Салықтан қашудың "қораптан таңдау" әдісі (1970-80 жылдар Австралиясы)
Cherry-picking tax avoidance
1970-80жж Австралиядағы салықтан қашудың "cherry picking" әдісі, зейнетақы қоры арқылы салық жеңілдіктерін пайдалану. Салық сақтау шаралары туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Cherry picking салықтан жалтару – 1970 жылдары мен 1980 жылдардың басында Австралияда қолданылған салықтан қашудың бір түрі. Компаниялардың зейнетақы қорларына жасаған жарналары салықтан жеңілдік алып, бірақ ақша бірден компанияға қайтарылып отырды. Салық схемаларының жіктелуінде, бұл схема мақсатталған жүйенің айқын теріс пайдалануы болып табылды. Австралиялық салық басқармасы осы схемаға, кем дегенде кейбір жағдайларда, қорлардың шын мәнінде қызметкерлерге тиесілі еместігі (салық жеңілдігін алу үшін заңмен белгіленген талап) негізінде қарсы шара қолдана алды.
Cherry picking tax avoidance was a form of tax avoidance used in Australia in the 1970s and early 1980s. Company contributions to a superannuation fund were claimed as tax deductions, but the money immediately went back to the company. In the taxonomy of tax schemes, this one was an obvious abuse of an intended system. The Australian Taxation Office was able to attack the scheme, at least in some instances, on the basis that the funds were not in fact ones that benefited employees (a legislative requirement for tax deductibility).
Операция
Компания зейнетақы қорын құрып, оның басқарушысы ретінде еншілес компания болады. Компания бұл қорға белгілі бір қызметкерлердің мүддесі үшін ақша төлейді. 1936 жылғы Табыс салығын бағалау туралы заңның 82AAE (кейін күшін жойған) бабына сәйкес, мұндай төлемдер салықтан шегерілетін (бастапқы жалақының 5 пайызы немесе 400 доллар, қайсысы жоғары болса, соның шегінде). Бірақ қордың басқарушысы ақшаны компанияға тиімді шарттармен, мысалы, төмен пайыздық ставкамен және кепілсіз түрде қайтарып беретін. Осылайша компания салық жеңілдігін алып, ақшасын сақтап қалды. Қызметкерлер алданбады. Олардың жалақысы мен еңбек шартында зейнетақы қарастырылмағандықтан, олар күткеннің бәрін алды және өз атынан ашылған зейнетақы қор туралы хабардар болған жоқ. Қордың басқарушысы әдетте Австралия салық қызметіне жылдық есептерінде қордың барлық мүшелеріне жәрдемақы алу құқықтары туралы хабарланғанын көрсетуі керек еді. Бірақ бұл ешқашан орындалмады, қызметкерлерді қасақана қараңғыда ұстады. Компания басшылары қызметкерлердің қордың жәрдемақы төлеуге қатысты формальды талаптарын орындамауына ықпал етті. Мысалы, мүше зейнеткерлік жасқа жеткенше компанияда жұмыс істеуі керек болуы мүмкін. Қызметкерлер жұмыстан босатылды немесе осы жасқа дейін кетіп қалуға көндірілді, ал олардың білмейтіндей жоғалтқан жәрдемақылары қордың резервтеріне айналды немесе басқа мүшелерге (әдетте компания иелері кіретін) берілді.
A company would create a superannuation fund, with an associate as the trustee. The company paid money into the fund, ostensibly for the benefit of particular employees. Under section 82AAE (now repealed) of the Income Tax Assessment Act 1936 such contributions were tax deductible (to a limit of 5% of initial salary or $400, whichever was greater). But the trustee of the fund would immediately lend the money back to the company on favourable terms, such as a low interest rate and unsecured. So the company got a tax deduction but kept its money. Employees were not being defrauded. Their wages and conditions didn't provide for any superannuation, so they received everything they expected to and were unaware of the super fund notionally in their names. The trustee of the fund normally had to declare in its annual report to the Australian Taxation Office that all members of the fund had been notified of their rights to benefits. But this was never the case, employees were kept deliberately in the dark. The company's officers would arrange that employees never satisfied the formal requirements of the fund for payment of benefits. Those requirements might for instance be for a member to remain employed by the company until a specified retirement age. Employees would be sacked or persuaded to leave before that age, and the benefits they forfeited (in ignorance) would become fund reserves or would be attributed to other members (which normally included the company owners themselves).
