Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз дәрігері және бактериологы Пол Феликс Арманд Делильль (3 шілде 1874 – 4 қыркүйек 1963) – француз дәрігері, бактериологы, профессор және Француз медицина академиясының мүшесі. Ол Солтүстік Франциядағы өз шаруашылығына миксома вирусымен зарарланған қоян жұбын босату арқылы егінін қояндардан қорғауға тырысқанымен әйгілі. Вирустың таралуы 1950-ші жылдары Еуропаның көп бөлігінде және одан тыс аймақтарда қоян популяциясының күрт төмендеуіне алып келген миксоматоз індетіне себеп болды.
French physician and bacteriologist
Paul Félix Armand Delille (3 July 1874 – 4 September 1963) was a French physician, bacteriologist, professor, and member of the French Academy of Medicine. He is best known for attempting to protect his crop from rabbits by releasing a pair of rabbits infected with Myxoma virus on to his farm in northern France. The spread of the vira lead to a plague of myxomatosis that caused the collapse of rabbit populations throughout much of Europe and beyond in the 1950s.
Өмірбаян
Францияның орталық бөлігіндегі Нивер провинциясының Фуршамбо қаласында туған Арман Делиль медицинаны оқып, Париж медицина мектебінде профессор болды, балалардағы жұқпалы аурулар саласында маманданды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол безгекке қатысты маңызды жұмыстар жасады, осы еңбегі үшін Құрмет легионының командирі атанды. 1939 жылы жазған «Әлеуметтік қызмет туралы трактаты» үшін 1943 жылы Фабиен сыйлығына ие болды, содан кейін 1944 жылы Ұлттық медицина академиясының мүшесі болып сайланды және кейін медицинаны зерттеуден зейнетке шықты.
Born in Fourchambault, Nièvre, in central France, Armand Delille studied medicine and became a professor at the Paris School of Medicine, specialising in infectious diseases in children. During the First World War he carried out important work on malaria, for which he was made a Commander of the Legion of Honour. Winner of the Fabien Prize in 1943 for his Treatise on Social Service written in 1939, he was then elected a member of the National Academy of Medicine in 1944, where he later retired from the study of medicine.
Миксоматоздың босауы
Арман Делиль зейнетке шыққаннан кейін, Австралиядағы қоян обасын жоюда миксоматоз вирусының тиімділігі туралы оқыған соң, 1952 жылы Парижден алыс емес, Эур-э-Луардағы Шато-Майлбои жеке меншігіне вирусқа қасақана кіргізуге шешім қабылдады. Ол 1949 жылы оқшауланған вирус штаммын пайдаланды және меншіктің жабық болуы вирус басқа қоян популяцияларына таралуына кедерес жасайды деп ойлады. Вирустың алғашқы таратылуынан кейін бір жыл ішінде Франциядағы жабайы қояндардың шамамен 45%-ы, сондай-ақ үй қояндарының 35%-ы осы аурудан өлді. Кейіннен ауру Батыс Еуропаның қалған бөлігіне таралып, Нидерланды, Бельгия, Италия, Испания, Германия, Ұлыбритания және одан әрі қоян популяциясын құртты. Франциядағы қоян популяциясына тигізген әсері зор болды. Вирус таратылған жыл, 1952–1953 жылдар аралығындағы аң аулау маусымында 25 аң аулауда өлтірілген қоянның жалпы саны 55 миллионнан асты, ал 1956–1957 жылдардағы көрсеткіш 1,3 миллионды құрады, бұл 98%-ға азайды. Арман Делиль қоян аулаушылар тарапынан айыпталып, фермерлер мен орманшылар тарапынан мақтауға ие болды. Ол сотқа тартылып, 1955 жылдың қаңтар айында кінәлі деп танылып, 5000 франк айыппұл төледі. Бірақ, кейін ол құрметке бөленді; 1956 жылдың маусымында француз өзендері мен ормандары департаментінің құрметті бас директоры Бернар Дюфай оның жетістіктерін еске алу үшін оған алтын медаль табыс етті. Медальдің бір жағында Арман Делильдің, екінші жағында өлген қоянның бейнесі бейнеленген. Бұл ауру қоянды тамақ ретінде пайдаланатын жыртқыштарға да әсер етті, әсіресе қоянға маманданған ибериялық рысқасы, ол өзінің диетасын маңызды түрде өзгерте алмайды. Инфекцияға шалған қояндарды нысанаға алушы аңшылардың саны көп, олар бұл әрекетті мейірімділік актісі деп санайды. Алайда, 2005 жылы Ұлыбританияның жер тіркелімі жүргізген зерттеуде қоян популяциясы екі жыл сайын үш есеге өскені анықталды, бұл вирустың генетикалық тұрақтылығының артуынан болуы мүмкін.
During his retirement, after having read of the effectiveness of the myxomatosis virus in dealing with rabbit plagues in Australia, in 1952 Armand Delille decided to intentionally introduce the virus onto his private estate of Chateau Maillebois in Eure et Loir, not far from Paris. He used a strain of the virus, which had been isolated in 1949 and believed that the enclosed nature of the estate would prevent its spread into other rabbit populations. Within a year of the initial release, an estimated 45% of the wild rabbits in France had died of the disease, along with 35% of domestic rabbits, and the disease subsequently spread to the rest of western Europe, destroying rabbit populations in the Netherlands, Belgium, Italy, Spain, Germany, Britain, and beyond. The effect on the rabbit population of France was dramatic. In the hunting season covering the year of the release of the virus, 1952–1953, the total number of rabbits killed in 25 hunts exceeded 55 million; the figure for 1956–1957 was just 1.3 million, a 98% reduction. Armand Delille found himself both condemned by rabbit hunters and showered with praise by farmers and foresters. He was prosecuted, and in January 1955 he was convicted and fined 5,000 francs. However, he was later honored; in June 1956 he was awarded a gold medal to commemorate his achievement by Bernard Dufay, honorary director general of the French Department of Rivers and Forests. The medal depicts Armand Delille on one side, and a dead rabbit on the other. The disease has in turn affected predators dependent on rabbits as a food source, in particular the Iberian lynx, a rabbit specialist which is unable to significantly adapt its diet. It is not uncommon for shooters to specifically target infected rabbits, viewing the act as being merciful. However, in 2005 the UK Land Registry conducted a survey of of its land and reported that the rabbit population had increased three fold every two years, likely a product of increasing genetic resistance to the virus.