Сезар Франкның D минорындағы симфониясы – 19 ғасыр композиторының ең танымал шығармасы. Циклдік форма, қайта келетін тақырыптар, тұңғыш орындалуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1889 жылы Сезар Франк жазған музыкалық шығарма
1889 musical work by César Franck
Д-минордағы симфония – 19 ғасыр композиторы Сезар Франк жазған ең танымал оркестрлік шығарма және оның жетілген симфониясының жалғызы. Ол циклдік форманы қолданады, онда маңызды тақырыптар барлық үш бөлімде қайта оралады. Франк екі жылдық жұмыстан кейін симфонияны 1888 жылдың 22 тамызында аяқтады. Оның тұңғыш орындалуы 1889 жылдың 17 ақпанында Жюль Гарсиннің жетекшілігімен Париж консерваториясында болды. Франк оны өзінің шәкірті Анри Дюпаркқа арнады. Сол кездегі сын-пікірлер әртүрлі болғанымен, ол кейіннен халықаралық оркестр репертуарына енді. Бүгінде 20 ғасырдың бірінші жартысындағыдай жиі концерттерде орындалмаса да, ол көптеген рет жазылған (70-тен астам жазбасы бар).
The Symphony in D minor is the best known orchestral work and the only mature symphony written by the 19th century composer César Franck. It employs a cyclic form, with important themes recurring in all three movements. After two years of work, Franck completed the symphony on August 22, 1888. It was premiered at the Paris Conservatory on 17 February 1889 under the direction of Jules Garcin. Franck dedicated it to his pupil Henri Duparc. Despite mixed reviews at the time, it has subsequently entered the international orchestral repertoire. Although today programmed less frequently in concerts than in the first half of the 20th century, it has been recorded numerous times (more than 70 recordings are available).
Өмірбаян
Франк 1822 жылы қазіргі Бельгияда дүниеге келген, ал 1871 жылы Франция азаматы болып қабылданды. Сол жылы ол француз музыкасын насихаттау үшін Камиль Сент-Сенс пен Ромен Буссин Франко-Пруссия соғысынан кейін құрған Société nationale de musique-нің негізін қалаушы мүшесі болды. Франктің 1870 жылдан кейінгі шығармалары оның неміс музыкасына, әсіресе Рихард Вагнердің музыкасына деген қызығушылығының және үдемелі танылуының куәсі болды. Франкті негізінен шәкірті Анри Дупарк ынталандырғандықтан, ол "өмірінің соңғы кезеңінде әр жазда Вагнердің бір партитурасын зерттеуге тырысты". Вагнердің композициялық тәсілдеріне қатысты екіұшты сезімде болғанымен, оның Вагнердің қадір-қасиетіне берген бағасы Société nationale-дегі (әсіресе Сент-Сенс) басқаларынан айырмашылығы "ұлтшылдық көзқарасқа ешқандай ықпал етпеді". Ол неміс музыкасының жақтасы болды және 1870 жылдары Франциядағы музыкаға қатысты "неміс шабуылы" деп аталатын жағдайға қатысты әріптестерінен гөрі аз алаңдады. Франк симфонияны "досым Анри Дупаркке" арнады, осы шәкірт оны Вагнердің операларын тереңдетуге басты түрде шақырған еді. Франк өзінің шығармашылық шыңына 1870 жылдары, ол елу жасының соңында жетті. Оның фортепианолық квинтеті мен "Les Béatitudes" ораториясы 1879 жылы, симфониялық вариациялары 1885 жылы және скрипкалық сонатасы 1886 жылы жарық көрді. 