Раимор
1981 және 1982 жылдары Жаңа Оңтүстік Уэльс Жоғарғы сотында Келли мен Raymor (Illawarra) Pty Ltd ісі бойынша вишня жинау схемасының бір түрі жарияланды. Raymor компаниялар тобы Пол және Уильям Келли ағайындыларына тиесілі болды және 1973 жылдың маусым айында зейнетақы қорын құрды. Қорды басқарған компания – Raymor (Illawarra) Pty Ltd, директорлары ағайындылар және олардың сенімді хатшысы Джой Моусон болды. Қордың құрылу мақсаты тек салықтық жеңілдіктер алу болды, сондықтан қызметкерлерге хабарланғанмен, аталған идеядан бас тартқандай әсер қалдыруға рұқсат етілді. Raymor компаниялары 1973 жылдың 30 маусымынан 1977 жылдың 30 маусымына дейінгі кезеңде жасалған жарналар бойынша, шамамен 1000 қызметкерге (бірақ барлығы бір уақытта емес, штаттық айналым жоғары болды) 2,8 миллион доллар сомасында шегерімдер сұрады. Қор ақшаны жылдық 2,7%-дан 4,4%-ға дейінгі мөлшерлемемен қайтарып берді. Сонымен қатар, кейбір басшыларға салықтан босатылған жалақыны арттыру мақсатында (несие салық салынатын табысқа жатпағандықтан) ақша берілді. 1977 жылы схема тоқтатылды, себебі әрбір қызметкер үшін шегерімнің ең жоғары лимитіне жетілді. Уильям Келли тіпті үш кішкентай баласын (музыканттар ретінде жұмыс істейді деп көрсетілді) қорға тіркеп, қызметкерлер санын арттырды. Осыдан кейін М. Моусон зейнетке жақындап келе жатқан қызметкерлердің тізімін жүргізді, себебі олар (білмесе де) жәрдемақы алуға құқылы болады. Мұндай қызметкерлерге зейнетке ертерек шығу ұсынылды немесе олар уақытша жұмысқа немесе басқа да байланысты компанияға қайта қабылданды. Ешбір қызметкерге ешқандай жәрдемақы төленбеді. Бұл мәліметтерге себеп – Пол Келлинің бизнестің күнделікті ісіне араласпауы, ал ағасы Уильямның компания ісін өз пайдасына, яғни теңсіздікке ұрындырып отырғанына күдік тудыруы болды. Уильям Келли мен М. Моусон Пол Келлидің қордың қаржылық есептерін тексеруіне кедерлес болу үшін Raymor (Illawarra) Pty Ltd компаниясын қордың сенімді басқарушы лауазымынан кетіруге мәжбүр етті. Содан кейін Келли қор мүшелері атынан сотқа жүгініп, ағасы мен М. Моусонның сенімді басқарушылар ретіндегі міндеттерін бұзғанын мәлімдеді. Пол Келлидің қор мен оның мүшелері туралы шынайы алаңдағаны күмәнді, себебі ол схеманың басталуынан бері оны білген. Сот судьясы Вуттеннің айтуынша, бұл, мүмкін, "ағасын жазалауға ыңғайлы құрал" болған шығар. Дегенмен, іс бітірілді (Пол Келли іс барысында қайтыс болды). Судья Вуттен бұл жағдайға риза болмағандай көрінді және қор мүшелерін қорғау үшін бұйрық беруге мүмкіндік алғанын қалаған болар. Ол өзінің есебінде сот ережелерін келтіріп, талапкердің істі тоқтату туралы өтінішін қабылдауға міндетті екенін көрсетті. Бірақ ол есебін Австралиялық салық қызметіне (ATO) және Бас прокурор мен Әділет министрлігіне жіберді. ATO кейіннен салықтық бағалауды өзгертіп, Raymor тобының зейнетақы қорына жасаған жарналары бойынша шегерімдерді мойындамады. Raymor 1990 және 1991 жылдары Raymor Contractors Pty Ltd / Federal Commissioner of Taxation ісі бойынша Федералды сотқа шағым түсірді. Бұл іс суперкорга жасалған төлемдердің 82AAE бөлімінің шегерімге жатқызу талаптарын орындау-орындамауына байланысты болды. Аталған бөлімге сәйкес, жарна "зейнетақы төлемдерін немесе оның күтіміндегі адамдарды қамтамасыз ету мақсатында" жасалуы керек еді. Сот төлемдердің мақсаты қызметкерлерге жәрдемақы беру емес, компанияға салықтық жеңілдіктер беру екеніне көз жеткізді және ATO пайдасына шешім шығарды.
