Католик шіркеуінің Үндістандағы тарихы, 20 млн-нан астам жатқырушысы, Ватикан елшілігі және дипломатиялық байланыстар туралы ақпарат. Үндістандағы христиандық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістандағы католик шіркеуінің тарихы мен рөліне шолу
Overview of the history and role of the Catholic Church in India
Үндістандағы католик шіркеуі Рим папасының басшылығымен әлемдік католик шіркеуінің бір бөлігі болып табылады. Үндістанда 20 миллионнан астам католик бар, бұл жалпы халықтың шамамен 1,55% құрайды, және католик шіркеуі Үндістандағы ең ірі христиан шіркеуі болып есептеледі. Ватикан қаласының Үндістан үкіметі алдындағы өкіл елшісі – Үндістанға арналған апостольдық нунций. Киелі Тақтың Үндістандағы елшілікке ұқсас дипломатиялық миссиясы 1881 жылы Шығыс Үндістанға апостольдық делегация ретінде құрылды. 1948 жылы Папа Пий XII оны интернунциатура дәрежесіне, ал 1967 жылы Папа Павел VI толыққанды апостольдық нунциатураға көтерді. Архиепископ Леопольдо Жирелли – 2021 жылдың 13 наурызында Папа Франциск тағайындаған қазіргі апостольдық нунций. Нунциатура 50 C, Нити Марг, Чанакьяпури, Нью-Дели қаласында орналасқан.
The Catholic Church in India is part of the worldwide Catholic Church under the leadership of the Pope. There are over 20 million Catholics in India, representing around 1.55% of the total population, and the Catholic Church is the single largest Christian church in India. The Vatican City's representative ambassador to the government of India is the Apostolic Nuncio to India. The diplomatic mission of the Holy See to India, similar to an embassy, was established as the Apostolic delegation to the East Indies in 1881. It was raised to an Internunciature by Pope Pius XII in 1948, and to a full Apostolic Nunciature by Pope Paul VI in 1967. Archbishop Leopoldo Girelli is the current Apostolic Nuncio named by Pope Francis on 13 March 2021. The Nunciature is located at 50 C, Niti Marg, Chanakyapuri, New Delhi.
Үндістандағы алғашқы мәсіхшілер
Христиан діні 52 жылы Томас елші Малабар жағалауындағы Музириске жеткенде, қазіргі Керала штатына жетті. Ол Үндістанның шығыс және батыс жағалауларында христиан дінін уағыздады. Бұл Сент-Томас христиандары Насрани деп аталады, бұл сирия тілінде "Назареттік Исаның ізбасарлары" деген мағынаны білдіреді. Кейіннен Үндістандағы христиан қауымы парсы епископтарының қарауына өтті. Тарихшылар бұл оқиға шамамен IV ғасырда болғанын есептейді. Осының нәтижесінде олар Шығыс Сирия литургиясын және Парсы дәстүрлерін мұра етті. Кейін, батыстан келген миссионерлер Үндістанға жеткенде, бұл қауымды Несториандыққа, яғни Мәсіхтің құдайлық және адамдық табиғатын бөліп қарастыратын ереске сенуші деп айыптады. Олар Үндістан және Қиыр Шығыстағы ең көне шіркеуді, епархияны және метрополиялық провинцияны құрды. VIII ғасырда Патриарх Ишояб III Үндістанның Шығыс Сирия епархиясын метрополиттік провинция деңгейіне көтерді. Рим папасы Иоанн Павел II-нің айтуынша, бұл қауым Шығыс Сирия шіркеуінің бір бөлігі болғанымен, әлемдік католик шіркеуімен байланысын ешқашан ашық түрде үзген емес. Бүгінде осы ерте христиан қауымының жалғасы Сиро-Малабар католик шіркеуінде сақталып қалған, ол Шығыс Сирия дәстүрлерін ұстанатын және Католик шіркеуімен бірлікте болатын Шығыс шіркеуі болып табылады.
