Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генералы, генерал сэр Чарльз Колвилл (7 тамыз 1770 – 27 наурыз 1843) – Наполеон соғыстары кезінде қызмет еткен британдық армия офицері. 1781 жылы прапорщик болып кірді. 1791 жылдан 1797 жылға дейін Батыс Үндістанда қызмет етті, онда лейтенант-полковник (1796) шеніне көтерілді. 1798 жылғы Ирландия көтерілісін басуға көмектесті. 1801 жылы Египетте болды және 1809 жылы Мартиника шайқасына қатысты. 1810 жылдан 1814 жылға дейін Пиреней соғысында бригадаға, содан кейін дивизияға қолбасшылық етті. 1815 жылғы Ватерлоо науқанында Бельгияда дивизияға қолбасшылық етті және сол жылы К.К.Б. орденімен марапатталды. 1819 жылы генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, 1819 жылдан 1825 жылға дейін Бомбейде бас қолбасшы болып қызмет етті. 1828 жылдан 1834 жылға дейін Маврикий губернаторы болды. 1837 жылы генерал шеніне көтерілді.
British Army general
the British Army general
General Sir Charles Colville (7 August 1770 – 27 March 1843) was a British Army officer who served during the Napoleonic Wars. He was an ensign in 1781. He served in the West Indies from 1791 to 1797 and while serving there was promoted to lieutenant colonel (1796). He helped to suppress the Irish Rebellion of 1798. He was in Egypt in 1801 and fought at Martinique in 1809. He commanded brigade, and afterwards division, in the Peninsular War from 1810 until 1814. During the Waterloo Campaign of 1815 he commanded a division in Belgium and the same year was made a K. C. B. In 1819 he was promoted to lieutenant general and served as commander in chief at Bombay from 1819 until 1825. He was governor of Mauritius from 1828 until 1834. He was promoted to general in 1837.
Өмірбаян
Чарльз Колвилл 8-ші Кулрос лорды Джон Колвилл мен Амелия Вебердің үшінші ұлы ретінде 7 тамыз 1770 жылы дүниеге келді. 1818 жылы Колвилл Джейн Мурмен (27 мамыр 1843 жылы қайтыс болған), Калдвеллдің Уильям Мурдың үлкен қызымен үйленді. Оның екі ұлы болды: Чарльз Джон (23 қараша 1818 – 1 шілде 1903) және Уильям Джеймс (9 наурыз 1827 – 16 қазан 1903; 1850 жылы 95-ші атқыштар бригадасында лейтенант болған), сондай-ақ екі қызы: Кэтрин Доротея (26 ақпан 1904 жылы қайтыс болған) және Георгина Клементина (18 наурыз 1871 жылы қайтыс болған). 1849 жылы оның ағасы, адмирал Джон Колвилл, 9-шы Кулрос лорды, мұрагер қалдырмай қайтыс болғаннан кейін, оның үлкен ұлы 1850 жылы артиллерия майоры болды.
Charles Colville was the third son of John Colville, 8th Lord Colville of Culross and Amelia Webber, in the peerage of Scotland, was born on 7 August 1770. In 1818 Colville married Jane Mure 27 May 1843), eldest daughter of William Mure of Caldwell. He had two sons, Charles John (23 Nov 1818 – 1 Jul 1903) and William James (9 Mar 1827 – 16 Oct 1903; in 1850 a lieutenant in the Rifle Brigade—the 95th), and two daughters, Catherine Dorothea (d. 26 Feb 1904) and Georgina Clementina (d. 18 Mar 1871). Upon the death of his elder brother, Admiral John Colville, 9th Lord Colville of Culross, in 1849 (without heirs), His eldest son was, in 1850, a major in the artillery.
