Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралия армиясының жаяу әскер батальоны
Infantry battalion of the Australian Army
11-ші батальон – Австралия армиясының батальоны, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бірінші Австралия Императорлық күштері үшін құрылған алғашқы жаяу әскер бөлімдерінің бірі. Бұл батальон Батыс Австралияда жұмылдырылған алғашқы бөлім болды. Перттегі қысқа оқудан кейін батальон Мысырға аттанды, онда төрт ай бойы қарқынды дайындықтан өтті. 1915 жылғы сәуірде батальон Галлиполи түбегіне шабуылға қатысып, Анзак шығанағына түсті. 1915 жылғы тамызда батальон Лоун Пайн шайқасында күш көрсетті. Галлиполиден шыққаннан кейін батальон Мысырға қайтып оралды, онда 51-ші батальонды құруға көмектесу үшін бөлінді. 1916 жылғы наурызда батальон Франция мен Бельгиядағы Батыс майданға жөнелтілді, онда 1918 жылғы қарашаға дейін окоп соғысына қатысты. Батальон 1919 жылы таратылды, бірақ 1921 жылдан бері бірнеше рет резервтік бөлімше ретінде қайта құрылып, біріктірілді, бастапқыда 11-ші батальон (Перт қаласы полкі) ретінде, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапонияға қарсы Жаңа Британияда қысқа науқан жүргізді. Бастапқы 11-ші батальонның дәстүрін сақтаған басқа бөлімшелерге 11-ші/44-ші батальон (Перт қаласы полкі), «А» (Перт қаласы) ротасы, 1-ші батальон, Корольдік Батыс Австралия полкі және қазіргі 11-ші/28-ші батальон, Корольдік Батыс Австралия полкі кіреді.
The 11th Battalion was an Australian Army battalion that was among the first infantry units raised during World War I for the First Australian Imperial Force. It was the first battalion recruited in Western Australia, and following a brief training period in Perth, the battalion sailed to Egypt where it undertook four months of intensive training. In April 1915 it took part in the invasion of the Gallipoli Peninsula, landing at Anzac Cove. In August 1915 the battalion was in action in the Battle of Lone Pine. Following the withdrawal from Gallipoli, the battalion returned to Egypt where it was split to help form the 51st Battalion. In March 1916, the battalion was deployed to the Western Front in France and Belgium where it took part in trench warfare until the end of the war in November 1918. The battalion was disbanded in 1919, but since 1921 has been re activated and merged several times as a reserve unit, initially as the 11th Battalion (City of Perth Regiment), which fought a brief campaign against the Japanese on New Britain during World War II. Other units that have maintained the traditions of the original 11th Battalion include the 11th/44th Battalion (City of Perth Regiment), 'A' (City of Perth) Company, 1st Battalion, Royal Western Australia Regiment and the current 11th/28th Battalion, Royal Western Australia Regiment.
Құрылу
11-ші батальон 1914 жылғы 17 тамызда, 4 тамызда соғыс жарияланғанынан кейін екі аптадан аспайтын уақыт өткен соң құрылды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде еріктілерден құрылған алғашқы жаяу әскер бөлімдерінің бірі болды. 9-шы, 10-шы және 12-ші батальондармен бірге полковник Эвен Синклер МакЛеганның 3-ші бригадасын құрады, ол 1-ші дивизияға бекітілді. Батыс Австралияда құрылған алғашқы батальон, подполковник Джеймс Лайон Джонстон басшылығымен, 11-ші батальон Батыс Австралиядағы Блэкбой төбесінде шоғырланды. Штаттың түкпір-түкпірінен, әсіресе Перттен және алтын өндіріс аймақтарынан сарбаздар жиналды, жаңа келгендердің көпшілігі бұрынғы жұмысшылар, шаруалар немесе кеншілер еді. Алғашқы тізімге алынғандардың 73 пайызы Австралияда туған, ал қалғандары негізінен Англияда туған, ал қалғандары Британ аралдарының басқа аймақтарынан келген. 24 қыркүйекке дейін батальон 1023 офицер мен қатардағы әскерден тұратын штаттық санын толықтырды. Құрылған кезде батальон "А" мен "Н" әріптерімен белгіленген сегіз атқыштар ротасынан және байланыс, көлік, медициналық және пулемет бөлімдері бар штаб ротасынан тұрды. Батальонның көптеген сержанттары және кіші офицерлері ұзақ жылдар бойы Азаматтық күштерінде немесе тұрақты әскерде қызмет еткен. Кейбіреулері Бұэр соғысында Оңтүстік Африкада шайқасқан, ал басқалары бұрын Британ армиясында қызмет еткен. Бастапқы жаттығулар Батыс Австралиядағы Бельвюде өтті, ал қазан айының соңында батальон Фримантль портынан теңізге шықты. Алғашқыда Ұлыбританияға, жаттығуды аяқтау үшін бару жоспарланған, бірақ Кокос аралдары мен Коломбода тоқтағаннан кейін, Ұлыбританиядағы жаттығу лагерьлерінде тығыздыққа байланысты бұйрық өзгертілді. Желтоқсан айының басында батальон Мысырдың Каир қаласындағы Мена лагеріне жетті. Мұнда батальонның сегіз ротасы Британ армиясының штаттық құрамына сәйкес төрт ротаға қайта ұйымдастырылды және қосымша жаттығулар жүргізілді. Батальон 1915 жылдың наурыз айының басына дейін Мысырда болды, содан кейін Александриядан Эгей теңізіндегі Лемнос аралына Анзак шығанағына шабуылға дайындық үшін аттанды.