Christianity reached India in AD 52 when Thomas the Apostle reached Muziris in Malabar Coast presently called the state of Kerala. He preached Christianity in Eastern and Western coasts of India. These Saint Thomas Christians are known as Nasrani, which is a Syriac term meaning Follower of the Nazarene Jesus. The Christian community in India later came under the jurisdiction of Bishops from Persia. Historians estimate this date to be around the fourth century. As a result, they inherited East Syriac liturgy and traditions of Persia. Later, when the Western missionaries reached India, they accused this community of practicing Nestorianism, a heresy that separates Christ's divinity from his human nature. They formed the most ancient church, diocese, and metropolitan province in the Indian subcontinent and the Far East. The East Syriac diocese of India was elevated as a metropolitan province in the eighth century by Patriarch Ishoyab III. In the words of Pope John Paul II, this community, while being a part of the East Syriac Church, had never broken the communion with the worldwide catholic Church explicitly. Today, the continuity of this early Christian community is found in the Syro Malabar Catholic Church, an Oriental Church in communion with Catholic Church, following East Syriac traditions.
Алғашқы миссионерлер
Иоанн Монте-Корвино 1307 жылы Пекинге прелат болу үшін Қытайға жіберілген францискан монахы. Ол 1291 жылы Персиядан теңіз арқылы Үндістанға, Мадрас аймағына немесе "Святой Фомы еліне" дейін сапар шекті. Сол жерде ол он үш ай бойы уағыз айтып, шамамен жүз адамды крещение рәсіміне қабылдады. Монте-Корвино 1291 жылдың желтоқсан айында (немесе 1292 жылы) үйіне хат жазды. Бұл Батыс Еуропалықтардың Коромадель жағалауы туралы жазған ең ерте және маңызды есептерінің бірі. Майлапурдан теңіз арқылы саяхат етіп, 1294 жылы Қытайға жетіп, астанасы "Камбалиехке" (қазіргі Бейжің) келді. 1321 жылы Порденонелік Одорик монах Үндістанға келді. Ол Малабар аймағына сапар шегіп, Пандараниде (Каликуттан солтүстікке қарай 20 шақырым жерде), Кранганорда және Куламда немесе Квилонда тоқтады. Содан кейін ол, көрінеу, Сейлонға және Мадрас маңындағы Майлапурдағы Святой Фома шіркеуіне барды. Ол Фоманың жерленген жерін тапқанын жазды. 1321-22 жылдары француз доминикан миссионері, әулие Джордан Катанус келді. Ол Римге, Үндістанның батыс жағалауындағы бір жерден, шейіт болған төрт монахты христиандық дәстүр бойынша жерлегенін хабарлады. Джордан 1329 жылы Шығыстың тамашалықтарын сипаттаған "Mirabilia" еңбегімен танымал: ол Үнді аймақтары мен христиандар, өнімдері, климаты, әдет-ғұрыптары, жануарлар мен өсімдіктер туралы ең толық мәліметтерді берді – тіпті Марко Полодан да жақсы. Колламдағы Килон епархиясы – Керала штатындағы Үндістандағы алғашқы Рим-католик епархиясы. Ол 9 тамыз 1329 жылы алғаш рет құрылып, 1 қыркүйек 1886 жылы қайта құрылды. 1329 жылы Папа Иоанн XXII (Авиньонда тұтқында болғанда) 9 тамыз 1329 жылғы "Romanus Pontifix" жарлығы арқылы Килонды Персиядағы Султания архиепархиясының қарауындағы бүкіл Үндістандағы алғашқы епархия ретінде бекітті. 21 тамыз 1329 жылы "Venerabili Fratri Jordano" атты жеке бұйрығымен сол Папа француз доминикан монахы Джордан Катанус де Северакты (OP) Килонның алғашқы епископы етіп тағайындады. (Папа Иоанн XXII-нің епископ Джордан Катанусқа (OP) және Килон епархиясына жіберген жарлықтары мен хаттарының көшірмелері епархиялық архивтерде сақталған). 1347 жылы Джованни де Мариньолли қазіргі Мадрас маңындағы Святой Фома шіркеуіне барды, содан кейін ол "Саба патшалығы" деп атаған жерге сапар шекті, оны Жазбалардағы Шебамен байланыстырды, бірақ көптеген ерекшеліктері бойынша бұл Жава болған сияқты. Еуропаға қайта оралатын жолда Малабарға қайтып келгенде, ол қатты дауылға тап болды. Тағы бір белгілі үнді саяхатшысы – Кранганордың діни қызметкері Жозеф. Ол 1490 жылы Вавилонға сапар шегіп, содан кейін Еуропаға жүзіп, Португалияға, Римге және Венецияға барып, кейін Үндістанға оралды. Ол өзінің саяхаттары туралы "Индиялық Жозефтің саяхаттары" атты кітап жазуға көмектесті, ол бүкіл Еуропаға кеңінен тарады.
