АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің 6-шы полкінің 1-ші батальонының тарихы
1st Battalion, 6th Marines
1/6 батальоны – АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің солтүстік Каролинадағы Camp Lejeune базасында орналасқан бөлімшесі. Тарихы, құрамы, жауынгерлік жолы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1-ші батальон, 6-шы теңізшілер (1/6) – Солтүстік Каролина штатындағы Лежун лагерінде дислокацияланған АҚШ Теңіз әскері корпусының жаяу әскер батальоны. Оның құрамында шамамен 1100 теңізші және матрос бар. Олар II Теңіз экспедициялық күшінің (II MEF) 2-ші Теңіз дивизиясының 6-шы Теңіз полкінің бағынысында.
The 1st Battalion, 6th Marines (1/6) is an infantry battalion in the United States Marine Corps based in Camp Lejeune, North Carolina. It consists of approximately 1,100 marines and sailors. They fall under the command of the 6th Marine Regiment, the 2nd Marine Division of the II Marine Expeditionary Force (II MEF).
1922 1934 жылдар
Батальон 1922 жылдың 12 маусымында қайта жандандырылды және Пенсильвания штатындағы Геттисбургте маневрлерге қатысты. 1922 жылдың маусым-шілде айларында ол Теңіз жаяу әскерінің экспедициялық күштеріне бекітілді. 1924 жылдың маусымында 1/6 Доминикан Республикасына және Кубадағы Гуантанамо шығанағына жөнелтілді, 1925 жылдың қыркүйегіне дейін экспедициялық операцияларға қатысты. Бөлім Норфолк, Вирджинияға оралды және 1925 жылдың 1 қазанында таратылды. (Теңіз жаяу әскерінің экспедициялық медалі)
The battalion was reactivated on 12 June 1922 and participated in maneuvers at Gettysburg, Pennsylvania. From June–July 1922, it was assigned to the Marine Corps Expeditionary Force. In June 1924 1/6 deployed to the Dominican Republic and Guantanamo Bay, Cuba participating in expeditionary operations until September 1925. The unit returned to Norfolk, Virginia, and was deactivated on 1 October 1925. (Marine Corps Expeditionary Medal)
1927 жылдың 29 наурызында 1/6 Филадельфияда қайта жандандырылды, 1927 жылдың мамырында 1/6 Шанхай, Қытайға жөнелтілді және 3-ші бригадаға бекітілді. Батальон 1929 жылдың наурызында Калифорния штатының Сан-Диего қаласында қайтадан таратылды.
On 29 March 1927, 1/6 was reactivated in Philadelphia, Pennsylvania, in May 1927, 1/6 deployed to Shanghai, China and was assigned to 3rd Brigade. The battalion was again deactivated in March 1929 in San Diego, California
Янцзы өзені аңғары (19341938)
1934 жылдың 9 қыркүйегінде Вирджиния штатының Норфолк қаласында 1/6 бөлімі 1934 жылдың қыркүйек және қазан айларында Сан-Диегоға дислокацияланды. Содан кейін 1937 жылдың тамызында Қытайдың Шанхай қаласына жөнелтілді, онда Флот теңіз күштерінің 2-ші теңіз бригадасына қарасты болды. Батальон 1938 жылдың ақпан-сәуір айларында Сан-Диегоға қайта оралды. (Янцзы қызмет медалі, Қытай қызмет медалі)
On 9 September 1934, at Norfolk, Virginia, 1/6 relocated to San Diego during September and October 1934 and then deployed to Shanghai in China in August 1937 where it was assigned to the 2nd Marine Brigade, Fleet Marine Force. The battalion returned to San Diego during February to April 1938. (Yangtze Service Medal, China Service Medal)
Екінші дүниежүзілік соғыс (19391946)