The 11th Battalion was formed on 17 August 1914, less than two weeks after the declaration of war on 4 August, and was among the first infantry units raised during World War I for the all volunteer First Australian Imperial Force. Along with the 9th, 10th and 12th Battalions, it formed Colonel Ewen Sinclair MacLagan's 3rd Brigade, which was assigned to the 1st Division. The first battalion raised in Western Australia, under the command of Lieutenant Colonel James Lyon Johnston, the 11th concentrated at Blackboy Hill, Western Australia. Drawing personnel from around the state with the majority coming from Perth and the goldfields, recruits came from all elements of society, with the majority being former labourers and agricultural workers or miners. Seventy three percent of original enlistments were Australian born, with the remaining recruits being mainly English born with smaller numbers coming from other parts of the British Isles. By 24 September it had reached its authorised strength of 1,023 officers and other ranks. On formation, the battalion consisted of eight rifle companies, designated 'A' to 'H', and a headquarters company with signals, transport, medical and machine gun sections. The majority of the battalion's non commissioned officers were long serving Citizens Forces soldiers or regular personnel. Some had previously fought in South Africa during the Boer War and others had previously served in the British Army. Rudimentary training was undertaken at Bellevue, Western Australia, and at the end of October it sailed from Fremantle on the and Originally bound for the United Kingdom, where they were to complete training, after stopovers in the Cocos Islands and Colombo, their orders were changed due to concerns about overcrowding in training camps in the United Kingdom and at the start of December, the battalion arrived at Mena Camp in Cairo, Egypt. There, the battalion's eight companies were reorganised into the four that existed under the British Army establishment and further training was undertaken. The battalion remained in Egypt until early March 1915 when it sailed on and from Alexandria to the island of Lemnos in the Aegean Sea, in preparation for the Landing at Anzac Cove.
Анзак шығанағына қону
1915 жылы 24 сәуірде батальон Саффолктан түсіп, Дарданелл бұғазындағы Галлиполиге бағытталған "Галлиполи" кемесіне мінді. 25 сәуір күні таңғы сағат 4:30-да батальонның "А" және "С" роталары Ари Бурну төбесінен солтүстікке қарай, Балықшы үйінен оңтүстікке шамамен бір миль жердегі Солтүстік жағаға, бірінші толқынның сол қанатына қонды. Ауыр пулемет пен мылтық атысының астында батальон жартастарды басып алып, түріктерді кері шегіндірді. Дегенмен, батальон қону кезінде дезорганизацияға ұшырап, басқа бөлімдермен араласып кетті. Батальонның шағын топтары Австралия майданының бойымен үздіксіз атысқа қатысты. Батальонның аға офицерлерінің бірі, майор Эдмунд Дрейк Брокман, шашыраған әскерлерді батальондары бойынша реттеуге тырысты: 9-шы рота оң жақта, 10-шы рота ортада және 11-ші рота сол жақта. Осы уақытта батальонның екінші бөлігі бірінші толқыннан солтүстікке қарай, бірінші толқыннан хабардар болып, толық дайындықпен күтіп отырған түріктердің ауыр пулемет атысына түсті. Келесі бірнеше күнде батальон түріктердің қатты атысы астында бірінші және екінші биіктіктерде бекінді. Зардап көп болды, бірақ қорғаныс шебі құрылды. 30 сәуірде батальон кері шақырылып, жағажайдағы резервке ауыстырылды. Келесі күні ол майданның бұрынғы бөлігін қайта басып алды. Осы кезде батальонда 450 адам болды. 1 мамырға дейін батальонға 30 офицер мен 940 қатарлы әскер қонды.