John of Monte Corvino was a Franciscan sent to China to become prelate of Peking in around 1307. He travelled from Persia and moved down by sea to India, in 1291, to the Madras region or "Country of St. Thomas". There he preached for thirteen months and baptised about one hundred persons. From there Monte Corvino wrote home, in December 1291 (or 1292). That is one of the earliest noteworthy accounts of the Coromandel coast furnished by any Western European. Travelling by sea from Mailapur, he reached China in 1294, appearing in the capital "Cambaliech" (now Beijing). Friar Odoric of Pordenone arrived in India in 1321. He visited Malabar, touching at Pandarani (20 m. north of Calicut), at Cranganore, and at Kulam or Quilon, proceeding thence, apparently, to Ceylon and to the shrine of St Thomas at Maylapur near Madras. He writes he had found the place where Thomas was buried. Father Jordanus Catalanus, a French Dominican missionary, followed in 1321–22. He reported to Rome, apparently from somewhere on the west coast of India, that he had given Christian burial to four martyred monks. Jordanus is known for his 1329 "Mirabilia" describing the marvels of the East: he furnished the best account of Indian regions and the Christians, the products, climate, manners, customs, fauna and flora given by any European in the Middle Ages – superior even to Marco Polo's. The Diocese of Quilon headquartered at Kollam is the first Roman Catholic diocese in India in the state of Kerala, first erected on 9 August 1329 and re erected on 1 September 1886. In 1329 Pope John XXII (in captivity at Avignon) erected Quilon as the first Diocese in the whole Indies as suffragan to the Archdiocese of Sultany in Persia, through the decree "Romanus Pontifix" dated 9 August 1329. By a separate Bull "Venerabili Fratri Jordano", the same Pope, on 21 August 1329 appointed the French Dominican friar Jordanus Catalani de Severac (OP) as the first Bishop of Quilon. (Copies of the Orders and the related letters issued by Pope John XXII to Bishop Jordanus Catalani (OP) and to the diocese of Quilon are documented and preserved in the diocesan archives). In 1347, Giovanni de Marignolli visited the shrine of St Thomas near the modern Madras, and then proceeded to what he calls the kingdom of Saba, and identifies with the Sheba of Scripture, but which seems from various particulars to have been Java. Taking ship again for Malabar on his way to Europe, he encountered great storms. Another prominent Indian traveller was Joseph, priest over Cranganore. He journeyed to
Babylon in 1490 and then sailed to Europe and visited Portugal, Rome, and Venice before returning to India. He helped to write a book about his travels titled The Travels of Joseph the Indian which was widely disseminated across Europe.