1941 жылдың 1 ақпанында 2-ші теңіз бригадасы 2-ші теңіз дивизиясы, Флоттық теңіз күштері (FMF) деп қайта аталды. Соғысқа қатысуға дайындалып, 1/6 батальоны 1941 жылдың мамыр-шілде айларында Рейкьявикке (Исландия) жөнелтіліп, 1-ші Уақытша теңіз бригадасына қосылды. 1/6 батальоны 1942 жылдың наурыз айында Сан-Диегоға көшіріліп, FMF 2-ші теңіз дивизиясына қайта аталды. 1942 жылдың қазан-қараша айларында Жаңа Зеландияның Веллингтон қаласына орналасты. Екінші дүниежүзілік соғыс барысында батальон Гуадалканал, Тарава, Сайпан, Тиниан және Окинавада шайқасты. 6-шы теңізшілер полкі 1943 жылдың 4 қаңтарында Гуадалканалға түсіп, ол жерде 2-ші және 8-ші теңізшілер полкімен қысқа мерзімге қайта бірікті. 2-ші теңізшілер дивизиясының басым бөлігі кеткеннен кейін, уақытша армиялық-теңізшілер дивизиясының құрамында соғысқан 6-шы теңізшілер полкі, Кокумбонадан Эсперанс мүйісіне шабуыл жасап, жаудың соңғы күштерін жойып, Гуадалканалдағы соңғы американдық шабуылға қатысты. 6-шы теңізшілер полкі "Канал"дағы алты апта ішінде 223 адамнан құралған шығынға ұшырады (53-і шайқаста қаза тапты немесе жараларынан қайтыс болды, 170-і шайқаста жараланды). Тарава шайқасы кезінде 6-шы теңізшілер полкі 5-ші амфибиялық корпустың жүзбелі резерві болды. Шабуыл толқындары 1943 жылдың 20 қарашасында жағаға түсті, бірақ күшті қарсылыққа тап болды. Зардап көп болғандықтан, дивизияның барлық резервтік күштері күнінің өзінде қолданылды. 6-шы теңізшілер полкіне келесі күні таңертең жағаға түсуге бұйрық берілді. 1-ші және 3-ші батальондар Бетио аралының Жасыл жағажайына түсіп, аралды басып өтуге тапсырылды, ал 2-ші батальон жақын маңдағы Байрики аралында блоктандыру күштері ретінде қолданылды. 76 қанды сағаттан кейін Бетио қауіпсіз деп жарияланды. 1-ші және 3-ші батальондар Гавайидегі жаңа демалыс лагеріне көшірілді, бірақ 2-ші батальон атоллдың қалған бөлігін тазарту үшін қалды. 6-шы теңізшілер полкі 355 адамнан шығынға ұшырады (99-ы қаза тапты, 256-сы жараланды) және Таравадағы әрекеттері үшін Президенттік бірлік мақтау қағазын алды. Содан кейін полк Сайпан шайқасына және Тиниан операциясына қатысты. Полк 15 маусымда Сайпанның Қызыл жағажайына қатты отпен түсті. Бұл полк тарихындағы ең қиын шабуылдық қону болды; жағаға түскен алғашқы минуттарда үш батальон командирінің екеуі ауыр жарақат алды. Келесі күні таңертең 6-шы теңізшілер полкі танкілермен қолдау көрсетілген бірнеше қарсы шабуылдарды тойтарып, плацдармды сақтап қалды. Машинашы PFC Гарольд Г. Эпперсон 25 маусымда гранатаға секіріп, өмірін құрбан етті және сол әрекеті үшін құрмет медалімен марапатталды. Содан кейін полк аралдың батыс жағында, Гарапан қаласының жағалауы арқылы Танапагқа қарай жылды, онда теңіз жауынгерлері соғыстың ең үлкен Императорлық жапон армиясының банзай шабуылына тап болды. Полк үшін келесі шайқас 25 шілдеде Тинианда болды, ол 2-ші теңізшілер дивизиясының қалған бөлігіне қосылып, 1 тамызда Тинианның оңтүстік ұшын белгілеген жартасқа дейін аралдан төмен қарай жылды. Жаудың соңғы бекінісін алу үшін үш күндік қатал шайқас қажет болды. Сол шайқас кезінде PFC Роберт Л. Уилсон серіктерін қорғау үшін денесімен жаудың гранатасын жауып, құрмет медалімен марапатталды. Тиниандағы он күндік шайқаста полк 34 жауынгерін жойып, 165 жауынгерін жаралады. 1945 жылдың қыркүйегінде бөлімше Нагасакиге жөнелтіліп, 1945 жылдың қыркүйегінен 1946 жылдың маусымына дейін Жапонияны оккупациялауға қатысты. (Президенттік бірлік мақтау қағазы, Америка қорғаныс қызметі медалі, Еуропалық-Африкалық-Таяу Шығыс кампаниясы медалі, Азиялық-Тынық мұхит кампаниясы медалі, Екінші дүниежүзілік соғыстағы Жеңіс медалі, Әскери-теңіз күштерінің оккупациялық медалі)
