлауға қызығушылықты қысқа мерзімге қайта жандандырды. Алайда, Данияның отарлауға деген ынтасының төмендеуі және қаржылық шектеулер 1850 жылы бекіністерді Ұлыбританияға сатуға әкелді, бұл Африкадағы отарлау амбицияларының соңы болды. 1850 жылдың 30 наурызында Дания Корольдігінің Дания Алтын жағалауындағы барлық бекіністері мен қоныстары Ұлыбританияға сатылып, Британдық Алтын жағалауының құрамына енді. Бұл кезең Дания әкімшілігінің ішкі күресін және Данияның Африка отарлауына жасаған қысқа сапарды белгілеген орындалмаған амбицияларын көрсетеді. Басты колониялық әкімшілігінің лауазымы 1658 жылдан бастап opperhoof (жекеше; кейде ағылшын тілінде станция бастығы деп аударылады) болды, тек 1766 жылы губернатор болып жоғарылатылды.
The Danish Gold Coast (Danske Guldkyst or Dansk Guinea) comprised the colonies that Denmark–Norway controlled in Africa as a part of the Gold Coast (roughly present day southeast Ghana), which is on the Gulf of Guinea. It was colonized by the Dano Norwegian fleet, first under indirect rule by the Danish West India Company (a chartered company), later as a crown colony of the kingdom of Denmark Norway. The area under Danish influence was over 10,000 square kilometres. The five Danish Gold Coast Territorial Settlements and forts of the Kingdom of Denmark were sold to the United Kingdom in 1850. Denmark had wanted to sell these colonies for some time as the expenses required to run the colonies had increased following the abolition of slavery. Although Britain was also struggling with rising costs, it sought to purchase them to reduce French and Belgian influence in the region, as well as to further curtail the slave trade that still operated there. The purchased settlements and forts were later incorporated into the British Gold Coast. the purpose of their forts on the Guinea coast became uncertain. Previously, these outposts had served solely for the slave trade, with no real impact beyond isolated trading activities. Colonial planners, recognising their limited knowledge of the surrounding territories (as evidenced by requests for detailed information), sought for other options. This shift coincided with growing abolitionist sentiment and the desire to establish plantation colonies in Africa to produce tropical commodities such as sugar and coffee. Debate arose over the most suitable locations for these new agricultural endeavours. The fertile Volta River region and the Akuapem Hills emerged as frontrunners, with the Council on the Guinea Coast even resisting orders to close outlying forts, fearing negative consequences for trade and security. The Slave Trade Commission ultimately favoured the Volta region for plantations, while rescinding the closure order in 1799. This back and forth illustrates the continuing uncertainty surrounding the future of the forts and the challenges Denmark faced in adapting its colonial strategy in the wake of the abolition of the slave trade. Internal disagreements within the Danish administration further complicated the future of the forts. Evaluations by Peter Thonning and Governor Wrisberg revealed opposing views on inland and coastal plantation projects. The Coastal Council even suggested a temporary continuation of the slave trade to facilitate the establishment of these ventures. This reflects the challenges Denmark faced limited geographical knowledge, internal disagreements over strategy and the impact of the Napoleonic Wars, which further hampered colonial efforts. In the post Napolenic war period, Peter Thonning, now focused on cost reduction, proposed new inland fortifications. This shift reflects Denmark's continuing difficulties in adapting its colonial strategy without the slave trade. Figures such as Thonning envisioned inland plantation ventures that required good relations with powerful African states such as Asante. Others, however, advocated a more limited role for the forts, focusing on trade and defence. The Guinea Commission, led by Thonning, explored inland colonies, but ultimately failed to convince a cost conscious Danish government. King Christian VIII even sought to sell the forts altogether [66]. The arrival of Governor Carstensen in 1842 briefly revived interest in a more active colonial approach, with plantations at Akuapem and annual visits by warships to project power. However, Denmark's waning enthusiasm for colonialism and financial constraints ultimately led to the sale of the forts to Great Britain in 1850, marking the end of its colonial ambitions in Africa. On 30 March 1850 all of Denmark's Danish Gold Coast Territorial Settlements and forts of the Kingdom of Denmark were sold to Britain and incorporated into the British Gold Coast. This period reveals the internal struggles within the Danish administration and the unfulfilled ambitions that marked Denmark's brief venture into African colonialism. The title of its chief colonial administrator was opperhoved (singular; sometimes rendered in English as station chief) since 1658, only in 1766 upgraded to Governor.