Әскери қызмет
Колвилл 1781 жылғы 26 желтоқсанда 28-ші полкке прапорщик болып қабылданып, бірақ 1787 жылға дейін полкқа қосылмады, сол жылы ол лейтенант болып тағайындалды. 1791 жылдың мамыр айында ол 13-ші Сомерсетшир жеңіл жаяу әскерінің капитаны болды және генерал-майор шынжырлама дейін он тоғыз жыл бойы осы полкте қызмет етті. 1791 жылдың желтоқсанында ол Батыс Үндістандағы полкіне қосылды және 1797 жылы Англияға оралғанға дейін оның құрамында болды, осы аралықта, әсіресе Сан-Домингода көптеген шайқастарға қатысты, 1 қыркүйекте 1795 жылы майор, ал 26 тамызда 1796 жылы подполковник шынжырламасына көтерілді. Колвилл 13-ші полкпен 1798 жылғы Ирландия көтерілісін басуға және Феррол мен Мысырға жасалған экспедицияларға қатысты. Мысырда оның полкі генерал-майор Джон Крэдоктың бригадасының құрамына кірді және Абукир, Мандора және Каноп шайқастарында, сондай-ақ Александриядағы француз гарнизонына қарсы жасалған қоршауда көзге түсті. Мысырдан қайтқаннан кейін, жақсы полк офицері ретінде беделін қалыптастырған Колвилл полкін Гибралтарға алып барды, ол 1805 жылға дейін сонда болды, сол жылы ол полковник шынжырламасына көтерілді. Англияда қысқа уақыт болғаннан кейін, ол 1808 жылы полкімен Бермудаға барды, ал 1809 жылы ол бригадир-генерал болып тағайындалды және Мартиниканы басып алу кезінде Джордж Превост дивизиясының 2-бригадасына қолбасшылық етті. 1810 жылғы 25 шілдеде Колвилл генерал-майор болып тағайындалды және бірден Пиреней түбегіндегі қолбасшылыққа өтініш білдірді. 1810 жылдың қазан айында ол Томас Пиктонның қолбасшылығындағы 3-дивизияның 1-бригадасының қолбасшылығын қабылдады. Ұзақ өтпей ол Пиктонның сенімді серігі ғана емес, Веллингтонның сүйікті бригадирлерінің біріне айналды. Ол Массенаны қууда бригадасына қолбасшылық етті, ал Фуэнтес-де-Оноро шайқасында Бадахозды екінші рет қоршауда генерал-майор Джон Гамильтонмен бірге окоптарды қадағалауды бөлісті. Ол сондай-ақ 1811 жылғы 25 қыркүйекте Эль-Бодондағы шайқаста жаяу әскерге және 4-дивизияға генерал-майор Коулдың орнына Сиудад-Родригоны сәтті қоршауда қолбасшылық етті. Ол Бадахозды үшінші және соңғы рет қоршауда генералдар Боуес пен Кемптпен (жараланған Пиктонның орнын басқан) траншеялардың бақылауын бөлісті және Тринидад бастионын шабуылда 4-дивизияға қолбасшылық етті, онда ол сол жамбасынан жарақат алды және оң қолынан бір саусағын жоғалтты. Колвилл емделу үшін Англияға баруға мәжбүр болды, сондықтан Саламанка шайқасын жіберіп алды, бірақ 1812 жылдың қазан айында Пиреней түбегіне оралды және генерал Пиктон келгенге дейін қысқы маусымда 3-дивизияға қолбасшылық етті. Ол бригадасына тек Витория шайқасында ғана қолбасшылық етті, онда ол жеңіл жарақат алды, бірақ Лорд Веллингтон оны 1813 жылдың тамызынан қарашасына дейін 6-дивизияның уақытша қолбасшылығына тағайындады, содан кейін ол 3-дивизияға қайта оралды, оған Нивель және Нив шайқастарында қолбасшылық етті. Ол тағы да сэр Томас Пиктонның келуіне байланысты ауыстырылды, бірақ 1814 жылдың ақпан айында Лорд Веллингтон оны сэр Джеймс Литтің орнына 5-дивизияға тұрақты тағайындады. Ол онымен сэр Джон Хоуптың қол астында Байонды қоршауда қызмет етті, ал Францияда қалған соңғы ағылшын әскерлерінің соңғы кемеге түсуін Колвилл қадағалады. Колвиллдің қызметі лайықты сыйлықтармен марапатталды; ол бір таспасы бар крест алды, қаңтарда К. К. Б., ал наурызда Г. К. Б. ордендерімен марапатталды, 1815 жылдың сәуірінде 94-ші полк полковнигі болып тағайындалды. Наполеонның Эльбадан оралуы британдық армияның континентке жіберілуін қажет еткенде, ол Веллингтонның арнайы өтініші бойынша Нидерландыда жергілікті генерал-лейтенант болып тағайындалды және онда 4-дивизияның қолбасшылығын қабылдады. Колвилл дивизиясы Ватерлоо шайқасы кезінде Галледегі британдық дивизияның оң жақ шетінде орналасты. Ол жерде белсенділік танытпағаны үшін өтемақы ретінде Веллингтон оған Камбрейді шабуылдау міндетін жүктеді, бұл дереу берілмейтін жалғыз француз бекінісі болды. Ол тек отыз адамның қаза тауып, жараланған күйінде жеңіске жетті.