On 1 February 1941, the 2nd Marine Brigade was re designated as the 2nd Marine Division, Fleet Marine Force (FMF). In anticipation of joining the war 1/6 deployed during May to July 1941 to Reykjavík, Iceland and was reassigned to the 1st Provisional Marine Brigade. 1/6 relocated during March 1942 to San Diego and were reassigned to the 2nd Marine Division, FMF. From October to November 1942 it deployed to Wellington in New Zealand. During the course of World War II the battalion fought at Guadalcanal, Tarawa, Saipan, Tinian and Okinawa. The 6th Marines landed at Guadalcanal on 4 January 1943 where it was briefly reunited with the 2nd and 8th Marines. The 6th Marines, fighting as part of a temporary Army Marine division after the bulk of the 2nd Marine Division departed, participated in the final American offensive on Guadalcanal advancing from Kokumbona to Cape Esperance and eliminating the last remaining enemy forces. The 6th Marines suffered 223 casualties (53 killed in action or died of wounds, 170 wounded in action), during its six weeks on the "Canal". During the Battle of Tarawa, the 6th Marines was the V Amphibious Corps' floating reserve. The assault waves stormed ashore on 20 November 1943 but ran into stiff opposition. Casualties were so heavy that the entire division reserve was committed on the first day. The 6th Marines was ordered ashore the following morning. The 1st and 3rd Battalions landed across Betio's Green Beach and were ordered to drive the length of the island, the 2nd Battalion was used as a blocking force on nearby Bairiki Island. Betio was declared secure after 76 bloody hours. The 1st and 3rd Battalions were re located to a new rest camp in Hawaii, but the 2nd Battalion stayed on to clear the rest of the atoll. The 6th Marines suffered 355 casualties (99 dead, 256 wounded) and received a Presidential Unit Citation for its actions on Tarawa. The regiment next participated in the Battle of Saipan and the Tinian operation. The regiment landed under heavy fire at Saipan's Red Beach on 15 June. This was the most difficult assault landing in regimental history; two of the three battalion commanders were seriously wounded in the first minutes ashore. Early the next morning, the 6th Marines repulsed several tank supported counterattacks that saved the beachhead. Machine gunner PFC Harold G. Epperson sacrificed his own life by diving on a grenade on 25 June and received a posthumous Medal of Honor for that action. The regiment then drove north up the west side of the island through the coastal town of Garapan and on toward Tanapag, where the Marines faced the largest Imperial Japanese Army banzai attack of the war. The next battle for the regiment was at Tinian on 25 July and joined the rest of the 2nd Marine Division as it elbowed its way down the island until reaching the escarpment that marked Tinian's southern tip on 1 August. It took three days of tough fighting to reduce the final enemy stronghold. During that fighting, PFC Robert L. Wilson covered a live grenade with his body to protect his comrades and earned a posthumous Medal of Honor. The regiment lost 34 killed and 165 wounded in ten days on Tinian. In September 1945, the unit deployed to Nagasaki where it participated in the Occupation of Japan from September 1945 to June 1946. (Presidential Unit Citation, American Defense Service Medal, European African Middle East Campaign Medal, Asiatic Pacific Campaign Medal, World War II Victory Medal, Navy Occupation Medal)