On 24 April 1915, the battalion disembarked from Suffolk and boarded , which was bound for Gallipoli in the Dardanelles. At 4:30 on the morning of 25 April, 'A' and 'C' Companies of the battalion landed at North Beach, north of Ari Burnu Knoll, a mile south of Fisherman's Hut, on the left flank of the first wave. Under heavy machine gun and rifle fire, the battalion stormed the cliffs, driving the Turks back. However, the battalion became disorganised during the landing and mixed with other units. Small sections of the battalion were engaged in firefights all along the Australian front. Major Edmund Drake Brockman, one of the battalion's senior officers, tried to sort the scattered men into their battalions: 9th on the right, 10th in the middle and 11th on the left. Meanwhile, the second half of the battalion landed further north of the first wave, directly under heavy machine gun fire from Turks fully prepared and alerted by the first wave. Over the next few days, the battalion dug in on the first and second ridges under heavy fire from the Turks. Casualties were heavy, but a defensive line was established. On 30 April, the battalion was withdrawn and moved into reserve on the beach. The next day, it reoccupied its section of the front. At this stage, the battalion was 450 strong. By 1 May, 30 officers and 940 other ranks from the battalion had landed.
Габа-Тепеге шабуыл
1915 жылдың 4 мамырында капитан Реймонд Лийн мен инженерлер тобы бастаған батальонның 100 адамынан тұратын топ, Анзак шығанағы маңындағы австралиялық позицияларға артиллериялық оқты бақылау үшін пайдаланылған Габа-Тепедегі түрік бекінісіне сәтсіз шабуыл жасады. Түрік әскері қарсыластарға ауыр оқ жаудырып, оларды кері шегінуге мәжбүр етті. Австралиялықтар төрт сарбазын, оның ішінде бір офицерін жоғалтты, ал тағы 19-ы жараланды. Бұл рейд АИФ-тың соғыстағы алғашқы шабуылы болды. Осы кезде батальон 38 адамның қаза тапқанын, 200 адамның жараланғанын және 197 адамның жоғалып кеткенін есептеді. 15 мамырда батальон 244 жаңа сарбаз алды, осылайша жалпы саны 23 офицер мен 723 қатарлы сарбазға жетті. 6 тамызда батальон Лон Пайн шайқасы кезінде "Лийн траншеясы" деп аталған траншеядағы түрік әскерінің қарсы шабуылын тойтарды. Екі тараптан да көп шығын болды. Батальон 41 сарбазын қаза қылды, 94-і жараланды, 19-ы жоғалып кетті. Айдың соңына қарай 11-ші батальонның салмағы, алты күшейту партиясын алғаннан кейін де, 500-ден астам адамға, шамамен штаттық санының жартысына дейін азайды. Келесі айда Лиан Джонстон бригада командирі болып тағайындалғанда батальон басшылығы Лийнге берілді. Сарбаздардың денсаулығы нашарлаған сайын батальонның саны 300-ден асты. Қазан айында қыс кірісіп, ауыр жаңбыр жауды, жағдай одан да қиын болды.
On 4 May 1915, a party of 100 men from the battalion, led by Captain Raymond Leane and a detail of engineers, launched an unsuccessful attack on a Turkish fort at Gaba Tepe, which was being used to observe artillery fire onto Australian positions around Anzac Cove. The Turks opened heavy fire on the party which was forced to withdraw. The Australians lost four killed, including an officer, and 19 others were wounded. The raid was the AIF's first of the war. At this point, the battalion estimated that it had suffered 38 killed, 200 wounded and 197 missing. On 15 May, the battalion received 244 reinforcements, bringing its total strength to 23 officers and 723 other ranks. On 6 August, the battalion held off a fierce Turkish counterattack on the trench, which became known as "Leane's Trench" during the Battle of Lone Pine. Heavy casualties were sustained on both sides. The battalion suffered 41 killed, 94 wounded and 19 missing. By the end of the month, the 11th Battalion's strength, despite having received six batches of reinforcements, had fallen to just over 500 men, approximately half its authorised strength. The following month, command of the battalion passed to Leane when Lyon Johnston took over as brigade commander. As the health of the men deteriorated, the battalion's strength fell further to just over 300. The arrival of winter in October brought heavy rain and even harsher conditions.
Қайтарып алу
Қараша айында батальон 5-ші Жеңіл Атты әскерін "Чатэм Пост" маңында қолдады, 9-шы батальонмен бірге Анзак шығанағынан шығарылғанға дейін. Шығару 14-і күні жоспарланған, бірақ нашар ауа райының салдарынан 1915 жылдың 16-17 қарашасына дейін кешіктірілді. Анзак шығанағынан Лемносқа барып, жеті ай траншеяда болғаннан кейін Сампи лагерінде демалды. Батальонның соғыс күнделігінде осы кезеңде Лемнос аралындағы ауа райының нашарлығы туралы жазылған, онда "Мудрос әскерді демалысқа жіберу үшін өте қолайсыз жер сияқты" деп көрсетілген. Осы демалыс кезінде батальон дифтерияның бірінші және жалғыз жағдайын тіркеді, одан кейін бүкіл бригада карантинге жабылды. 17 желтоқсанда батальонның науқандағы соңғы қазасы, қарапайым сарбаз Хейс менингиттен қайтыс болды. Батальон науқан барысында барлығы 353 адамды жоғалтты.
