Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Канада Корольдік әуе күштерінің құрамындағы бөлім
Element of the Royal Canadian Air Force during the Second World War
Канада Корольдік әуе күштерінің әйелдер дивизиясы – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде белсенді болған, Канада Корольдік әуе күштерінің (RCAF) жауынгерлік міндеттерді атқармайтын бөлімі болды. Әйелдер дивизиясының бастапқы мақсаты – ерлер әуе күштерінің қызметкерлерін ұрысқа қатысуға мүмкіндік беру үшін олардың орнын толтыру еді. Алғашқыда Канада әйелдерінің әуе күштеріне көмекші бөлімі (CWAAF) деп аталған, 1942 жылдың ақпан айында атауы Канада Корольдік әуе күштерінің әйелдер дивизиясына өзгертілді. Әйелдер дивизиясының қызметкерлері көбінесе WD деп белгілі болды. RCAF – әйелдерді белсенді түрде жұмысқа алған Канада қарулы күштерінің алғашқы тармағы болды.
The Royal Canadian Air Force Women's Division was a non combatant element of the Royal Canadian Air Force (RCAF) which was active during the Second World War. The Women's Division's original role was to replace male air force personnel so that they would be available for combat related duties. First called the Canadian Women's Auxiliary Air Force (CWAAF), the name changed to Royal Canadian Air Force Women's Division in February 1942. Women's Division personnel were commonly known as WDs. The RCAF was the first branch of the Canadian armed services to actively recruit women.
Тарих
Соғыс басталғанда канадалық әйелдер соғыс күштеріне қосылуға рұқсат алу құқығын талап ете бастады. Бұл, жұмыс күшінің жетіспеушілігімен бірге, әуе күштеріне әйелдердің соғысқа тікелей қатысы бар ерлерді босату мақсатымен көптеген ерлердің міндеттерін атқару арқылы соғыс күш-жігеріне көмектесе алатындығын мойындауға әкелді. Корольдік әуе күштері RCAF-ке RAF әйелдерінің көмекші әуе күштеріне (WAAF) ұқсас әйелдер бөлімін құруды ұсынды. 1941 жылдың маусым айында үкімет әйелдерді қарулы күштерге қабылдауға ресми түрде рұқсат берді. 1941 жылдың 2 шілдесінде шығарылған кеңес бұйрығы «Канада Корольдік әуе күштерінің құрамында Канада әйелдерінің көмекші әуе күштері» деп аталатын бөлім құруға рұқсат берді, оның міндеті – әкімшілік, кеңсе және басқа да ұқсас қызметтерде жұмыс істейтін RCAF мүшелерін ауыр жұмыстардан босату болды. CWAAF Корольдік әуе күштері әйелдерінің көмекші әуе күштерінің үлгісінде құрылды және оның құрылымы да соған ұқсас болды. Жаңа RCAF әйелдер бөлімін ұйымдастыруға көмектесу үшін RAF бірнеше WAAF офицерлерін уақытша жіберді. CWAAF RCAF-тің ажырамас бөлігіне айналғандықтан, 1942 жылдың 3 ақпанындағы тағы бір кеңес бұйрығы CWAAF-ты RCAF әйелдер дивизиясына (WD) өзгертті. Көптеген WD Британдық Комонвелл Әуе Оқу жоспары және Канада мен Ньюфаундлендтегі RAF оқу орталықтарында орналасқан, олардың көпшілігі Канаданың операциялық базаларында қызмет етті, кейбіреулері АҚШ-та, ал көптегені RCAF Шетелдік штаб-пәтерінде және No. 6 (бомбалаушы) тобында қызмет етті. Атлон графының әйелі, генерал-губернатордың жұбайы, принцесса Элис, Әйелдер дивизиясының құрметті әуе командирі болды. 1946 жылдың желтоқсанында Әйелдер дивизиясында 17 038 әйел қызмет етті. 20 әйел «БЭМ» медалімен, 12 офицер «МБЭ» медалімен, ал бір офицер, доктор Джин Дэйви «ОБЭ» медалімен марапатталды. Соғыста түрлі себептерден 28 әйел қаза тапты. 2009 жылы CFB Трентон базасында Әйелдер дивизиясына арналған ескерткіш орнатылды. Онда: «Біз ерлердің ұшуы үшін қызмет етеміз» деген жазу бар. «1941–1946 жылдар аралығында Канада Корольдік әуе күштерінің Әйелдер дивизиясында қызмет еткен 17 000-нан астам әйелге арналған». 1951 жылы әуе күштері Канаданың НАТО міндеттемелерін орындау үшін кеңейтілген кезде әйелдерге қайтадан RCAF-қа қабылдануға рұқсат берілді. 1980 жылы әйелдер әскери ұшқыштар ретінде қабылданды, ал Канада 1988 жылы әйелдерге истребитель ұшқышы болуға рұқсат берген алғашқы батыс елі атанды.
