1954 жылғы Коммунизмді бақылау заңы: АҚШ-тағы коммунистік қозғалысқа тыйым салу
Communist Control Act of 1954
АҚШ-тың 1954 ж. Коммунистерді бақылау заңы: Коммунистік партияға мүшелік, қолдау көрсету қылмыстық жазаланады. Екінші Қызыл қорқыныш дәуірінде қабылданды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1954 ж. АҚШ-тың коммунистік ұйымдарға мүшелікті және оларды қолдауды қылмыстық қылық деп жариялайтын заңы. 1954 жылғы 24 тамызда президент Дуайт Эйзенхауэр қол қойған «Коммунистік бақылау туралы» заң (68 Stat. 775, 50 U.S.C. §§ 841–844) – АҚШ Коммунистік партиясын тыйымдайды, партияға немесе «коммунистік іс-қимыл» ұйымдарына мүшелік етуді немесе оларды қолдауды қылмыстық қылық деп есептейді, сондай-ақ осындай ұйымдардың қызметіне, жоспарларына, әрекеттеріне, мақсаттарына немесе ниеттеріне қатысуды анықтауда қазылар алқасы қарастыратын дәлелдерді белгілейді.
1954 U. S. law criminalizing membership in communist organizations and supporting them
The Communist Control Act of 1954 (68 Stat. 775, 50 U. S. C. §§ 841–844) is an American law signed by President Dwight Eisenhower on August 24, 1954, that outlaws the Communist Party of the United States and criminalizes membership in or support for the party or "Communist action" organizations and defines evidence to be considered by a jury in determining participation in the activities, planning, actions, objectives, or purposes of such organizations.
Өмірбаян
Екінші Қызыл қорқыныш (1946-1954 жж.) кезінде жасалған бұл заң, Америка үкіметін халықаралық коммунистердің төндіретін қауіп-қатерінен қорғау ниетімен дайындалған көптеген заң жобаларының бірі болды. Сол тұста, кейбір адамдар "бейтұрпай жолмен де, көтерілісшіл мақсаттарға ұмтылу қылмыс деп есептелуі керек" деген пікірде болды. Сондықтан көптеген адам коммунизмге қарсы шықты, себебі оның либералды демократияны құлатпақ ниеті ашық айтылып, тарихи фактілермен дәлелденген. Эрнест ван ден Хаагтың айтуынша, "демократияда оны тіпті бейбіт дауыс беру арқылы жоюды қалағандарға орын жоқ". Заң жобасы АҚШ-тағы коммунистік көзқарастардың бастау көзіне қарсы күресу мақсатымен жасалды: Коммунистік партия. 1954 жылғы КҚА-ның екінші бөлімінде Америка Коммунистік партиясы "жауынгер шетелдік күштің агенті" ретінде бейнеленген. Сенатор Дэниел енгізген түзету арқасында Батлер мен Хамфри заң жобалары біріктіріліп, Сенатта демократтар мен республикашылдардың бірауыздан қолдауына ие болды.
Created during the period of the Second Red Scare (1946–1954), the act was one of many bills drafted with the intention of protecting the American government from the threat posed by international communists. During this time, some argued that "the pursuit of subversive aims even by peaceful means should [have been] outlawed". Thus, many opposed communism because of its explicitly declared and historically demonstrable goal to undermine liberal democracy. In the words of Ernest van den Haag, there was "no place in democracy for those who want to abolish [it] even with a peaceful vote". the bill was drafted with the intention of tackling the root of pro communist sentiment in the United States: the Communist Party. In its second section, the CCA of 1954 portrayed the American Communist Party as an "agency of a hostile foreign power." Through an amendment by Senator Daniel, both the Butler and Humphrey bills were merged into one, winning unanimous approval in the Senate from both Democrats and Republicans.
Қолдау
Либералдардың зор қолдауы тарихшылардың көп назарын аударды. Мэри МакАулиффе, МакАулиффе коммунизмнің суық соғыс кезіндегі қауіптің ауырлығы кейбір либералдарды КҚА-ның коммунистік партия мүшелерінің азаматтық құқықтарын тоқтатқандығын елемеуге итермелегенін айтады. Көптеген либералды демократтар тіпті Актқа формалды қарсылық та білдірмеді, керісінше, оны ынтамен қолдады. МакАулиффе бұл заңның "жеке саясаткерлерге мүмкін болатын апаттан сақтауға көмектескенін" де атап көрсетеді, олар өздерінің солшыл көзқарастары үшін коммунисттер деп айыпталудан қорқып жүрді. Сенатор Хамфридің сөзімен айтқанда, "өзгерістер [Сенатта демократтар мен либералдардың] коммунизм мәселесіндегі позицияларына қатысты кез келген күмәнді жою мақсатымен ізделді". 1955 жылы "Мичиган құқығы туралы шолуда" жарияланған мақалада Коммунистік бақылау туралы заң "коммунизмді түбірінен жоюға" бағытталған нақты әрекеттен гөрі "драматикалық саяси жарқын қимыл" болды деп айтылды. МакАулиффе заңға байланысты аномалияларды атап көрсетеді; әсіресе, заң әдеттегі комитет отырыстары мен талқылауларын өткізбей, бірден Сенатқа енгізілді, бұл оны ерекше жағдайға түсірді. Заңның жарияланған тарихы жоқ, әрі ол таңертеңгі сағаттарда асығыс жарияланғаны сөзсіз. 1955 жылы ашуға буырқанған Америкалық азаматтық бостандықтар одағы оны "америкалықтардың ең негізгі конституциялық кепілдіктерін қорлау" деп сипаттады. Мэри С. МакАулиффе 1954 жылғы Коммунистік бақылау туралы заңның қолданылуын "Маккартизмнің американдық қоғамға қаншалықты терең сіңгенін" көрсететін мысал деп түсіндірді.
The overwhelming support provided by the liberals has attracted much attention from historians such as Mary McAuliffe McAuliffe argues that the perceived gravity of the threat of Communism during the Cold War led some liberals to ignore the fact that the CCA suspended the citizenship rights of the Communist Party members. Most liberal Democrats did not even offer a token opposition to the Act; on the contrary, they ardently supported it. McAuliffe further acknowledges that the Act "served to avert possible disaster for individual politicians" who feared being labeled as Communists for their left minded ideas. In the words of Senator Humphrey, "the amendment [was sought] to remove any doubt in the Senate as to where [Democrats and liberals] [stood] on the issue of Communism." An article published in the Michigan Law Review in 1955 suggested that the Communist Control Act was a "dramatic political gesture" rather than a genuine attempt to "kill Communism at its root." McAuliffe underlines the anomalies surrounding the Act; in particular, the Act was unorthodox since it bypassed the usual process of committee hearings and deliberations and was immediately introduced to the Senate floor. The Act has no recorded legislated history, undoubtedly because it was rush printed in the early hours of the morning. In 1955, an outraged American Civil Liberties Union characterized it as "a mockery of [Americans’] most basic constitutional guarantees." Mary S. McAuliffe commented that use of the Communist Control Act of 1954 was an illustration of "how deeply McCarthyism penetrated American society."
Дау
Заңды қабылдау төңірегінде көптеген пікір таластары болды. Федералдық тергеу бюросы және оның директоры Дж. Эдгар Гувер бұл заң жобасына қарсы шықты, себебі ол коммунистік қозғалысты жасырын күшке айналдыруы мүмкін еді. Сонымен қатар, Мичиган құқық журналы саяси тұрғыдан шиеленісті заңның бірқатар конституциялық мәселелерге толы екенін және оның тиімділігін төмендеткенін айтты. "Йель құқық журналы" бұл заңды "1955 жылға дейін Конгресс жасаған ішкі коммунизмге қарсы ең тікелей заңдық шабуыл" деп бағалады, бірақ заңның қабылдануының "асығыстығы мен шатастығына" назар салды, бұл көптеген "белгісіз және түсініксіз ережелерге" әкелді. Оның ережелерінің үйлесімсіздігі, конституциялық кемшіліктің ауыр бөлігі, ішінара түсініксіз тілмен байланысты болды. Мысалы, заңмен тоқтатылатын "құқықтар, жеңілдіктер және иммунитеттер" мемлекеттік немесе федералдық юрисдикцияға қатысты екені нақты көрсетілген жоқ. Сондай-ақ, "Йель құқық журналы" негізгі бөлімдердің сөзбе-сөз түсіндірілуіне байланысты, толық және нақты емес тілдің қолданылуы салдарынан толық бөлімдердің күшін жойған бірнеше жағдайды атап көрсетті. МакАулиф бұл қиындықтарға байланысты заңның Нью-Йорк және Нью-Джерси штаттарындағы екі шағын істен басқа, "коммунизмге қарсы заңнамалық құралдардағы маңызды қару ретінде пайдаланылмағанын" атап өтті.
There was much controversy surrounding the Act. The Federal Bureau of Investigation and its Director, J. Edgar Hoover, opposed the bill on the count that it would have forced the Communist movement underground. In addition, the Michigan Law Review argued that the politically charged Act was plagued by a number of constitutional problems which would have undermined its effectiveness. The Yale Law Journal lauded the Act as the "most direct statutory attack on internal communism yet undertaken [by 1955] by Congress," but stressed the "haste and confusion of the Act’s passage" which led to many "vague and ambiguous provisions." The incongruity of its provisions, a grave constitutional defect, was in part attributed to obscure language. For example, the nature of the "rights, privileges, and immunities" to be terminated by the Act was never explicitly stated as relating to state or federal jurisdiction. Also, the Yale Law Journal underlined a number of instances during which a literal interpretation of key passages would have caused entire sections to fall because of the use of comprehensive, unspecific language. McAuliffe notes that, because of these complications, the Act was never "used as a major weapon in the legislative arsenal against Communism," apart from two minor cases in the states of New York and New Jersey.
Басқа
Өкілдер палатасы заң жобасына бірнеше қосымшалар енгізді, ең бастысы – "партияға және оған байланысты ұйымдарға кіру шарттарын анықтау" критерийлерін тізімдеген бөлім.
The House of Representatives also made some additions to the bill, notably a section which listed the criteria for "determining what constitut[ed] membership in the Party and related organizations."
Кейінгі тарихы
1973 жылы Аризонадағы федералды округтік сот бұл заң конституцияға қайшы екенін шешті және Аризона 1972 жылғы жалпы сайлау бюллетенінде бұл партияны тіркемеуге құқылы емес еді (Blawis v. Bolin). 1961 жылы АҚШ Жоғарғы Соты бұл заң партияның Нью-Йорк штатының жұмыссыздыққа байланысты төлемдер жүйесіне қатысуына кедергі келтірмейтінін мәлімдеді (Communist Party v. Catherwood).
In 1973, a federal district court in Arizona decided that the act was unconstitutional, and Arizona could not keep the party off the ballot in the 1972 general election (Blawis v. Bolin). In 1961, the Supreme Court of the United States ruled that the act did not bar the party from participating in New York's unemployment insurance system (Communist Party v. Catherwood).