In November, the battalion supported the 5th Light Horse around "Chatham Post" until it was withdrawn, with the 9th Battalion, from Anzac Cove. The withdrawal had been planned for the 14th, but due to bad weather this was delayed until the night of the 16/17 November 1915. From Anzac Cove, it sailed to Lemnos where it recuperated at Sampi Camp, following seven months in the trenches. The battalion's war diary records particularly bad weather on Lemnos during this period, noting "Mudros seems a most unsuitable place to send troops for a rest". During this rest period, the battalion reported its first and only case of diphtheria, following which the whole brigade was quarantined. On 17 December, the battalion's last casualty of the campaign, a soldier named Private Hayes, died from meningitis. The battalion lost a total of 353 men killed during the campaign.
Батыс майдан
1916 жылдың басында батальон «Британ императрицасы» кемесімен Александрияға аттанды. Александриядан пойызбен Талл-эль-Кабирге жетті. Осы кезде батальон Суэц каналын күзету үшін Австралиядан 367 сарбаз алды, содан кейін Гебель-Хабита маңында қорғаныс міндеттерін атқаруға кірісті. Ақпан айында АИФ қайта ұйымдастырылып, кеңейтілді. Осының нәтижесінде, тәжірибелі батальондар жаңа батальондарға кадр беру үшін бөлінді және осы процестің бір бөлігі ретінде 11-ші батальон 51-ші батальонға жұмыскерлерді берді, жаңа батальонға жұп нөмірленген бөлімдерін жіберді. Осы уақытта батальон тікелей отты қолдау үшін төрт «Льюис» пулеметін алды. 1916 жылдың 30 наурызында АИФ-тың жаяу әскер дивизиялары Еуропаға ауыстырылғанда, батальон Александриядан «HMT Corsican» кемесімен жолға шықты. 5 сәуірде Францияның Марсель қаласына жетіп, содан кейін пойызбен Флетреге көшірілді, онда 19 сәуірге дейін орналасты, сосын Саилиге көшіп, 25 сәуірде Анзак күнін атап өтті. Мамыр айының ортасында, Еуропа майданына дайындалу үшін бейімделу және оқу кезеңінен кейін, 11-ші батальон 27 офицер мен 929 қатарлы сарбаздан тұратын күшпен Флербай секторындағы Петион маңындағы алдыңғы қатарға көтерілді. 25 мамырда барлық қатардағы 69 сарбаздан тұратын қосымша күш келді, ал 30 мамырда батальон Батыс майданында алғашқы шайқас тәжірибесін алды. Сол күні кешке неміс артиллериясы Кордоннери айналасындағы одақтас әскерлеріне шабуыл жасамас бұрын, одақтастардың шебін бомбалады, содан кейін жаяу әскер 11-ші батальонның бекінісіне шабуыл жасады. Соңынан болған шайқаста 11-ші батальон төрт сарбазын тұтқынға алды, 37 сарбазы қаза тауып, 70 сарбазы жараланды.
In early 1916, the battalion sailed to Alexandria on the Empress of Britain. From Alexandria, it travelled by train to bivouac at Tall al Kabir. At this time, the battalion received 367 reinforcements from Australia before undertaking defensive duties around Gebel Habieta, guarding the Suez Canal. In February, the AIF was re organised and expanded. This saw the veteran battalions split to provide cadres for new battalions and as a part of this process, the 11th Battalion provided personnel to the 51st Battalion, by transferring the even numbered sections to the new battalion. At this time, the battalion received four Lewis Guns for organic direct fire support. On 30 March 1916, as the AIF's infantry divisions were transferred to Europe, the battalion sailed from Alexandria aboard the HMT Corsican. It arrived at Marseilles, France, on 5 April and then moved by train to Flêtre where it was billeted until the 19th when it moved to Sailly, where it commemorated Anzac Day on 25 April. In mid May, after a period of acclimatisation and training to prepare them for the European battlefield, the 11th Battalion moved up to the front line around Petillon in the Fleurbaix sector, with a strength of 27 officers and 929 other ranks. A further draft of reinforcements, totalling 69 men all ranks, arrived on 25 May, and on 30 May the battalion had its first experience of combat on the Western Front. Late that evening, German artillery bombarded the Allied line around the Cordonnerie salient, before infantry launched a raid on the 11th Battalion's trenches. In the fighting that followed the 11th Battalion lost four men captured, 37 killed and 70 wounded.
