Шекарадағы әскер және Индия соғыстары

Кіріспе

"Шекарадағы армия" – ұлттың құрылған сәтінен бастап, шамамен 1890 жылға дейін, отарлаушылардың шекарасы аяқталғанға дейін, шекаралық елді мекендерге жақын орналасқан АҚШ армиясының қызметін сипаттау үшін қолданылатын термин. АҚШ армиясының басты міндеттері:
жаугершілік жергілікті тұрғындардан шекарадағы елді мекендерді, бекіністерді қорғау;
ескі елді мекендер мен шекара арасындағы байланысты дамыту және қорғау арқылы Батысқа қоныс аударуға көмектесу, Батысты зерттеу, жолдар салу және құрлықтағы жолдарды, су жолдарын, сондай-ақ кейіннен телеграф және теміржол желілерін қорғау;
азаматтық билік тәртіп орната алғанша шекарада тәртіп сақтау.

Үнді соғыстары

Үнді соғыстары бүкіл АҚШ-та болды, бірақ қақтығыстар көбінесе екі санатқа бөлінеді: Миссисипи өзенінің шығысындағы үнді соғыстары және Миссисипи өзенінің батысындағы үнді соғыстары. АҚШ халық санағы бюросы (1894) өлім-жітім туралы мынадай есеп берді: Америка Құрама Штаттары үкіметі кезінде болған үнді соғыстары 40-тан астамды құрады. Олар шамамен 19 000 ақ адамның, әйелдердің және балалардың өмірін алды, оның ішінде жеке шайқастарда қаза тапқандар да бар, сондай-ақ шамамен 30 000 үндінің өмірін қиды. Нақты өлгендер мен жараланғандардың саны көрсетілгеннен әлдеқайда көп болуы мүмкін. Қосымша 50 пайызды сенімді бағалауға болады.

Жерсінділердің батысқа қарай қозғалысы үндістермен қақтығысқа әкелді. Армия көптеген үнді соғыстары мен науқандарында күресті. Ең белгілі үнді соғыстарының кейбіреулері: Солтүстік-батыс үндістері (1790–95 және 1811–13); Флоридадағы Семинол соғыстары (1817–18, 1835–42 және 1856); Блэк Хок соғысы (1832); Сиу соғысы (1862–1867); Жазықтар үндістерінің соғысы (1863–69); Сиу және Шайен соғысы (1876–79); және Апач соғыстары (1861–90). Бұл соғыстарда тұрақты жаяу әскер мен атқыштар полктері, кейде штаттық милиция мен еріктілердің көмегімен күресті. Шекара сарбаздары көбінесе стратегиялық маңызды нүктелерде орналасып, байланыс жолдарын, елді мекендерді және үнді резервацияларын қорғады. Бейбіт уақыттағы тұрақты армияның шамамен жартысын құрайтын бұл әскердің саны 1790 жылы Солтүстік-Батыс аймағында 1423 сарбаздан 1868 жылы 26 000-нан астамға дейін жетті, бұл Ұлы жазықтардағы үнді соғыстарының шыңы болды. Шекаралық бекеттерде орташа есеппен 200 сарбаз тұратын. 1867 жылға қарай Батыс өңірінде 100-ден астам бекет орналастырылды. 1870 жылдан кейін үнді соғыстары аяқталғаннан кейін бұл бекеттер тез арада тасталып қалды. Армияға қажетті жабдықтарды қайықтармен, бу кемелерімен, өгіздер мен есектің арбаларымен, қаптама есектерімен және жылқылармен, содан кейін теміржолмен тасымалдады, бұл сауданың, егіншіліктің және мал шаруашылығының дамуын ынталандырды. Осы алыс әскери бекеттерді жабдықтаудың қиындығы бекеттер маңындағы ауыл шаруашылығы мен қалалық кәсіпорындарды дамытып, тұрақты елді мекендердің пайда болуына себеп болды. Шекара сарбазының күнделікті өмірі ауыр болды. Сарбаздар баспана салып, саяхатшыларды, көшпенділерді және вагон пойыздарын жолдарда сүйемелдеді, геодезиялық топтарға көмектесті және қорғады, мыңдаған шақырымдық жолдар мен жолдар салды, мұқтаж көшпенділерге көмектесті, жолдар мен теміржол желілерін патрульдеді, өзендегі кеме қатынасын күзетті, үкімет пен жеке меншікті жау индейлер мен заңсыздықтардан қорғады, достық индейлерге көмектесті және тамақтандырды, жау индейлермен шайқасты және шекарадағы әлсіз азаматтық билік органдарына полициялық көмек көрсетті. Олардың баспаналары көбінесе өздері салған ағаш, тас, саз немесе шөптен жасалған үйлер болды. Сарбаздардың ауыр жағдайы, жайсыз жайлар, нашар тамақ және жалғыздық көптеген дезертирлерге әкелді. Шекарадағы армия Үндістер ісі жөніндегі бюромен және шекаралық азаматтық билікпен үнді саясаты мәселесінде келіспеді. Шекара тұрғындары жалпы алғанда үндістерді жоюды немесе оларды алып тастауды талап етті (Үндістерді алып тастау туралы қараңыз). Үндістер бюросы үндістерді қорғауға тырысты, ал армия оларды бағындыруға тырысты. Үндістер көтеріліске шыққанда, АҚШ армиясы бүкіл үнді тайпасына қарсы соғыс ашты, кінәлілермен бірге кінәсіздерді де жазалады, тіпті ауылдар мен лагерьлерге шабуыл жасап, әйелдер мен балаларды өлтірді. Үндістер бюросы мен армия шенеуніктері бір-бірін үнді соғыстарына жауапты деп айыптады.