Details of one cherry picking scheme came out in 1981 and 1982 in the Supreme Court of New South Wales in the case of Kelly v Raymor (Illawarra) Pty Ltd. The Raymor Group of companies was owned by brothers Paul and William Kelly and created its super fund in June 1973. The trustee was a company Raymor (Illawarra) Pty Ltd, which had as directors the brothers and their trusted secretary Joy Mawson. The fund was purely for tax purposes, so although it was announced to the staff the impression was then allowed to build that the idea had been abandoned. The Raymor companies claimed deductions for contributions made in tax years ending 30 June 1973 through 30 June 1977, an amount of about $2.8 million on about 1,000 employees (not all employed at the one time, staff turnover was very high). The fund lent the money back at interest rates between 2.7% and 4.4% per annum. Some money was also lent to selected executives as a way of giving them a tax free salary increase (a loan being untaxed). The scheme halted in 1977 only because the maximum deductible limit had been reached for each employee. William Kelly even enrolled his three young children in the fund (supposed to be working as musicians) to get more employees. Ms Mawson from then on maintained a list of employees approaching retirement age, since they would (though they didn't know it) become entitled to benefits. Such employees were asked to leave a little earlier, or were re employed as casuals or by a separate associated business. No employee was ever actually paid any benefits. These details came out because Paul Kelly, who did not involve himself in daily operations of the business, suspected his brother William was arranging company matters to his own benefit, i. e. unequally. William Kelly and Ms Mawson had Raymor (Illawarra) Pty Ltd resign its position as trustee of the fund in order to prevent Paul Kelly examining the fund's books. Kelly then sued on behalf of the fund members, alleging his brother and Ms Mawson had breached their duties as trustees. It's highly doubtful Paul Kelly had much actual concern about the fund and its members; for a start he'd known of the scheme from its inception. As Justice Wootten said, it may have just been a "convenient stick with which to beat his brother". In any event, the case was settled (Paul Kelly died during the course of the case). Justice Wootten was apparently very unimpressed by the whole business and it seems would have welcomed the opportunity to make orders for the protection of fund members. In his report he cited the court rules that required him to accept discontinuation by the plaintiff. What he did do though was have his report sent to the Australian Taxation Office (ATO) and to the Department of Attorney General and Justice. The ATO subsequently made amended tax assessments denying the Raymor Group deductions for its super fund contributions. Raymor went to the Federal Court in 1990 and 1991 to appeal against that, in the case Raymor Contractors Pty Ltd v Federal Commissioner of Taxation. That case turned on whether the payments to the superfund met the requirements of section 82AAE for deductibility. Under that section the contribution had to be "for the purpose of making provision for superannuation benefits for, or for dependants of, any one employee". The court was satisfied the purpose was not employee benefits but tax benefits to the company, and hence found for the ATO.