Позиер және Муке фермасы
Маусым айы бойы 11-ші батальон майданға қолдау көрсету үшін жіберілді, сондай-ақ оның қатары толықтырылды. Осы кезеңде батальонның өзіндік оттық қолдауы екі қосымша Льюис пулеметімен күшейтілді. Келесі айда олар Соммаға жетіп, Позьер маңындағы шайқастарға қатысты. 19 шілдеде Альбертке газ шабуылы кезінде келген батальон келесі екі күнді шабуылға дайындалуға, окоптарды жақсартуға және жасырын қоймалар құруға жұмсады, осы уақытта оларға қарсы ауыр артиллериялық оқ жаудырылды. 23 шілдеде түн ортасынан аз бұрын шабуыл басталды және үлкен шығынмен аяқталды. Ауыр қаза тапқандарға қарамастан, 11-ші батальон алдыңғы неміс окоптарын басып алды және шайқастың қаусақтарында өздерінің жеткен нәтижелерінен асып, Позьерге еніп, одан әрі жылжыды, соның салдарынан жақын арадағы шайқастарға қатысты. Бес артиллериялық құралды басып алғаннан кейін, батальон офицерлері мен сержанттары шабуылды бақылауға алып, батальонды алғашқы мақсатына қарай қорғаныс шебіне қайтарды. Таң атқанда батальонның қарауылдары ауылға қайта кіріп, қираған ғимараттардың астындағы жертөлелерді тазартып, 40-тан астам тұтқынға алды. 24-25 шілде түнде австралиялықтар қайтадан шабуыл жасады, бірақ жаңа қорғаныс шебін орнатып болғаннан кейін, 11-ші батальон достық және жаудың оқ жаудыруынан ауыр зардап шегіп, кері шегінуге мәжбүр болды. 25 шілде күні таңертең неміс артиллериясынан тағы да шығынға ұшырады. Неміс жаяу әскері батальонның оң жағына қарсы шабуыл жасады, бірақ австралиялықтар өздерінің позицияларын ұстап тұрды. Олар күні бойы желіде тұрды, содан кейін 3-ші бригаданың 5-ші бригадасымен алмастырылды, 19-шы батальон келді. 19 офицері мен 512 қатардағы сарбазы қаза тапқан, жараланған немесе жоғалған батальон 3-ші бригаданың барлық батальондарынан ең көп шығынға ұшырады және қайта құру үшін Бертокурға көшірілді. Қайта ұйымдасқаннан кейін, тамыздың ортасында 11-ші батальон Ла-Буассельге көшірілді, онда олар бригада резервіне орналастырылды. 21 тамызда таң атқанға дейін 11-ші батальонның 200-ге жуық сарбазы Муке фермасы маңында шабуылға қатысты; 20 адам қаза тауып, 40 адам жараланды, содан кейін батальон Бельгияға көшті. 11-ші батальон 1916 жылдың қалған бөлігін Фландриядағы Ипр секторында өткізді, бірақ жыл соңында 40 жылдың ең суық қысы майданға келгендіктен, Соммаға қайта оралды. Немістер үлкен күшпен шабуыл жасап, бекіністі қоршап алды. Оқ-дәрілері таусылғаннан кейін, бекіністің қалған сарбаздары айналасындағы неміс позицияларына штыктарымен шабуыл жасады. Поуптың денесі 80 неміс сарбазын өлтірген адамдарымен бірге табылды. Поупқа өлімнен кейін Виктория кресі табысталды.
Throughout June, the 11th Battalion was placed in support of the front as it was brought back up to strength. At this time, the battalion's organic fire support was increased by the addition of two extra Lewis Guns. The following month, they moved to the Somme and were committed to the fighting around Pozières. After arriving at Albert on 19 July amidst a gas attack, the battalion spent the next couple of days preparing to attack, working to improve trenches and cache stores, during which they were subjected to heavy artillery bombardment. The attack was put in just before midnight on 23 July and was a costly success. Amidst heavy casualties, the 11th Battalion took the forward German trenches and amidst the confusion of the fighting advanced beyond their limit of exploitation, entering Pozières and moving beyond where they became embroiled in close quarters fighting. After capturing five artillery pieces, the battalion's officers and non commissioned officers eventually managed to regain control of the advance and the battalion was brought back into a defensive line along their first objective. At dawn, patrols from the battalion entered the village again and cleared out the cellars beneath the battered remains of the village's buildings, capturing over 40 prisoners. During the night of 24/25 July, the Australians attacked again, but after establishing a new defensive line, the 11th was forced to withdraw after suffering heavily from both friendly and enemy shelling. In the morning of 25 July, further casualties were sustained by German artillery. German infantry then launched a counterattack on the battalion's right, but the Australians managed to hold their ground. They remained in the line throughout the day, before the 19th Battalion arrived as part of the 5th Brigade's relief of the 3rd Brigade. Having lost 19 officers and 512 other ranks killed, wounded or missing, the battalion had suffered the most of all the 3rd Brigade's battalions and was moved back to Berteaucourt to be rebuilt. After re organising, in mid August the 11th Battalion moved to La Boisselle