1887 жылы ол француз музыкасына қарағанда неміс музыкасына көбірек байланысты музыкалық форма – симфонияның эскиздерін бастады. Берлиоз сияқты Франк Бетховенді құрметтеді, және көптеген зерттеушілер Бетховеннің, әсіресе соңғы сырғалы квартеттердің симфонияға әсерін атап өтті, формасы жағынан – Франк циклді құрылымды қабылдады, сондай-ақ мазмұны жағынан да. Берлиоз сияқты Франк та Хайдн, Моцарт және Бетховеннің классикалық симфониясының дәстүрлі төрт бөлімді формасынан бас тартты; Берлиоздың бес бөлімнен тұратын "Симфония фантастикасынан" айырмашылығы, Франктің симфониясы үш бөлімнен тұрады. Бұл шығарма пікірлерді бөліп алды. Le Figaro газеті: "М. Сезар Франктің жаңа шығармасы өте маңызды композиция және ол білімді музыканттың қуатты өнерінің мүмкіндіктерімен жасалған; бірақ ол соншалықты тығыз және күрделі, біз оның барлық аспектілерін түсіне алмаймыз және аудиторияға таратылған талдамалық және тақырыптық жазбаға қарамастан, оның әсерін бірінші тыңдау кезінде сезіне алмаймыз". Газет кейбір тыңдаушылардың "күлкілі құлшынысына" қарсы басқаларының салқын қабылдануын салыстырды. Франктің оркестрлеуіне консервативті топтардан ерекше сын айтылды: Винсент д'Инди Франктің консерваториядағы аты-жөні белгісіз әріптесінің: "Кім симфонияда кор-англияны естіген? Хайдн немесе Бетховеннің кор-англияны қолданған бірде-бір симфониясын атаңызшы" деген сұрағын келтірді. Франктің латулы аспаптарды қолдануы тым айқын деп сынға түсті, әдеттегі оркестрлік трубаларға коренеттер қосылды. Белгілі музыкалық сыншы Камилла Беллаги 1889 жылы "Revue des Deux Mondes" журналында жариялаған сын-пікірінде оны "қарқынсыз және сұрғылт музыка, әсемдік пен сүйкімділіксіз" деп бағалады және симфонияның негізгі төрт такттық тақырыбын "консерватория студенттеріне берілетін деңгейден де жоғары емес" деп қысым жасады. Кейінірек бұл шығарманы тыңдаған кезде, Le Ménestrel сын мен мақтауды теңгерді: ол музыканы күңгірт және өркөкірек деп тапты, бірақ оны "поптың догма туралы айтқан сенімділігімен" орындады. Франктің симфониясы XIX ғасырдың аяғындағы француз музыка сыншыларының ұлттық ортасынан тыс жерлерде тез танымал болды. Концерттік бағдарламалар бұл симфонияның ең көп орындалатын француз симфонияларының бірі болғанын және Бетховеннің шығармаларымен салыстырғанда танымал болғанын көрсетті. 1920 жылдардан 1970 жылдарға дейін симфония көпшілік арасында танымал болды және АҚШ-тың жетекші оркестрлері оны жиі орындады, бірақ содан бері оның беделі төмендеп, енді оркестрлік репертуардың бөлігі емес. 2022 жылы музыканттар мұны музыкалық талғамдардың өзгеруіне, музыкамен тым жақсы таныс болуына немесе процессиялық баяу бөлімнің руханилығының секулярлық дәуірде маңыздылығын жоғалтуына байланысты деп түсіндірді.