Дания құл саудасы
Даниялықтар 17 ғасырдың ортасынан 19 ғасырдың басына дейін құл саудасына қатысты. Осы кезеңде Данияның әскери-теңіз флоты және сауда флоты Еуропадағы төртінші ірі флот болып тіркелді. 1660 жылдары Алтын жағалау колониясы құрылған кезде алтын мен азу сияқты тауарлар бастапқыда басымдық танытты, бірақ 18 ғасырдың басында құлдар Дания саудасындағы ең маңызды тауарға айналды. Ірі құл кемелерін басқаратын кеме басшыларына Африка жағалауына жеткенде кабиналарын жылжымалы көрме залына айналдыру нұсқауы берілді. 18 ғасыр бойы Данияның Африка құлдарын экспорттауы Алтын жағалаудан экспортталатын барлық құлдардың шамамен 5 пайызын құрады, ал 1780 жылдары бұл көрсеткіш 10 пайызға өсті. 1672 жылы Данияның Батыс Үндістан және Гвинея компаниясы Кариб теңізінде Сент-Томас (1718), Сент-Джон (1718) және Сент-Круа (1733) колонияларын құруды бастады. Бұл иеліктердің жалпы ауданы 350 шаршы километрді құраса да, олар құл еңбегіне негізделген қарқынды және жоғары табыс әкелетін қант өндірісінің арқасында Дания туы астындағы трансатлантикалық құл саудасында маңызды рөл атқарды. Осының салдарынан, және Данияның Батыс Үндістанындағы құлдардың өлім-жітім көрсеткіші туу көрсеткішінен жоғары болғандықтан, құлдарды жыл сайын импорттау қажет болды. Осы құлдардың көп бөлігі Африкадан келсе, қалғандары Кариб теңізіндегі басқа аралдардан әкелінді. 1803 жылы құл саудасы тоқтатылғаннан кейін, Дания отарлаушылары Алтын жағалауда мақта, кофе және қант плантацияларын құруға тырысты, бірақ бұл әрекеттер көбінесе сәтсіз аяқталды. 1817 жылға қарай, жағалаудағы Данияның барлық бекеттері, Кристиансборг фортынан басқа, тастап кетілді, ол 1850 жылы басқа бекеттермен бірге британдықтарға сатылды.
Негізгі бекіністер
Келесі бекіністер 1850 жылы барлық бекіністер Ұлыбританияға сатылғанға дейін Данияның меншігінде болды. Ганадағы орны Бекініс атауы Құрылған/Иеленген Бағындырылған Ескермелер Аккра Christiansborg бекінісі 1658 1850 Алғаш рет 1658 жылы шведтерден басып алынды. 1680-1682 жылдар аралығында португалдықтар иеленді. 1850 жылы Ұлыбританияға сатылды. Ескі Нинго Fredensborg бекінісі 1734 1850 1850 жылы Ұлыбританияға сатылды. Кета Prinsensten бекінісі 1784 1850 1850 жылы Ұлыбританияға сатылды. Ада Kongensten бекінісі 1784 1850 1850 жылы Ұлыбританияға сатылды. Теши Augustaborg бекінісі 1787 1850 1850 жылы Ұлыбританияға сатылды.
Уақытша ұсталатын бекіністер мен сауда орындары
Осы негізгі бекіністерден басқа, бірнеше бекіністер мен сауда посттары уақытша даттардың бақылауында болды. Ганадағы орын Бекініс атауы Құрылған/Иеленген Берілген Ескермелер Кейп-Кост бекінісі Карлсборг 1658 1664 1658 жылы шведтерден тартып алынды. 1664 жылы британдықтар басып алды. Аманфул бекінісі Фредериксборг 1659 1685 Конг Конг биіктігі 1659 1661