where they were placed into brigade reserve. Just before dawn on 21 August, about 200 men from the 11th took part in an attack around Mouquet Farm; casualties amounted to 20 killed and 40 wounded and afterwards the battalion was moved to Belgium. The 11th Battalion spent the remainder of 1916 in the Ypres sector, in Flanders, but was moved back to the Somme at the end of the year as the worst winter in 40 years descended on the front. The Germans attacked the position with overwhelming numbers and surrounded the post. Having used up their ammunition, the remainder of the post charged with fixed bayonets into the surrounding German positions. Pope's body was later found with those of his men, having killed 80 Germans. Pope was posthumously awarded the Victoria Cross,
Бюллекорт және Ипрдің үшінші шайқасы
Мамыр айының басында 11-ші батальон Нориульге көшіп барды, онда олар неміс шебінің жақында басып алынған бөлігін иеленді. Бір-екі күннен кейін, Булькурдың екінші шайқасында, олардың орналасқан жеріне неміс "шабуылдық тобы" шабуыл жасады. Шабуылға жауап ретінде, қолдау артиллериясы шақырылды және шабуыл тойтарылды. Немістер жауап ретінде ауыр артиллериялық оқтар төкті. Шабуылға көтерілу бұйрығы берілді, бірақ алдыңғы қатардағы батальон командирі, майор Обри Дарнелл, шабуылға шығатын сарбаздардың жағдайына алаңдаушылық білдірген соң, бұйрық кері алынды. Содан кейін немістер тағы бір шабуыл жасады, ол қайтадан тойтарылды, ал 11-ші батальон шектеулі қарсы шабуылға көтеріліп, жоғалған жерді қайтарып алды. Батальон 68 сарбазды қаза қылды, екі сарбаз тұтқынға түсті және 140 сарбаз жараланды, нәтижесінде қатары 400-ден астам адамды құрады. Олар ауыстырылып, Бапаумға қайта оралды, онда 100-ден астам жаңа сарбаз келді. Келесі екі айда батальон қайта құрылды, тамыздың соңына қарай 44 офицер мен 1002 қатарлы сарбаздан тұратын күшке жетті. Келесі айда олар Үшінші Ипр шайқасына қатысты. Олардың алғашқы шабуылы 20 қыркүйекте Гленкорс Вуд аймағында болды, оның барысында 11-ші батальон 46 сарбазды қаза қылды және 100 сарбаз жараланды, содан кейін қазан айының басында Вестхук Риджге көшті. Тағы бір орын ауыстыру оларды Бродсейнде Риджге жеткізді, онда олар 6/7 қазанда 12-ші батальонмен бірлесіп Кельт Вуд маңындағы неміс позицияларына шабуыл жасады. Келесі күні 11-ші батальон "Анзак Риджіндегі" позицияға көшті, кейіннен айдың соңында Зоннебекке көшті, онда неміс артиллериясынан ауыр шығынға ұшырады. Қараша айының басында және желтоқсанның бірінші жартысында батальон желіден шығып, Болонь маңында демалды, ал желтоқсанның соңында Мессен маңындағы майданға оралды, Жаңа жылды сол жерде қарсы алды. Осы уақыт ішінде батальонның құрамы 32 офицер мен 687 қатарлы сарбаздан тұрды.
In early May, the 11th Battalion moved to Norieul, where they occupied a recently captured portion of the German line. A couple of days later, during the Second Battle of Bullecourt, their position was attacked by German "shock troops". In response to the attack, supporting artillery was called down, and the attack repulsed. The Germans laid down a heavy bombardment in retaliation. An attack was ordered, but the order was rescinded when the senior officer in the forward trench, Major Aubrey Darnell, expressed concerns about the state of the soldiers in the assault wave. The Germans then put in another attack, which was once again turned back, before the 11th launched a limited counterattack and regained the ground that had been lost. The battalion, having lost 68 men killed, two captured and 140 wounded, was down to a strength of just over 400 men. They were relieved and then moved back to Bapaume, where they received a draft of over 100 reinforcements. Over the next couple of months, the battalion was rebuilt, reaching a strength of 44 officers and 1,002 other ranks by late August. The following month they were committed to the Third Battle of Ypres. Their first attack came around Glencorse Wood on 20 September, during which the 11th Battalion lost 46 killed and 100 wounded, before moving to Westhoek Ridge in early October. Another move saw them transferred to Broodeseinde Ridge, where they conducted a raid on German positions around Celtic Wood on 6/7 October in concert with the 12th Battalion. The following day, the 11th Battalion moved to a position on "Anzac Ridge", before later moving to Zonnebeke at the end of the month where they suffered heavy casualties from German artillery. Throughout November and the first part of December, the battalion remained out of the line, resting around Bologne, before returning to the front around Messines in late December, remaining there over New Years. The battalion's strength during this time was 32 officers and 687 other ranks.