Португалдықтардың келуі
1453 жылы Кіші Азиядағы христиандықтың бекінісі болған Константинопольдің Ислам дініндегі Осман империясына құлауы, Шығыс Рим империясының немесе Византия империясының соңына сызық салды және Еуропаның Азиямен құрлық арқылы сауда байланыстарын үзіп тастады. Христиан әлеміне тиген бұл ауыр соққы, еуропалықтарды теңіз арқылы шығысқа балама жолдар іздеуге және бұрыннан бар христиан елдерімен одақ құруға жетеледі. 15 ғасырдың соңында Малабар жағалауына жеткен португалдық теңіз саяхатшыларымен бірге, Үндістанға латын католик шіркеуін әкелген португал миссионерлері де келді. Олар Кераладағы Әулие Томас христиандарымен байланыс жасады, олар сол кезде Шығыс христиандық дәстүрлерін ұстанды және Шығыс шіркеуінің билігінде болды. 16 ғасырда Азиядағы дін тарату португалдық отаршылдық саясатымен тығыз байланысты болды. Рим папасы V Николай 1455 жылғы 8 қаңтарда Португалия королі Афонсу V-ге жазған Рим папасының бұйрығында (Romanus Pontifex), Португалия тажына жаңадан ашылған немесе бағындырылған барлық жерлерге билік ету құқығы берілді. Сонымен қатар, Азияда христиан дінін таратуға (қараңыз: "Падроадо") португалдықтар қамқорлық жасады. Әртүрлі ордендердің миссионерлері (францискандықтар, доминикандықтар, иезуиттер, августиндықтар және т.б.) португалдық биліктің күші сезілген жағалау аймақтарында шіркеулер салуға бірден кірісті. Үндістандағы португал миссионерлерінің тарихы 1498 жылғы 20 мамырда Кожикод маңындағы Каппадқа келген жаңа апостолдармен басталады. Португалдық саяхатшы Васко да Гама бұрыннан бар христиан елдерімен исламға қарсы одақ құруға тырысты. Португалия тажы үшін пайдалы дәмдеуіштер саудасы да тартымды болды. Ол және португал миссионерлері келгенде елде тек Малабардағы Әулие Томас христиандары болды, олар халықтың 2% -дан азын құрады және сол кезде Үндістандағы ең ірі христиан шіркеуі болды. Екінші экспедиция кезінде капитан Педро Альварес Кабрал басқаратын 13 кемеден және 18 діни қызметкерден тұратын португал флоты 1500 жылғы 26 қарашада Кочинге жетті. Кабрал тез арада Кочин раджасының құрметіне ие болды. Ол төрт діни қызметкерге Кочин және оның төңірегіндегі алғашқы христиан қауымдары арасында миссионерлік жұмыс жүргізуге рұқсат берді. Осылайша португал миссионерлері 1500 жылы португалдық миссияны құрды. Португалияның алғашқы вице-королі Дом Франсиско де Алмейда Кочи раджасынан екі шіркеу салуға рұқсат алды: Санта-Крус базиликасы (1505 жылы салынған) және Әулие Франциск шіркеуі (1506 жылы салынған). Бұл кезде тас және цементтен құрылған мұндай құрылыстар бұрыннан болған емес, себебі жергілікті халықтың ықыласы одан басқа патша сарайы немесе храм үшін ғана болды.
