Югославтық соғыс фильмінің жанры: партизандық фильмдер тарихы, маңызды шайқастар, ресми түсіндірулер, және Йосип Броз Тито рөлі. Кінематограф сарапшыларының пікірлері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Югославиялық соғыс фильмдерінің қосалқы түрі
[[File:Valter Brani Sarajevo. jpg|thumb|upright|Вальтер Сараевоны қорғайды, 1972 жылғы партизандық фильм, бұрынғы Югославия елдерінде культты мәртебеге ие. Хорватиялық кино тарихшысы Иво Шкрабалоның сөзіне сәйкес, партизандық фильм – «Югославия киносынан туындаған ең шынайы жанрлардың бірі».
Yugoslav subgenre of war films
[[File:Valter Brani Sarajevo. jpg|thumb|upright|Walter Defends Sarajevo, a 1972 partisan film, has a cult status in the countries of former Yugoslavia, According to Croatian film historian Ivo Škrabalo, Partisan film is "one of the most authentic genres that emerged from the Yugoslav cinema".
Анықтама және қолданылу аясы
Тіпті кино сыншыларының арасында да жанрдың нақты анықтамасы туралы келіспеушіліктер бар. Партизандық күрестің маңызды, жақсы танымал, "оқулық" мысалдарына, мысалы, ірі шайқастар мен операцияларға назар аударылады, содан кейін оларға ресми түрде бекітілген түсіндіру беріледі. Жосып Броз Титодан басқа Партизандық күрестің шынайы, белгілі тұлғалары жоқ. Павичичтің пікірінше, бұл Титоның беделіне нұқсан келтірмеу үшін жасалды. Мозаикалық құрылым, онда кейде ондаған кейіпкерлер қатысады және олардың тағдыры фильм бойына ілесіп отырылады. Бұл кейіпкерлер әр түрлі әлеуметтік топтарды немесе өмірлік жағдайларды (интеллектуалдар, шаруалар), немесе әр түрлі ұлт өкілдерін көрсетеді. Комедиялық пен трагедиялықтың үйлесімі. Шет елдік (Югославия емес) кейіпкерлердің бағалаушы ретінде болуы. Олардың міндеті – Югославия халқының қаһармандығы мен құрбандығын, партизандық фильмдерде бейнеленгендей, куәландырып, растау және символдық хабар жіберу ("Міне, әлем бізді өз қалпымызда мойындайды"). Немістерге қатысты ерекше көзқарас: олар жау ретінде көрсетілсе де, түрлі жолдармен жамандыққа толы бейнеленсе де, күш пен тәртіпте басым екендігі көрсетіліп, тиімді, күрделі, тіпті тартымды қарсылас ретінде бейнеленеді. Deus ex machina соңы, онда партизандар көріне жағдайсыздықтан шығып кетеді. Павичичтің талдауы партизандық фильмдердің бәріне бірдей қолданылмайтыны үшін сынға ұшырады, және жоғарыдағы формуладан бірқатар маңызды ерекшеліктер келтірілді. 1980 жылдары елдегі экономикалық қиындықтар, сондай-ақ идеологиялық ахуалдағы өзгерістер, әсіресе жас югослав буыны үшін, жанрға қызығушылықтың азаюына әкелді, ал Булажичтің "Ұлы көлік" (1983) фильмінің сындық және коммерциялық сәтсіздігі партизандық фильмдер дәуірінің символдық соңы ретінде қарастырылады.
There are disagreements, even among the film critics, about the exact definition of the genre. Focus on crucial, well known, "textbook" examples of Partisan struggle, such as major battles and operations, which are then given an officially sanctioned interpretation. Absence of authentic, high profile figures of Partisan struggle, with the exception of Josip Broz Tito. In Pavičić's view, the rationale for this was to avoid threatening Tito's cult of personality. Mosaic structure in which sometimes dozens of characters take part, and their fate is followed throughout the film. These characters represent different classes or walks of life (intellectuals, peasants), or different ethnicities. Mixing of the comic with the tragic. The presence of foreign (non Yugoslav) characters as arbiters. Their role is to witness and verify the martyrdom and heroism of Yugoslav peoples as Partisan films depict them, sending a symbolical message ("There it is, the world acknowledges us as we are"). The characteristic treatment of the Germans: although they are portrayed as villains, and are demonized in various ways, they are also shown to be superior in power and discipline, and are depicted as an efficient, sophisticated, even glamorous adversary. Deus ex machina endings, in which the Partisans break out of seemingly hopeless situations. Pavičić's analysis was criticized for not being universally applicable to Partisan films, and a number of notable exceptions to the above formula were provided. By the 1980s, economic hardship in the country, as well as change in the ideological landscape, particularly with the younger Yugoslav generation, caused a waning of interest in the genre, and the critical and commercial failure of Bulajić's Great Transport (1983) is usually seen as a symbolic end of the Partisan film era.