Неміс көктемгі шабуылдары және соңғы жүз күн
1918 жылдың басында Ресей империясы капитуляция жасағаннан кейін, немістер күштерінің басым бөлігін Батыс майданға жөнелтіп, көктемгі шабуылды бастады, британдық әскерлерге шабуыл жасады. Алғашқы шабуыл одақтас күштерді кері шегіндірді, ал Австралия корпусына біріктірілген австралиялық дивизиялар, толқындарды тоқтату үшін майданға жіберілді. Наурыздың басында 11-ші батальон Холлебеке секторына көшіп, газ шабуылына ұшырады. Сәуірдің басында оңтүстікке, Амиенге жіберілгеннен кейін, 1-ші дивизияның қалған бөлігімен қосылды. Келесі екі айда батальон қорғаныс міндетін орындап, неміс шабуылының күші басылды. Маусым айында одақтастар жағдайды өзгертуге тырысқанда, бірнеше тыныш шабуылдар жасады. 2 маусымда 11-ші батальон Мон-де-Мерриске шабуыл жасады, нәтижесінде көптеген неміс жабдықтары мен 200-ден астам тұтқын алынды, 16 әскер қаза тауып, 74-і жараланды. 22 маусымда батальонға қарсы неміс бекіністеріне шағын шабуыл жасалды. Осы кезде тәжірибе алу үшін 11-ші батальонға АҚШ әскерлерінің шағын тобы қосылды. Келесі айда батальон Гербедуэн шаруашылығын басып алды, содан кейін 10-шы батальонның Мерриске жасаған сәтті шабуылына көмектесті. 8 тамызда одақтастар Амиен маңында "Жүз күндік шабуыл" деп аталған өз шабуылдарын бастады. 11-ші батальон шабуылдың бастапқы кезеңіне қатыспады, Хамельге көшіп, Харбонньер маңында қорғаныс позициясын бекітті. 10 тамызда батальон Лихон маңында күшті шабуылға шықты; сәтті болғанымен, шабуыл үш күнге созылып, 58 қаза және 140 жаралыдан тұратын ауыр шығынға әкелді. 12-13 тамыз түнінде 11-ші батальон майданның артындағы екінші қатарға алынды. Кейін олар Вейрге, содан кейін Серизиге көшірілді, 23 тамызда Чуиньоль және Прояр маңында 9-шы және 12-ші батальондарға көмектесті, екі күннен кейін Чуинье және Каппи маңында одан әрі шығынға ұшырады. 11-ші батальонның соңғы шабуылы 18 қыркүйекте Хинденбургтің алдыңғы қатарлық бекінісіне қарсы жасалды, олар Ферваке шаруашылығы және Виллерет маңындағы Карпеза тоғайы маңында үш роталық шабуыл жасады. Роталардың әрқайсысының орташа құрамы 76 адамды құраса да, олар алға жылжып, 120-дан астам тұтқын мен көптеген неміс жабдықтарын алды, 18 әскер қаза тапты. 24 қазан күні неміс авиациясы батальон штабына шабуыл жасап, офицерлердің біразы, соның ішінде әрекеттегі командир Дарнелл қаза тапты. Австралиялықтардың соғыстың соңғы жылында ауыр шығынға ұшырауы және Австралиядан келген еріктілердің азаюы батальонның күшінің жеткіліксіз екенін көрсетті. Қазан айында Австралия премьер-министрі Билли Хьюзтің талабы бойынша, батальон демалыс пен қайта ұйымдастыру үшін майданнан алынды. Осы кезде батальон екі роталық құрылымға қайта ұйымдастырылды. Қарашаның басында батальон Сент-Квентин маңындағы майданға оралуға дайындалды, бірақ олар шайқасқа қайта оралмас бұрын, соғыс бітіру туралы келісімге қол қойылды. Соғыс аяқталғанға дейін 11-ші батальонда барлығы 9000-нан астам адам қызмет етті, оның ішінде 1115 адам қаза тауып, 2424 адам жарақат алды. Батальон мүшелері соғыс кезінде көрсеткен қызметі үшін келесі наградаларды алды: бір Виктория кресі, бір Бат орденінің серігі, екі Сент-Майкл және Сент-Джордж орденінің серігі, жеті Ерекше қызмет ордені, бір Британ империясының офицері, 30 Әскери крест және бір таяқшасы, 25 Ерекше мінез-құлық медалі бір таяқшасымен, 96 Әскери медаль екі таяқшасымен, үш Еңбегі үшін медаль, 85 Есімдер тізімінде және жеті шетелдік награда. 13-ші бригада Дарвинді қорғау үшін 3-ші бригаданың орнына жөнелтілді. 1943 жылы батальонның 65 пайызынан астамы Австралия аумағынан тыс жерде қызмет етуге ерікті түрде келгеннен кейін, АИФ батальоны ретінде жарияланды. Дарвинге қауіп төнген кезде оның гарнизоны қысқартылды және 13-ші бригада Тынық мұхитындағы операцияларға дайындалу үшін қайта ұйымдастырылды. Батальон, 13-ші бригаданың қалған бөлігімен бірге, кейінірек 5-ші дивизияға қосылды және 1945 жылы Жаңа Британия науқанында жапондықтарға қарсы күресті. Жаңа Британиядағы жапондық күштердің үлкендігіне байланысты Австралия науқаны негізінен оларды шектеуге бағытталған. Жакинот шығанағына қонғаннан кейін батальон Тол плантациясы маңында орналасқан және жапондықтарды Газель түбегіне шектеу үшін патрульдік операцияларды жүргізді. Жауынгерлермен аз ғана байланыс орнады, ал нақты шайқастар шектеулі болды; батальонның шығыны үш қаза және төрт жаралыдан тұрды.