The western movement of settlers brought conflict with the Indians. Scores of Indian wars and campaigns were fought by the Army. Some of the more notable Indian wars were: the Northwest Indians, 1790–95 and 1811–13; Seminole Wars in Florida, 1817–18, 1835–42 and 1856; Black Hawk War, 1832; Sioux War, 1862–1867; War of the Plains Indians, 1863–69; Sioux and Cheyenne War of 1876–79; and Apache Wars, 1861–90. These wars were fought by the regular infantry and cavalry regiments, occasionally aided by state militia and volunteers. The frontier soldiers were usually stationed in posts at strategic points defending the routes of communications, settlements and Indian reservations. The strength of this army, about one half of the Regular Army in time of peace, ranged from 1,423 troops in 1790 in the Northwest Territory to over 26,000 in 1868, which was the height of the Indian wars on the Great Plains. The frontier posts had, on average, a garrison of 200 troops. By 1867, over 100 posts were scattered throughout the West. As the Indian wars ended after 1870, these posts were rapidly abandoned. The army's supplies were carried by boats, steamboats, ox and mule trains, pack mules and horses and later by railroads, which stimulated the development of trade, farming and ranching. The difficulty of supplying these remote Army posts encouraged farming and urban enterprises around the posts, the beginning of permanent settlements. The daily life of the frontier soldier was a hardy one. The soldiers built their shelter, escorted travelers, emigrants, and wagon trains on the trails, aided and protected surveying parties, constructed thousands of miles of trails and roads, supplied needy emigrants, patrolled trails and railroad lines, guarded river navigation, protected government and private property from hostile Indians and outlaws, assisted and fed friendly Indians, fought hostile Indians and gave police assistance to the weak civil authorities on the frontier. Their shelters were usually log, stone, adobe or sod huts constructed largely by their own labor. The hardships of the soldiers, the miserable quarters, inferior food and the lonely life encouraged many desertions. The Army on the Frontier disagreed with the Bureau of Indian Affairs and the frontier civil authorities over the Indian policy. The frontiersmen in general demanded the destruction or removal of the Indians (see Indian removal). The Indian Bureau attempted to protect the Indians, and the Army to coerce them. When the Indians revolted, the U. S. Army made war upon the entire Indian tribe, punishing the innocent with the guilty, even to the extent of killing women and children in raids on villages or camps. The Indian Bureau and the Army officials accused each other of being responsible for the Indian wars.