Colville entered the army as an ensign in the 28th regiment on 26 December 1781, but did not join until 1787, in which year he was promoted lieutenant. In May 1791 he was promoted captain into the 13th Somersetshire Light Infantry, with which he remained for nineteen years, until he became a major general. He joined it in December 1791 in the West Indies, and remained with it until its return to England in 1797, seeing much service in the interval, especially in San Domingo, and being promoted major 1 September 1795 and to lieutenant colonel 26 August 1796. Colville commanded the 13th in the suppression of the Irish Rebellion of 1798, and in the expeditions to Ferrol and Egypt. In Egypt, his regiment formed part of Major General John Cradock's brigade, and distinguished itself in the battles of Abukir, Mandora, and Canope, and in the subsequent investment of the French garrison at Alexandria. On leaving Egypt, Colville, who had there established his reputation as a good regimental officer, took his regiment to Gibraltar, where he remained until 1805, in which year he was promoted to colonel. After a short period in England he went with his regiment to Bermuda in 1808, and in 1809 he was made a brigadier general and commanded the 2nd brigade of George Prévost's division in the capture of Martinique. On 25 July 1810, Colville was promoted major general and at once applied for a command in the Iberian Peninsula. In October 1810 he took over the command of the 1st brigade of the 3rd Division, which was under the command of Thomas Picton. He soon became not only Picton's trusted lieutenant, but one of Wellington's favourite brigadiers. He commanded his brigade in the pursuit after Massena, and in the Battle of Fuentes de Oñoro, shared the superintendence of the trenches with Major General John Hamilton at the second siege of Badajoz. He also commanded the infantry in the affair at El Bodón on 25 September 1811, and the 4th division in the place of Major General Cole in the successful siege of Ciudad Rodrigo. He shared the superintendence of the trenches in the third and last siege of Badajoz with Generals Bowes and Kempt (who replaced the wounded Picton), and commanded the 4th division in the storming of the Trinidad bastion, where he was shot through the left thigh and lost a finger of his right hand. Colville had to go to England for his cure, and thus missed the battle of Salamanca, but returned to the Peninsula in October 1812 and commanded the 3rd division in winter quarters until superseded by the arrival of General Picton. He commanded his brigade only at the Battle of Vitoria, where he was slightly wounded, but was specially appointed by Lord Wellington to the temporary command of the 6th division from August to November 1813, when he reverted to the 3rd division, which he commanded at the battles of the Nivelle and the Nive. He was again superseded by the arrival of Sir Thomas Picton, but in February 1814 Lord Wellington appointed him permanently to the 5th division in the place, of Sir James Leith. With it he served under Sir John Hope in the siege of Bayonne, and it was Colville who superintended the final embarkation of the last English troops left in France. Colville's services were well rewarded; he received a cross with one clasp; he was made a K. C. B. in January and a G. C. B. in March, 1815; he was appointed colonel of the 94th regiment in April 1815. When the return of Napoleon from Elba made it necessary for a British Army to be sent to the continent, he was made a local lieutenant general in the Netherlands at Wellington's special request, and took command of the 4th Division there. Colville's division was posted on the extreme right of the British division at Halle during the Battle of Waterloo. To compensate him for not being more actively engaged there, Wellington gave him the duty of storming Cambrai, the only French fortress which did not immediately surrender. He succeeded with the loss of only thirty men killed and wounded.
Қызметтен кейінгі қызмет
Колвилл қайтадан әскери қызметке қатыспады. 1819 жылы генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, 1819-1825 жылдары Бомбей армиясының бас қолбасшысы болды. 1828 жылдың 17 маусымынан 1833 жылдың 3 ақпанына дейін Колвилл Маврикийдің 3-ші губернаторы болды, осы кезде 100 000 халқының (күңдердің үштен екі бөлігі) патша тажға қарсы жартылай көтеріліс жасады. 1829 жылы ол аралдың жер иелерінің құл менталитетін (mentalité esclavagiste) сипаттады, олар құлдардың еңбек жағдайларын жақсартуға өте қарсы болды. 1830 жылы ол "Елбасы үкіметіне қарсы үлкен наразылық әлі де сақталып, мұнда өзін көрсетуде, салық төлеу ісі дерлік тоқтады" деп хабарлады. Колвилл 14-ші (Баккингемшир) полкінің полковнигі қызметін қысқа ғана уақытқа атқарғаннан кейін, 1835 жылдың наурыз айында 5-ші (Нортумберленд фузилиярлары) жаяу әскер полкінің полковнигі болып тағайындалды. Колвилл 1837 жылдың 10 қаңтарында генерал шеніне көтерілді және 1843 жылдың 27 наурызында Хэмпстедтегі Росслин үйінде қайтыс болды.
Colville did not again see active service. He was promoted lieutenant general in 1819, and was commander in chief of the Bombay Army from 1819 to 1825. From 17 June 1828 to 3 February 1833, Colville was 3rd Governor of Mauritius when the population of 100,000 (two thirds in slavery) were in semi revolt against the crown. In 1829 he described the mentalité esclavagiste (slave mentality) of the island's land owning inhabitants, who were extremely hostile to any reforms of slaves' working conditions. In 1830 he reported that there was "a great deal of bad feeling against His Majesty’s Government continues to prevail and shew itself here there is an almost total cessation in the payment of taxes " He was briefly Colonel of the 14th (Buckinghamshire) Regiment before being appointed colonel of the 5th (Northumberland Fusiliers) Regiment of Foot in March 1835. Colville was promoted to general on 10 January 1837, and died on 27 March 1843 at Rosslyn House, Hampstead.