Сирил Асквит: Англиялық заңгер және судьяның өмірі мен қызметі

Кіріспе

Ағылшын адвокаты, судья (1890–1954)

Сирил Асквит, Бишопстоун бароны Асквит, ПК (5 ақпан 1890 – 24 тамыз 1954) – ағылшын адвокаты және судья, 1951 жылдан бастап үш жылдан кейін қайтыс болғанға дейін апелляциялық Лорд қызметін атқарды. Ұлыбритания премьер-министрі Х. Х. Асквиттің бірінші әйелінен туған кіші ұлы Сирил Асквит, Оксфордтағы Баллиол колледжінде әкесі мен үлкен ағасының қадамын басып, көрнекті академиялық мансапқа ие болды, содан кейін Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания армиясында қызмет етті. Соғыстан кейін ол 1938 жылға дейін, жоғары сотқа тағайындалғанға дейін, қарапайым табыспен адвокаттық қызметпен айналысты. 1946 жылы апелляциялық сотқа, ал 1951 жылы Лордтар палатасына тағайындалды. Сол жылы Уинстон Черчилль оған Лорд-канцлерлік лауазымын ұсынды, бірақ ол одан бас тартты. Асквит кеңінен мойындалған білікті судья болды, алайда адвокаттық мансабында ерекше көзге түспегеннен кейін оның жылдам өрлеуіне қатысты сын айтылды. Оксфорд ұлттық биографиялық сөздігінде оның мансабы «ерекше көзге түспеген, бірақ ерекше сәтті» деп сипатталған. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол 1/16 (Лондон графтығы) батальонына, Лондон полкіне (Королеваның Вестминстер мылтық әскері) екінші лейтенант болып кірді, соңынан капитан шеніне жетті. 1916 жылдан 1918 жылға дейін Асквит, әскери қызметке денсаулығына қарай жарамсыз деп танылған, Біріккен Штаттардағы Ұлыбритания соғыс миссиясында бір уақыт қызмет еткен, Оқ-дәрі министрлігінде жұмыс істеді. Соғыстан кейін Асквит 1920 жылы Ішкі ғибадатханада адвокаттыққа қабылданды және Уильям Джовиттің кеңсесінде шәкірт болды, ол Лорд-канцлер ретінде Асквиттің Апелляциялық сотқа және Лордтар палатасына тағайындалуын ұсынды. 1925 жылдан 1938 жылға дейін ол Құқықтық білім кеңесінің жалпы құқықтағы ассистенті болды. 1936 жылы ол адвокаттық киімді (silk) алды, 1937 жылы Солсберидің тіркеушісі болып тағайындалды және 1939 жылы Ішкі ғибадатхананың төрешісі болып сайланды. 1936 жылы Либералдық партия кеңесіне сайланды.

Cyril Asquith, Baron Asquith of Bishopstone, PC (5 February 1890 – 24 August 1954) was an English barrister and judge who served as a Lord of Appeal in Ordinary from 1951 until his death three years later. The youngest child of British prime minister H. H. Asquith by his first wife, Cyril Asquith followed the steps of his father and eldest brother into a distinguished academic career at Balliol College, Oxford, before serving in the British Army during the First World War. After the war he practised, with modest success, at the common law bar until 1938, when he was appointed to the High Court. He was promoted to the Court of Appeal in 1946 and to the House of Lords in 1951. The same year he was offered the Lord Chancellorship by Winston Churchill, but declined the post. Asquith was widely regarded as possessing one of the finest minds on the bench, although his rapid rise, after an unremarkable career at the bar, was the cause for some adverse comment. According to the Oxford Dictionary of National Biography, his career was an "undistinguished—although extraordinarily lucky" one. At the outbreak of the First World War in 1914, he was commissioned into the 1/16th (County of London) Battalion, The London Regiment (Queen's Westminster Rifles) as a second lieutenant, eventually reaching the rank of captain. From 1916 to 1918 Asquith, who was deemed medically unfit for military service abroad, was employed by the Ministry of Munitions, serving for a time on the British War Mission in the United States. After the war, Asquith was called to the bar at the Inner Temple in 1920, and was a pupil in the chambers of William Jowitt who, as Lord Chancellor, recommended Asquith's promotions to the Court of Appeal and the House of Lords. Between 1925 and 1938 he was Assistant Reader in Common Law to the Council of Legal Education. He took silk in 1936, was appointed Recorder of Salisbury in 1937, and was elected bencher of the Inner Temple in 1939. He was elected to the Liberal Party Council in 1936.