At the beginning of the war, Canadian women began pressing for the right to be allowed to join the war effort. This, along with manpower shortages, led to the air force conceding that women could help the war effort by taking over many men's duties with the aim of freeing up men for work that was directly related to combat. The Royal Air Force suggested that the RCAF form its own women's unit much like the RAF Women's Auxiliary Air Force (WAAF). In June 1941, the government formally decided to allow the enlistment of women in the armed services. The order in council, issued on 2 July 1941, authorized "the formation of a component of the Royal Canadian Air Force to be known as the Canadian Women's Auxiliary Air Force, its function being to release to heavier duties those members of the RCAF employed in administrative, clerical and other comparable types of service employment". The CWAAF was modelled on and structured like the Royal Air Force Women's Auxiliary Air Force. To assist with the organizing of the new RCAF women's unit, several WAAF officers were temporarily loaned by the RAF. Since the CWAAF became an integral part of the RCAF, another order in council changed the CWAAF to the RCAF Women's Division (WD) on 3 February 1942. Most WDs were located at British Commonwealth Air Training Plan and RAF training stations across Canada and Newfoundland, many served in Canadian operational stations, some served in the United States and many were posted overseas with RCAF Overseas Headquarters and No. 6 (bomber) Group. Princess Alice, Countess of Athlone, wife of Governor General the Earl of Athlone, was Honorary Air Commandant of the Women's Division. A total of 17,038 women served with the Women's Division before it was discontinued in December 1946. Twenty WDs received the BEM, 12 officers received the MBE, and one officer, Dr. Jean Davey, was awarded the OBE. Twenty eight WDs died during the war from various causes. A memorial dedicated to the Women's Division was placed at CFB Trenton in 2009. The inscription reads: "We Serve That Men May Fly" "Dedicated to more than 17,000 women who served in the Royal Canadian Air Force Women's Division 1941–1946". Women were again permitted to enter the RCAF in 1951 when the air force was expanding to cover Canada's NATO commitments. Women were accepted as military pilots in 1980, and Canada became the first Western country to allow women to be fighter pilots in 1988.
Жұмысқа қабылдау
Газеттер мен радио жарнама үшін пайдаланылды. Көптеген жаңа сарбаздар рекруттық плакаттар мен буклеттер арқылы тартылды, ал көптеген адамдар Канада бойынша саяхат еткен WD нақтылық тобының ықпалына түсті. Офицерлер де Канаданы аралап, қатарына қосылуға шақырып, жұмылдыруды ынталандырды. WD нысандарына саяхаттар ұйымдастырылды. "Гордо шамырайды" сияқты фильмдер Әйелдер дивизиясын жариялады, ал Оттава фотографы Юсуф Карш түсірген форма киген әйелдердің суреттері қызығушылық тудырды. Бастапқыда офицерлер мен кіші офицерлер болуға ниет етілген 150 әйел мінез-құлық, интеллект, көшбасшылық әлеуеті және жауапкершілік алу қабілеті бойынша қажетті біліктіліктеріне ие болғандықтан ерекше іріктелді. Олардан бизнес немесе әлеуметтік жұмыс тәжірибесі, адамдармен жұмыс істеу дағдысы және ұйымдастыру қабілеті күтілді. Олар Әйелдер дивизиясының жетекшілері болғандықтан, талаптар одан да жоғары болды. Жалпы жұмылдыру үшін әйелдердің жасы 21-ден 41-ге дейін болуы керек, медициналық тексеруден өтуі керек, кемінде 152 см бойы болуы керек, қалыпты салмақта болуы керек, орта мектепке қабылданған болуы керек, кәсіптік бейімділік тестін сәтті тапсыруы керек, жақсы мінез-құлыққа ие болуы керек, күйеуі болмауы керек және қарауында балалары болмауы керек, сондай-ақ мемлекеттік қызметке тұрақты түрде тағайындалмауы керек. Кәсіптік оқуға іріктеу де жұмылдыру орталығында жүргізілді. Канаданың әртүрлі аймақтарында оқытылған кәсіптердің кейбіреулері метеорология, тағам дайындау, әуе трафигін басқару, парашют жасау, фото түсірілімдерді талдау, фотосурет салу, теру, әкімшілік жұмыс, радио байланыс және полиция қызметі болды.
Newspapers and radio were used for publicity. Many recruits were attracted by recruiting posters and pamphlets, and many were influenced by a WD precision squad that travelled across Canada. Officers also travelled across Canada to encourage recruitment. Tours of WD facilities were arranged. Films such as Proudly She Marches publicized the Women's Division, and photographs of WDs in uniform taken by Ottawa photographer Yousuf Karsh attracted interest. At first, 150 women, slated to be officers and NCOs, were specially selected for having the necessary qualifications judged on character, intelligence, leadership potential, and ability to take responsibility. They were expected to have experience in business or social work and with working with people, and have organizing ability. The criteria were more demanding since they were going to be the leaders of the Women's Division. For general recruitment, women had to be between 21 and 41 years old, had to pass medical tests, be at least five feet tall, have a normal weight, must have been accepted to high school, be able to pass a trade aptitude test, be of good character, not be married with children under her care, and not hold a permanent civil service appointment. Selection for trade training was also handled at the manning depot. Some of the trades that were taught at various locations across Canada included meteorology, food preparation, air traffic control, parachute rigging, photo interpretation, photography, typing, administration, wireless operation, and police work.
Тұрғын үй жағдайы
Көптеген әйелдер казармаларда тұрды, олардың әр қанатында әдетте 68-ге жуық әйел орналасты. Оттавадағы Әскери-әуе күштерінің бас штабында жұмыс істейтін әйелдер 800-ге дейін әйелге арналған казарма блогында тұрды. Казармалар жақсы жылы оқшауланбаған. Қысқы айларда кейбіреулері жылы болу үшін формаларын киіп ұйықтаса, ал басқалары төсеніштерін газет қағаздарымен жылытудың әртүрлі жолдарын тапты. Мемлекеттік тұрғын үйлердің болмаған жағдайларда, мысалы қалаларда, қызметкерлер жекеменшік үйлерде тұрып, бөлме, тамақ және көлік ақысы үшін жәрдемақы алды. Бейсбол, баскетбол және хоккей танымал болды. Әйелдер базада жеткілікті саны болған жағдайда өз командаларын құрды, әйтпесе ерлер командасына қосылды. Қызметкерлік жағдайларға байланысты, гольф, атпен жүру, жеңіл атлетика, шаңғы тебу, жүзу, теннис және коньки тебу сияқты басқа да іс-шаралар ұйымдастырылды. "Денсаулықта – зор күш" деген мақсатта жыл сайын жазғы спорт күндері өткізілді. Базаларда көбінесе би кештері, музыкалық концерттер, таланттар сайыстары ұйымдастырылып, фильмдер көрсетілді.
Most WDs lived in barracks, each wing of which typically accommodated approximately 68 women. WDs who worked at Air Force Headquarters in Ottawa lived in a barrack block that housed up to 800 airwomen. The barracks weren't well insulated. During winter some had to sleep with their uniforms to keep warm while some found unusual ways to insulate their mattresses such as using newspapers. In locations such as cities where government housing was not available, personnel would live in private accommodations and receive an allowance to pay for room, board, and transportation. Baseball, basketball, and hockey were popular. Women had their own team when there was enough of them on a base, otherwise, they would join the men's team. Depending on station facilities, other activities included golfing, horseback riding, track and field, skiing, swimming, tennis, and skating. Annual summer sports days were arranged to promote "healthy minds in healthy bodies". Bases often organized dances, musical concerts, talent shows and showed films.
Униформа
Әйелдер дивизиясының формасы британдық WAAF формасына негізделген. Жинағына көк сұр ("әуе күштерінің көгі") түсті көйлек және юбка, көк жейде, қара галстук, пальто, жаңбырлық, қара туфлі, көк кардиган, көк алжапқыш, резеңке етік, сұр шұлық, қолғап, хаки түсті комбинезон, сұр шорт, футболка, жазғы көйлек, шен белгілері және плиселенген бас киім кірді. Жаман ауа-райына ұшырау мүмкіндігі барларға жауынгерлік форма берілді. Кейбір жағдайларда, ішкі қабатталған шалбар, парка және құлақ қорғағыштары бар қысқы бас киім берілді. Канададан тыс жерде қызмет атқаратын әйелдер иықтарында "Канада" атаулы белгіні тағуға құқылы болды. 1943 жылы форма біршама өзгерді. Жаңа форма, негізінен бекеттерден тыс киюге арналған, пальтоға плисе қосылды және юбка алты бөліктен тұратын үлгіге ауыстырылды. Плиселенген көйлек қалталары төменгі жағында жазық қалталармен, ал жоғары жағында жалған қалталармен алмастырылды, сондай-ақ белдік ажыратылатын болды. Көк түсті былғары иық сөмкесі қосылды. Бас киім кепи стиліндегі, терең қалқаншасы және биік қатаң алдыңғы бөлігі бар бас киіммен ауыстырылды. Жазғы форма көк түсті, қысқа жеңді мақтадан тігілген, мыс түймелі көйлектен тұрды. Кейіннен ол жаңа көк (қысқы) формаға негізделген ашық хаки түсті формамен ауыстырылды.
The Women's Division uniform was based on the British WAAF uniform. The kit consisted of a blue grey ("air force blue") tunic and skirt, blue shirt, black necktie, greatcoat, rain coat, black shoes, navy blue cardigan, blue smock, overshoes, lisle grey stockings, gloves, khaki coveralls, grey shorts, tee shirt, summer dress, rank badges and a cap with a pleated crown. A battle dress uniform was issued to those who would be exposed to bad weather. In some instances, lined ski pants, parka, and winter cap with ear flaps were issued. Airwomen who served outside Canada wore a "Canada" flash on the shoulders. The uniform changed somewhat in 1943. The new uniform, which was meant to be primarily worn off the stations, added a pleat to the greatcoat and the skirt was changed to a six gore pattern. The pleated tunic pockets were replaced with flat patch pockets below and false pockets above, and the belt became detachable. A blue leatherette shoulder bag was added. The cap was replaced with one with a kepi style with a deep visor and higher stiffened front. The summer uniform consisted of a blue short sleeved cotton dress with brass buttons. This was eventually replaced with a light khaki uniform based on the new blue (winter) uniform.