Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эминабад және Хафизабад қалалары бас қалалар болды (соңғысы қазір жеке ауданның бір бөлігі), ал ел алты жақсы өңделген парганаға бөлінді. Бірақ Ислам дәуірінің соңына дейін бұл аймақ құпия түрде халықтан босады. Қазіргі ауданда тұратын тайпалардың бәрі жақында көшіп келгендер, ал олардың келгеніне дейін бүкіл аймақ қысқа мерзімге толығымен тасталып кеткен сияқты. Бұл кенеттен және апатты өзгерісті түсіндіруге болатын жалғыз сенімді болжам – бұл Моғол империясының соңғы жылдарында Пәнджабты дүр сілкіндірген үздірсіз соғыстардың салдары. 1852 жылы бұл кең аумақ Гуджанвала және Сиалкот аудандары арасында бөлінді. Аудан сол кездегі құрамында Ченабтан Равиге дейін бүкіл жазықты қамтыды; бірақ 1853 жылы 303 ауылдан тұратын оңтүстік-шығыс бөлігі Лахор ауданына берілді, ал үш жылдан кейін тағы 324 ауылдан тұратын екінші топ сол ауданға өткізілді. 1857 жылғы Үндістан көтерілісі кезінде ешқандай ошақ болған жоқ, индустар мен сикхтер үкімет тарапына зор құлшыныспен бірікті, ал мұсылмандар Моғолдарды қолдады.
Eminabad and Hafizabad were the chief towns (the latter now part of a separate district), while the country was divided into six well tilled parganas. But before the end of the Islamic period the tract was mysteriously depopulated. The tribes at present occupying the District are all immigrants of recent date, and before their advent the whole region seems for a time to have been almost entirely abandoned. The only plausible conjecture to account for this sudden and disastrous change is that it resulted from the constant wars by which the Punjab was convulsed during the last years of Mughal Imperial rule. In 1852 this unwieldy territory was divided between Gujranwala and Sialkot District. The District, as then constituted, stretched across the entire plateau, from the Chenab to the Ravi; but in 1853 the south eastern fringe, consisting of 303 villages, was transferred to Lahore District, and three years later a second batch of 324 villages was handed over to the same District. There was no outbreak during the Indian Rebellion of 1857 and the Hindus and Sikh rallied to the side of Government with the greatest enthusiasm while Muslims rallied for the Mughals.
Халық саны
2017 жылғы санақ бойынша Гуджанвала ауданында 616 742 үй шаруаруашылығы және 4 180 794 адам тұрды. Гуджанваладағы жыныс қатынасы 1000 еркекке 971 әйелді құрады, ал сауаттылық деңгейі 75,09% болды, оның ішінде еркектерде 77,23%, әйелдерде 72,91%. Халықтың 2 649 405 адам (63,37%) қалалық жерлерде тұрды. 1 049 382 адам (25,10%) 10 жасқа дейін болды. 1998 жылғы санақ мәліметтері бойынша аудан халқы 3 400 940 адамды құрады, оның 50% қала тұрғындары еді.
At the time of the 2017 census, Gujranwala district had 616,742 households and a population of 4,180,794. Gujranwala had a sex ratio of 971 females per 1000 males and a literacy rate of 75.09% 77.23% for males and 72.91% for females. 2,649,405 (63.37%) lived in urban areas. 1,049,382 (25.10%) were under 10 years of age. According to the 1998 census, the population of the district was 3,400,940, of which 50% were urban.
Экономика
Гуджанвала ауданы – Пәкістанның үшінші ең ірі өнеркәсіптік қаласы және Пәкістанның танымал Алтын үшбұрышының маңызды бөлігі. Гуджанвала Пәкістанның ЖІӨ-сіне кем дегенде 5% үлес қосады. Гуджанвала санитарлық техника, тоқыма, пластик жиһаз, ыдыс-аяқ, бөлме салқындатқыштары мен жылытқыштары, газ плиталары және ауыл шаруашылығы құралдары мен жабдықтарын өндіруде жетекші. Осы аймақта Пәкістанның ең жоғары сапалы басмати күріші өсіріледі.
Gujranwala District is 3rd largest industrial city of Pakistan, and important player in famous Golden Triangle of Pakistan. Gujranwala contributes at least 5% to the GDP of Pakistan. Gujranwala is largest manufacturer of sanitary fittings, textiles, plastic furniture, pots, room coolers and heaters, gas stove and agricultural tools and equipment. Pakistan's top quality Basmati rice is grown in this region.