In 1453, the fall of Constantinople, a bastion of Christianity in Asia Minor to Islamic Ottoman Empire, marked the end of the Eastern Roman Empire or Byzantine Empire, and severed European trade links by land with Asia. This massive blow to Christendom spurred the Age of Discovery as Europeans were seeking alternative routes east by sea along with the goal of forging alliances with pre existing Christian nations. Along with pioneer Portuguese long distance maritime travellers, that reached the Malabar Coast in the late 15th century, came Portuguese missionaries who introduced the Latin Catholic church in India. They made contact with the St Thomas Christians in Kerala, which at that time were following Eastern Christian practices and were under the jurisdiction of Church of the East. In the 16th century, the proselytism of Asia was linked to the Portuguese colonial policy. The Papal bull Romanus Pontifex, written on 8 January 1455 by Pope Nicholas V to King Afonso V of Portugal, confirmed to the Crown of Portugal dominion over all lands discovered or conquered during the age of discovery. Further, the patronage for the propagation of the Christian faith (see "Padroado") in Asia was given to the Portuguese. The missionaries of the different orders (Franciscans, Dominicans, Jesuits, Augustinians, etc.) flocked out with the conquerors, and began at once to build churches along the coastal districts where the Portuguese power made itself felt. The history of Portuguese missionaries in India starts with the neo apostles who reached Kappad near Kozhikode on 20 May 1498 along with the Portuguese explorer Vasco da Gama who was seeking to form anti Islamic alliances with pre existing Christian nations. The lucrative spice trade was further temptation for the Portuguese crown. When he and the Portuguese missionaries arrived they found no Christians in the country, except in Malabar known as St. Thomas Christians who represented less than 2% of the total population and the then largest Christian church within India. During the second expedition, the Portuguese fleet comprising 13 ships and 18 priests, under Captain Pedro Álvares Cabral, anchored at Cochin on 26 November 1500. Cabral soon won the goodwill of the Raja of Cochin. He allowed four priests to do apostolic work among the early Christian communities scattered in and around Cochin. Thus Portuguese missionaries established Portuguese Mission in 1500. Dom Francisco de Almeida, the first Portuguese Viceroy, got permission from the Kochi Raja to build two church edifices – namely Santa Cruz Basilica (founded 1505) and St. Francis Church (founded 1506) using stones and mortar which was unheard of at that time as the local prejudices were against such a structure for any purpose other than a royal palace or a temple.
Шығыс әміршісі
XVI ғасырдың басында Шығыс Үндістанның барлық аймағы Лиссабон архиепископтығының билігінде болды. 1514 жылдың 12 маусымында Кочин, Гоа және Бомбей Бассейні Мадейрадағы жаңадан құрылған Фуншал діоцезінің шеңберінде миссионерлік қызметтің маңызды орталықтарына айналды. 1534 жылы Папа Павел III, *Quequem Reputamus* бұйрығы арқылы Фуншалды архиепископтыққа көтерді, ал Гоаны оның суфрагандық діоцезі етіп белгіледі, соның ішінде Үндістанның барлық аймағын Гоа діоцезіне қарастырды. Бұл Фуншалға суфрагандық епископтық құруға мүмкіндік берді, оның құзыреті Үміт мүйісінен Қытайға дейінгі барлық өткен және болашақ жаулап алынған жерлерге дейін жететін еді. Португалдық саяхатшылар 1523 жылы Ченнайға келді және Әулие Томас апостолының қабірінің үстіне Сантхоме шіркеуін салды, ол Ченнайдағы алғашқы шіркеу болды. 1545 жылы Әулие Франциск Ксавьер осы шіркеуге келді, Әулие Томас қабірінде дұға етті және Қытайға апостолдық сапарынан бұрын шамамен бір жыл бойы болды. Кейіннен 1606 жылы бұл шіркеу Папа Павел V-нің бұйрығымен, Португалия королінің өтініші бойынша Майлапурдың Әулие Томас діоцезінің ашылуымен собор мәртебесіне көтерілді. Собор шіркеуі 1896 жылы британдықтармен нео-готика стилінде қайта салынды. 1927 жылы Папа Пий XII оны базиликаға айналдырды. 1540 жылдары жаңадан құрылған Иса қоғамының миссионерлері Гоаға келді. Португалия үкіметі олардың жұмысын, сондай-ақ Гоадағы басқа діни ордендердің (Доминикан, Францискан және т.б.) жұмысын қолдады, олар 1510 жылы Португалияның Гоаны жаулап алуынан бері келіп отырды. Дінгерге өткен жергілікті гоалықтарға үкімет португал азаматтығын сыйлады. Сонымен қатар, Португалия инквизициясының салдарынан көптеген жаңа христиандар Португалиядан Үндістанға көшіп келді. Олардың көпшілігі крипто-иудейлер және крипто-мұсылмандар деп күдіктелді, яғни дінін өзгерткен, бірақ жасырын түрде ескі діндерін сақтайтын еврейлер мен мұсылмандар. Екеуі де христиандық сенімнің бірлігіне қауіп төндіретін факторлар деп есептелді. Әулие Франциск Ксавьер 1545 жылы Португалияның Иоан III-ге жазған хатында Гоа инквизициясын сұрады, бірақ трибунал тек 1560 жылы құрылды, ол шіркеуде бірқатар реформалар жасады және оны толығымен өзінің бақылауына алды. Синодтан кейін Менез Франциск Росты, СЖ-ны Әулие Томас христиандары үшін Ангамале архиепископтығының архиепискобы етіп тағайындады, бұл Гоа архиепископтығының тағы бір суфрагандық орынды құрды және Әулие Томас христиандарының латындылуы басталды, бұл Әулие Томас христиандарының (Шығыс Сирия дәстүрі) қалауына қарсы болды. Әулие Томас христиандары Папаның билігін мойындауға қысымға ұшырады және олардың көпшілігі ақырында католик дінін қабылдады, бірақ олардың бір бөлігі Батыс Сириялық обрядына көшті. Беттия христиандық миссиясының қамқоршысы – Махараджа Дхуруп Сингх, Хиндустанның Беттия патшалығының патшасы, ол Джузеппе Мария Берниниден науқас әйелін емдеуін сұрады және ол мұнда сәттілікке жетті. Беттия христиандық миссиясы Беттия раджаларының патшалық сарайының қамқорлығымен өркендеп, саны арта түсті. 1773 жылы иезуиттерді таратумен Үндістанда миссионерлік кеңею азайды, сонымен қатар Үндістандағы шіркеудің ішіндегі ұйымдарға қажеттілік туды. Бұл Римнің тікелей басқаруында болды, бұл португалдық миссионерлер мен Апостол арасында түсініспеушілікке әкелді. Шіркеу мен португалдық миссионерлер арасындағы шиеленіскен қарым-қатынас 1838 жылы Киелі Тақ Крангакнур, Кочин және Майлапурдың үш суфрагандық діоцезінің құзыретін жойып, оны жақын жердегі Апостолдық викарийлерге берген кезде және бұрын Гоаның билігінде болған кейбір аумақтарға қатысты да солай істеген кезде шегіне жетті. Бұл бірлескен комитет Үндістандағы христиандардың бірігуіне мүмкіндік берді, ал британдық парламенттік делегациясының алдында "комитет мүшелері тәуелсіздікті бірауыздан қолдады және Үндістандағы қауымның болашағына толық сенім білдірді". Нәтижесінде Үндістандағы католиктердің қайырымдылық жұмыстары кең ауқымда жүргізілуде. Мысалы, португалдық Үндістанда Франциск Ксавьер және оның миссионерлік серіктері ауруларға рухани және физикалық көмек көрсету арқылы жергілікті қайырымдылық мекемелеріне көмектесуге ерекше көңіл бөлді, сондай-ақ басқа да мейірімділік істерін атқарды. Білім беру Үндістандағы шіркеу үшін соңғы жылдары басты басымдыққа айналды, католик мектептерінің шамамен 60% -ы ауылдық жерлерде орналасқан. XIX ғасырдың басында да католик мектептері кедейлерге көмек көрсетуге және олардың әл-ауқатын жақсартуға баса назар аударды. 2019 жылы 38 жастағы католик діни қызметкері Винит Джордж әкесі «Үндістанның үздік азаматы» атағына ие болды. Бұл атақ елдің солтүстігіндегі маргиналды топтармен жасаған жұмысына деген танымы болып табылады.
In the beginning of the 16th century, the whole of the East Indies were under the jurisdiction of the Archdiocese of Lisbon. On 12 June 1514, Cochin, Goa& Bombay Bassein became the prominent fields of missionary activity, under the newly created Diocese of Funchal in Madeira. In 1534, Pope Paul III, by the Bull Quequem Reputamus, raised Funchal as an archdiocese and Goa as its suffragan, deputing the whole of India under the diocese of Goa. This created an episcopal see – suffragan to Funchal, with a jurisdiction extending potentially over all past and future conquests from the Cape of Good Hope to China. Portuguese explorers arrived in Chennai in 1523 and built the Santhome Church over the tomb of Saint Thomas the Apostle, it was the first church in Chennai. In 1545, Saint Francis Xavier visited this church, prayed in the Tomb of St. Thomas and stayed for about one year before his Apostolic trip to China. This church was later elevated to the status of a cathedral in 1606 by Pope Paul V, with the inauguration of the Diocese of Saint Thomas of Mylapore at the request of Portuguese King. Later the cathedral church was rebuilt by the British in 1896 with the style of Neo Gothic. It was made a basilica in 1927 by Pope Pius XII. Around 1540, missionaries from the newly founded Society of Jesus arrived in Goa. The Portuguese government supported their work, as well as the work of the other religious orders in Goa (Dominicans, Franciscans, etc.) who had been arriving since the Portuguese conquest of Goa in 1510. Native Goans who converted were rewarded by the government with Portuguese citizenship. At the same time, many New Christians from Portugal migrated to India as a result of the Portuguese Inquisition. Many of them were suspected of being Crypto Jews and Crypto Muslims, converted Jews and Muslims who were secretly practicing their old religions. Both were considered a threat to the solidarity of Christian belief. Saint Francis Xavier, in a 1545 letter to John III of Portugal, requested the Goan Inquisition but the tribunal was set up only in 1560. which introduced a number of reforms to the church and brought it fully into his control. Following the Synod, Menezes consecrated Francis Ros, SJ, as Archbishop of the Archdiocese of Angamalé for the Saint Thomas Christians; this created another suffragan see to Archdiocese of Goa and Latinisation of St Thomas Christians started, against the wish of St Thomas Christians (East Syrian Tradition). The Saint Thomas Christians were pressured to acknowledge the authority of the Pope and most of them eventually accepted the Catholic faith, but a part of them switched to West Syriac Rite. The patron of the Bettiah Christian Mission was Maharaja Dhurup Singh, king of the Bettiah Raj in Hindustan, who requested Giuseppe Maria Bernini to treat his ill wife and was successful in doing so. The Bettiah Christian Mission flourished under the patronage of the royal court of the Bettiah Rajas, growing in number. With the advent of suppression of Jesuits in 1773 the missionary expansion declined in India along with the need for organisations within the Church in India. which was under the direct ruling from Rome, this caused misunderstanding between the Portuguese missionary and the Apostolate. The strained relations between the Church and the Portuguese missionaries reached a climax when in 1838 the Holy See cancelled the jurisdiction of the three suffragan Sees of Crangaqnore, Cochin, and Mylapur and transferred it to the nearest vicars Apostolic, and did the same with regard to certain portions of territory which had formerly been under the authority of Goa itself. This joint committee enabled the Christians in India to stand united, and in front of the British Parliamentary Delegation "the committee members unanimously supported the move for independence and expressed complete confidence in the future of the community in India." Consequently, Catholic charitable efforts in India have been extensive. In Portuguese India, for instance, Saint Francis Xavier and his fellow missionaries were especially careful to help the local charitable institutions by tending to the sick, both spiritually and physically, and performing other works of mercy. Education has become the major priority for the Church in India in recent years with nearly 60% of the Catholic schools situated in rural areas. Even in the early part of the 19th century, Catholic schools had emphasised relief for the poor and their welfare. In 2019, Father Vineeth George, a 38 year old Catholic priest, was awarded as the 'Best Citizen of India'. The title is an acknowledgment of his work with the marginalized in the north of the country.