Сот мансабы

Асквит 1938 жылғы 28 наурызда Жоғарғы Соттың судьясы болып тағайындалды. Ол Лордтар Палатасына судья Портердің тағайындалуынан босаған орынды толтырды. Ол Корольдік сот бөліміне бекітілді және үш күннен кейін дәстүрлі рыцарлық атағын алды. Оның тағайындалуы сот және адвокаттар қауымдастығында таңғалыс тудырды. 1940 жылы ол Олд-Бейлиде екі неміс шпионының ісін жабық сотта өтілді, оларды сатқындық актісі бойынша өлім жазасына кесті. Ол сондай-ақ бірнеше трибуналдар мен комиссиялардың төрағасы болды: 1939 жылы Жалпы талаптар трибуналына қосылған Жоғарғы Сот судьясы, 1940 жылы жау шетелдіктерін ұстау жөніндегі кеңесші комитеттің төрағасы, 1943–1944 жылдары колониялардағы жоғары білім беру жөніндегі комиссияның төрағасы және 1944–1946 жылдары тең еңбекақы жөніндегі Корольдік комиссияның төрағасы. Соғыстан кейін, 1946 жылы Лорд-судья Маккиннонның қайтысынан кейін Асквит Апелляциялық соттың Лорд-судьясы болып тағайындалды және Лорд Джовиттің ұсынысы бойынша Жеке кеңеске ант берді. 1951 жылғы 23 сәуірде, тағы да Джовиттің ұсынысы бойынша, Асквит апелляциялық лорд болып тағайындалды және Суссекс графтығындағы Бишопстоун бароны Асквит титулын алды. 1952 жылы ол Заң реформасы комитетіне және Саяси наградаларды тексеру комитетінің төрағасы болып тағайындалды. 1946 жылы Асквиттің Апелляциялық сотқа тағайындалуын ұсынған Саймонның ізбасары Лорд Джовит Клемент Атлиге былай деп жазды: «Егер ол Апелляциялық сотқа мүше болып тағайындалса, ол команданың бір бөлігі болады және Роллздің басшылығымен белгілі бір жұмыс істеуге икемделуі мүмкін. Мен оның Патшалық сот судьяларының арасындағы ең қабілеттісі екенін мойындаймын. Көптеген аға судьялар сияқты, мен оны Корольдік соттан шығаруға қуаныштымын». Роберт Стивенс оның әсері туралы былай деді: «Бәлкім, оның мінезі мен табиғи консерватизмі салдарынан ол Лордтарда іс жүзінде ешқандай әсер етпеді. Лордтар палатасының соңғы апелляциялық сот ретіндегі кезеңі ерекше емес болды; Асквит оны жақсартуға ештеңе істемеді».

Asquith was appointed a Justice of the High Court on 28 March 1938 to fill the vacancy left by the appointment of Mr Justice Porter to the House of Lords. He was assigned to the King's Bench Division and received the customary knighthood three days later. His appointment caused some surprise at the bar and bench. In 1940, he presided over the trial in camera of two German spies at the Old Bailey and sentenced them to death under the Treachery Act. He also chaired a number of tribunals and commissions: he was the High Court judge attached to the General Claims Tribunal in 1939, chairman of the Advisory Committee on the internment of enemy aliens in 1940, chairman of the Commission on Higher Education in Colonies in 1943–44, and chairman of the Royal Commission on Equal Pay in 1944–46. After the war, following the death of Lord Justice MacKinnon in 1946, Asquith was appointed a Lord Justice of Appeal and was sworn of the Privy Council, on the recommendation of Lord Jowitt. On 23 April 1951, again on Jowitt's recommendation, Asquith was appointed a Lord of Appeal in Ordinary and created a life peer as Baron Asquith of Bishopstone, of Bishopstone in the County of Sussex. In 1952 he was appointed to the Law Reform Committee and as chairman of the Political Honours Scrutiny Committee. In 1946, recommending Asquith's promotion to the Court of Appeal, Simon's successor Lord Jowitt wrote to Clement Attlee that:<blockquote>"If he were to be appointed a member of the Court of Appeal, he would be one of a team, and under the tutelage of the Master of the Rolls he might be made to do some work I recognise that his promotion would be regarded by the Bench and Bar as a reward for singularly unmeritorious services. On the other hand, I still believe he has the best brain of any of the King's Bench judges I should be thankful to get rid of him from the King's Bench Division, as would many, many of the senior judges." As to his impact, Robert Stevens thought that:<blockquote>"perhaps because of his nature and his natural conservatism, he had virtually no impact in the Lords It was an undistinguished period in the House of Lords as a final court of appeal; Asquith did nothing to ameliorate it."