Franck, born in 1822 in what is now Belgium, became a naturalised French citizen in 1871. That year, he was a founding member of the Société nationale de musique, established in the wake of the Franco Prussian War by Camille Saint Saëns and Romain Bussine to promote French music. Franck's works after 1870 reflect his growing awareness of and interest in German music, especially that of Richard Wagner. Urged on principally by his student Henri Duparc, Franck "made an effort to study one of the Wagner scores every summer during the last period of his life.". Although he remained ambivalent about Wagner's compositional approach, his estimation of Wagner's merits remained, unlike others in the Société nationale (notably Saint Saens) "in no way influenced by the nationalist dimension." He remained an admirer of German music and was less troubled than some of his colleagues about the so called "L'invasion germanique" of music in France in the 1870s. Indeed, Franck dedicated the symphony "to my friend Henri Duparc," the student who had principally urged him to deepen his knowledge of Wagner's operas. Franck reached his creative peak in the 1870s, when he was in his late fifties. His Piano Quintet and the oratorio Les Béatitudes appeared in 1879, the Symphonic Variations in 1885 and the Violin Sonata in 1886. In 1887 he began sketches for a symphony – a musical form more associated with German than with French music. Like Berlioz, Franck revered Beethoven, and several commentators have noted the influence of Beethoven, particularly the late string quartets, on the symphony, both as to form – Franck adopted a cyclic structure – and content. Like Berlioz, Franck departed from the customary four movement form of the classical symphony of Haydn, Mozart and Beethoven; unlike the Symphony fantastique by Berlioz, which is written in five movements, Franck´s symphony is written in three. The piece divided opinion. Le Figaro commented, "The new work of M. César Franck is a very important composition and developed with the resources of the powerful art of the learned musician; but it is so dense and tight that we cannot grasp all its aspects and feel its effect at a first hearing, despite the analytical and thematic note that had been distributed to the audience". The paper contrasted the "exuberant enthusiasm" of some listeners with the coolness of the reception from others.|group=n Exception was taken in conservative quarters to Franck's orchestration: Vincent d'Indy said that an unnamed colleague of Franck's on the faculty of the Conservatoire asked, "Who ever heard of a cor anglais in a symphony? Just name a single symphony by Haydn or Beethoven introducing the cor anglais". Franck's use of the brass was criticised as being too blatant, with cornets added to the usual orchestral trumpets. The noted music critic, Camille Bellaigue in an 1889 review published in Revue des Deux Mondes dismissed it as "arid and drab music, without grace or charm," and derided the principal four bar theme upon which the symphony expands throughout as "hardly above the level of those given to Conservatoire students." At a later hearing of the work, Le Ménestrel balanced criticism and praise: it found the music gloomy and pompous, with little to say, but saying it "with the conviction of the Pope pronouncing on dogma". Outside of the nationalist environment of French music criticism of the late nineteenth century, Franck's symphony quickly became popular. Concert programs reveal that this symphony became one of the most frequently performed French symphonies and rivalled the popularity of Beethoven's works. From the 1920s to around the 1970s, the symphony was popular with audiences and was frequently performed by leading U. S. orchestras, but since then it has substantially declined in prominence and is no longer part of the orchestral canon. In 2022, musicians attributed this to changing musical tastes, an overfamiliarity with the music, or the spirituality of the processional slow movement becoming less relevant in a more secular age.
Аспаптар
Бұл музыкада екі флейта, екі гобой, ағылшын гобойы, екі кларнет, бас кларнет, екі фагот, төрт валторна, екі корнет, екі труба, үш тромбон, туба, литавра, арфа және скрипкалар тобы қолданылады.
The score calls for two flutes, two oboes, cor anglais, two clarinets, bass clarinet, two bassoons, four horns, two cornets, two trumpets, three trombones, tuba, timpani, harp and strings.
Нысан
Кейінгі романтикалық симфониялық құрылымнан өзгешелік ретінде, ре минор симфониясы үш бөлімнен тұрады, олардың әрқайсысы шығарманың басында таныстырылған алғашқы төрт такттық тақырыпқа сілтеме жасайды.
In a departure from typical late romantic symphonic structure, the Symphony in D minor is in three movements, each of which makes reference to the initial four bar theme introduced at the beginning of the piece.
Жазбалар
Бұл туынды жиі жазылған. BBC өзінің "Record Review" бағдарламасымен байланысты жазбалардың тізімін жариялады, онда 2017 жылы жазбалардың салыстырмалы шолуы эфирге таратылды:
The work has been frequently recorded. The BBC published a list of recordings in connection with its programme Record Review, on which a comparative review of recordings was broadcast in 2017: