Ричард Лич Мэддокс: Фотографияның құрғақ пластинасын ойлап тапқан ғалымның өмірі мен еңбектері
Richard Leach Maddox
Ричард Лич Мэддокс (1816-1902) – ағылшын фотографы, құрғақ желатин негативті пластинаны ойлап тапты. Микрофотографиядағы жетістіктері, коллодий процесі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
сол атқа ие болғандар
those of a similar name
Ричард Лич Мэддокс (4 тамыз 1816 – 11 мамыр 1902) – ағылшын фотографы және дәрігері, 1871 жылы фотосуретке арналған жеңіл желатиндік теріс құрғақ табақтарды ойлап тапқан.
Richard Leach Maddox (4 August 1816 – 11 May 1902) was an English photographer and physician who invented lightweight gelatin negative dry plates for photography in 1871.
Ерте өмір
Ричард Лич Мэддокс 1816 жылдың 4 тамызында Англиядағы Бат қаласында туған.
Richard Leach Maddox was born at Bath, England, on 4 August 1816.
Фотомикографиялық зерттеулер
Маддокс құрғақ желатин фотоэмульсиясын ойлап тапқанға дейін, фотомикрография деп аталатын, микроскоп астындағы ұсақ организмдерді фотоға түсірумен танымал болды. Сол заманғы көрнекті фотомикрограф Лайонел С. Бил өзінің «Микроскоппен жұмыс істеу қалай» атты нұсқаулығына Маддокс түсірген суреттерді алдынан жариялап қосты.
Long before his discovery of the dry gelatin photographic emulsion, Maddox was prominent in what was called photomicrography photographing minute organisms under the microscope. The eminent photomicrographer of the day, Lionel S. Beale, included as a frontispiece images made by Maddox in his manual 'How to work with the Microscope'
Жеңіл желатиндi құрғақ табақтардың өнертабысы
Фотографияда коллодий процесін 1851 жылы Фредерик Скотт Арчер ойлап тапты. Бұл өнертабыс үшін сурет алу үшін екі-үш секундтық жарық түсу жеткілікті болды, бірақ пластиналарды экспозиция кезінде сезімталдандыру қажет болды, эмульсия әлі ылғал болғанда экспозициялау және экспозициядан кейін камерада дереу өңдеу қажет еді. Ол өзінің денсаулығына «ылғал» коллодийдің эфир буының әсер ететінін байқаған кезде, Мэддокс оның орнын басатын нәрсені іздеуді бастады. 1871 жылғы 8 қыркүйекте «British Journal of Photography» журналында жарияланған «Желатинобромидпен тәжірибе» деген мақаласында ол кадмий бромиді және күміс нитраты сияқты химиялық заттарды қызылшаға, тәттілер жасауға қолданылатын мөлдір затқа, шыны табаққа жағу керектігін ұсынды. Соңында Чарльз Харпер Беннетт сатуға арналған алғашқы желатин құрғақ пластиналарды жасады; көп ұзамай эмульсияны целлюлоид пленкасына жағу мүмкін болды. Құрғақ пластиналар бұрын да қолданылған, бірақ нәтиже бермеген. Жұмыртқа ағынан алынған альбуменмен байланыстырылған күміс нитраты және 19 ғасырда суреттерді басып шығару үшін кеңінен қолданылған шыныға жабыстырылған; бірақ олар камерада қолдану үшін тым сезімтал емес болып шықты. Желатинді фототеорияның және түс пионері Томас Саттон ұсынған, ал бұл зат микроскоп практикасымен аты шыққан Маддоксқа да белгілі болды, өйткені ол микроскоп слайдтарында қолданылатын негіз ретінде қолданылған. Бастапқыда Мэддокс басқа негіздерді сынады. Ол күміс бромидін «өсімдік желімдерімен» (құрақ, зығыр, шие), «крахмал заттарымен» (күріш, тапиока, саго) біріктірді. «Көптеген жағдайларда мен есіктің алдында тұрғандай болдым, бірақ есік жабылып, басқа жоспарларды жасауға тура келді». Соңында ол Нельсонның желатин гранулаларының пакетінен желатинді сынап көрді. Мэддокс бірнеше пластина дайындады, оларды басқа негативтерден басып шығарды және әрқайсысын әртүрлі экспозиция сынақтарынан өткізді. «Нәтижесінде алынған суреттер өте нәзік, түсі бистр мен зәйтүн түсінің арасында өзгеретін, ал жуылғаннан кейін жарқыраған бетке дейін кептірілді».
In photography, the Collodion process was invented in 1851 by Frederick Scott Archer. This invention required only two to three seconds of light exposure to produce an image, but plates had to be sensitized at the time of exposure, exposed while the emulsion was still wet, and processed immediately after exposure in the camera. When he noticed that his health was being affected by the 'wet' collodion's ether vapor, Maddox began looking for a substitute. He suggested in the 8 September 1871 British Journal of Photography article An Experiment with Gelatino Bromide that sensitizing chemicals cadmium bromide and silver nitrate should be coated on a glass plate in gelatin, a transparent substance used for making candies. Eventually Charles Harper Bennett made the first gelatin dry plates for sale; before long the emulsion could be coated on celluloid roll film. Dry plates had been tried before: and had no effect. silver nitrate with a binder of albumen derived from egg white, and widely used in printing out paper in the nineteenth century had been coated on glass; but these proved to be too insensitive for camera use. Gelatin had also been suggested by photo theorist and colour pioneer Thomas Sutton, and the substance would also have been known to Maddox himself an eminent microscope practitioner through its use as a holding/preserving base used in microscope slides. Initially Maddox tried other bases. He combined silver bromide with "vegetable gummy matters" (lichen, linseed, quince), and "starchy substances" (rice, tapioca, sago). "Often I fancied I was just within the doorway when the door closed, and other plans had to be tried." Finally he tried gelatin from a packet of Nelson's Gelatine Granuals. Maddox prepared a number of plates, exposing by contact printing them from other negatives, and putting each through a different exposure trial. "The resulting prints were very delicate in detail, of a colour varying between a bistre and olive tint, and after washing dried to a brilliant surface".
Өмірінің соңғы жылдары
Ричард Мэддокстің соңғы жылдары кедейлік пен нашар денсаулықпен қиындыққа толы болды. 1891 жылдың қараша айындағы «Фотографиялық Таймс» газетінде «оның сенімді адамы, қазір қайтыс болған, сенімін сатқандығы» туралы жазылған, бірақ бұл жағдай туралы көп мәлімет жоқ. Келесі айда Эндрю Прингл «Американдық әуесқой фотографына» хат жолдап, «оның қарттық шағында қалған мүліктерінің көп бөлігі адал емес сенімді тұлғаның салдарынан жоғалды» деді. Мэддокстың құрғақ эмульсия тәжірибелерімен байланысты бизнес саласындағы жалғыз мүмкін байланысының куәсі – оның 1887 жылы Харрисонға жазған хатында «процесс Саутгемптон қаласындағы бір фирмаға ұсынылды, бірақ жылдамдығын арттыру және құндылығын жоғарылату үшін қажетті тәжірибелерді жалғастыруға уақыт болмады» деген сөздері. 1886 жылдан бастап Мэддокс (қызының айтуынша) Саутгемптон қаласының Портсвуд ауданындағы «Гринбанк» деп аталатын үйде «өте усақ-түйекке дейін шешілген» өмір салған, ол 1902 жылдың 11 мамырында сол жерде қайтыс болды.
Richard Maddox's later years were marred by poverty and ill health. The November 1891 Photographic Times wrote of "a breach of trust by a trustee of his, now deceased", though little is known of this. Andrew Pringle, the following month, sent a letter to The American Amateur Photographer saying that "much of what was left for his declining years was made away with by an unscrupulous trustee." Evidence of Maddox's only possible contact with business in relation to his dry emulsion experiments, is his mention (in the letter of 1887 to Harrison) of how "the process was offered to a firm in Southampton but it was found there was no time to continue the necessary experiments to raise the rapidity and enhance the value." From 1886, Maddox lived (according to his daughter) in "a most retired manner" at the house called 'Greenbank' in Portswood, Southampton, dying there on 11 May 1902.
Сын-пикірлер мен марапаттар
Бақытымызға орай, Мэддокс еңбегі белгілі бір топтарда естен шығарылмады, ал J. Трейлл Тейлор, сол кезде «Британдық фотожурнал» редакторы, 1891 жылы «Мэддокс қоры» мен «Мэддокс естелік комитетін» құруға белсенді түрде атсалысты. Мақсат – Мэддокс өнертапқыш ретіндегі құқығын бекіту және оған қаржылай көмек көрсету болды, соның нәтижесінде Ұлыбритания мен АҚШ-та күшті жауап алынды. Комитеттің хатшысы Эндрю Прингл, ал төрағасы Ұлыбританияның Фотографиялық қоғамының президенті Джеймс Глейшер болды. 1892 жылға қарай 500 фунт стерлинг жиналды, ал «Илфорд» компаниясынан тағы 100 фунт стерлинг түсті. Кейін Тейлор Джон Берджесті қарсы талапкер ретінде «екі жылдан кейін бұл салаға кіргені және тіпті одан кейін де өзінің процесін жарияламағаны, ол күні бүгінге дейін құпия сақталып отырғаны» үшін сынады. Прингл былай деп жазды: «Доктор Мэддокс ғылым үшін жасаған барлық ісінде сыйақы күтпеді, және өзінің жаңалықтарынан ақша табуға тырыспады». Сол айда «Американдық әуесқой фотограф» журналының редакторы «өзінің әдісін жомарттықпен әлемге сыйлаған жаңалық ашушыға ешқандай құрмет артық болмайды» деген қорытындыға келді. Мэддокс 1889 жылы Джон Скотт медалімен, ал 1901 жылы Корольдік фотографиялық қоғамның күміс прогресс медалімен марапатталды.
Fortunately Maddox's work had not been forgotten in certain quarters, and J. Traill Taylor then editor of The British Journal of Photography was active in setting up 'The Maddox Fund' and the 'Maddox Testimonial Committee' in 1891. The intention was both to assert Maddox's claim as inventor and to afford him some pecuniary help and the subsequent response was strong, in both Britain and the United States. The secretary of the committee was Andrew Pringle and the chairman was James Glaisher, president of the Photographic Society of Great Britain. By 1892, £500 had been raised, with a further £100 from the Ilford Company. Taylor later criticized John Burgess in a counter claimant as "entering the field two years later, and even then not publishing his process, which remains a secret to this day." Pringle wrote: "Whatever Dr Maddox has done for science has been without hope of recompense, and without attempt to turn his discoveries to pecuniary profit". Similarly, the editor of the American Amateur Photographer, in the same month, found that "no honor is great enough to bestow on a discoverer who acts so generously in giving his process to the world". Maddox was awarded the John Scott Medal in 1889 and the Royal Photographic Society's Silver Progress Medal in 1901.
Өлім
1902 жылы қайтыс болғаннан кейін, қызы Изабелла былай деп жазды: "Әкемді емдеген дәрігер Велс, оның осылай ұзақ өмір сүруіне 'ақыл-ойдың денеге жеңісі' себеп болғанын айтты". Британдық фотожурнал альманахындағы некролог толығымен мақтауға толы болмады, онда "процестің нақты қиындықтары Маддокстан кейін келгендермен кездесіп, шешілді, бірақ олардың идеялары толыққанды іске аспады" делінген. Дегенмен, некрологта Маддокстың "бар күшімен" өзгелерге көмектесуге дайындығы да атап көрсетілген. Ричард Мэддокстың досы У. Дж. Болтон химиялық процесті тоғыз жыл өткен соң талдады. Мэддокстың Изабелла және суретші Ричард Уиллс атты балалары қалды, олар 1929 және 1953 жылдары тиісінше қайтыс болды.
After his death in 1902, Maddox's daughter Isabella wrote: "My father's medical attendant, Dr. Wales, said that it was 'the triumph of mind over body' that had kept him alive for so long." The obituary in the Almanac of the British Journal of Photography was not entirely uncritical, saying that the "real difficulties of the process were encountered and overcome by those who came after Maddox whose ideas were not altogether practicable." Yet the obituary also stresses Maddox's readiness to help others "to the fullest of his capacities." Richard Maddox's friend, W. J. Bolton, made an analysis of the chemistry some nine years later. Maddox was survived by his children, Isabella and Richard Willes, an artist, who died in 1929 and 1953 respectively.