In early 1918, after the capitulation of the Russian Empire the Germans, having moved the bulk of their forces to the Western Front, launched the Spring Offensive, striking against the British forces in the Somme. The initial onslaught pushed the Allied forces back and the Australian divisions, which had been merged into the Australian Corps, were thrown into the line in an effort to stem the tide. In early March, the 11th Battalion moved to the Hollebeke sector, where they were subjected to gas attacks before being sent south to Amiens at the start of April, joining the rest of the 1st Division in defence of Hazebrouck in the middle of the month. For the next couple of months the battalion rotated through the line in a defensive role as the German offensive was blunted. In June, as the Allies sought to regain some of the initiative, they undertook a series of Peaceful Penetration raids. On 2 June, the 11th Battalion attacked Mont de Merris, which resulted in the capture of a large amount of German equipment and over 200 prisoners for the loss of 16 men killed and 74 wounded. A lesser attack was launched on the German trenches opposite the battalion on 22 June. Around this time, a small group of US soldiers was attached to the 11th Battalion to gain experience. The following month, the battalion captured Gerbedoen Farm before supporting the 10th Battalion's successful attack on Merris. On 8 August, the Allies launched their own offensive, known as the Hundred Days Offensive, around Amiens. The 11th Battalion did not take part in the opening phase of the offensive, moving to Hamel and establishing themselves in a defensive position around Harbonnieres. On 10 August, the battalion was committed to a strong attack around Lihons; although successful, the attack lasted three days and resulted in heavy casualties, including 58 killed and 140 wounded. On the night of 12/13 August, the 11th was withdrawn to the support line just behind the front. Later, they were moved to Vaire and then Cerisy, before supporting the 9th and 12th Battalions around Chuignolles and Proyart on 23 August and then around Chuignes and Cappy two days later, where further losses were experienced. The 11th Battalion's final attack came against the Hindenburg Outpost Line on 18 September when they launched a three company attack around Fervaque Farm and Carpeza Copse near Villeret. Despite being severely understrength – each company had an average strength of just 76 men – they advanced over and took over 120 prisoners and large quantities of German equipment, for the loss of 18 men killed. Further casualties came on 24 October when German aircraft attacked the battalion headquarters, killing a number of officers, including Darnell, who was the acting commanding officer. The heavy casualties that the Australians had suffered during the final year of the war, and the decrease in volunteers arriving from Australia, meant that the battalion was desperately understrength. In October, they were withdrawn from the line for rest and reorganisation, at the insistence of the Australian prime minister, Billy Hughes. At this time, the battalion was reorganised into a two company structure. In early November, the battalion prepared to return to the front around St. Quentin, but before they could return to the fighting, an armistice came into effect, bringing the war to an end. By the end of the war, a total of over 9,000 men had served in the 11th Battalion, of which 1,115 were killed and 2,424 wounded. Members of the battalion received the following decorations for their service during the war: one Victoria Cross, one Companion of the Order of the Bath, two Companions of the Order of St Michael and St George, seven Distinguished Service Orders, one Officer of the Order of the British Empire, 30 Military Crosses and one Bar, 25 Distinguished Conduct Medals with one Bar, 96 Military Medals with two Bars, three Meritorious Service Medals, 85 Mentions in Despatches and seven foreign awards. where the 13th Brigade was deployed to defend Darwin, replacing the 3rd Brigade. Later in 1943, the battalion was gazetted as an AIF battalion, after more than 65 percent of its personnel volunteered to serve outside Australian territory. As the threat to Darwin passed, its garrison was reduced and the 13th Brigade was reorganised to prepare it for operations in the Pacific. The battalion, along with the rest of the 13th Brigade, was later transferred to the 5th Division and saw service against the Japanese during 1945 in the New Britain Campaign. Due to the large size of Japanese forces on New Britain, the Australian campaign was focused mainly upon containment. After landing at Jacquinot Bay the battalion was based around the Tol Plantation and conducted patrolling operations to restrict the Japanese to the Gazelle Peninsula. Little contact was made and actual combat was limited; the battalion's casualties amounted to three dead and four wounded.