Англиядан шыққан бейсболшы: Хобе Феррис өмірі мен мансабы

Кіріспе

Ағылшын бейсболшысы (1877-1938)

Альберт Сайлс "Хоб" Феррис (7 желтоқсан 1877 – 18 наурыз 1938) – 1900 жылдары туған ағылшын бейсболшысы, ірі лиганың екінші базалық ойыншысы. Ол 5000-нан астам соққы жасаған бейсбол тарихындағы барлық ойыншылардың арасындағы ең төменгі базаға шығу көрсеткішінің иегері, көрсеткіші тек .265-ті құрайды. Осыған қарамастан, оның мансаптық соққы көрсеткіші сол кезеңдегі лиганың орташа көрсеткішінен жоғары.

Өмірбаян

Ол Род-Айленд штатының Провиденс қаласында өскен және көп уақыт бойы сол жерде туылған деп есептелгенмен, халық санағы деректері оның Англияда туғанын және 1879 жылы ата-анасымен бірге АҚШ-қа көшіп келгенін көрсетеді. 1898-1900 жылдары кіші лигаларда шортстоп болғаннан кейін, оны Цинциннати Редс клубы таңдады. Ол жаңа құрылған Америка лигасына өтіп, Бостон Американс клубымен келісімшарт жасасты. Командада Фредди Парент қысқа қақпаны қолға алғандықтан, Феррис екінші базаға ауысты. Өзінің үлкен лигасындағы дебютін 1901 жылғы 26 сәуірде жасады. Бостон үшін жаңашыл ретінде 61 қателік жасады, ал Детройттың Кид Глисон 64 қателік жасады, бірақ Ферристің қателіктерінің жалпы саны Америка лигасының екінші базасы үшін екінші ең жоғары көрсеткіш болып қала береді. Ол 15 үш базалық соққы және 63 ұпаймен .250-ге жетті. Келесі маусымда қателіктерін 39-ға дейін азайтты және керемет ауқымы бар, ерекше қорғаушы ретінде таныла бастады. Лиганың ең белсенді ойыншыларының бірі болды және төреші Джек Шериданмен жанжалдасқандықтан дисквалификацияланды. 1906 жылғы 11 қыркүйекте командаласы Джек Хейденмен қатысты жанжалға түсті, оны салғыштықсыз ойын көрсетуде айыптады. Феррис Хейденді бетінен тепті. Екеуі де ойыннан қуылды, ал Феррис маусымның қалған бөлігіне тоқтатылды. Бұл команда мүшелерінің бір-бірімен ұрысқандығы үшін алғашқы жағдай болды. 1903 жылғы әлем чемпионатын жеңіп алған Бостон командасының құрамында болды. Дарынды қорғаушы болғанына қарамастан, серияның ашылу ойынының бірінші иннингінде Питтсбургтің Китти Брансфилдінің соққан добын қатемен ұстап алмады, соның салдарынан әлем чемпионаттары тарихындағы алғашқы қателік жасады. Бостонның соңғы ойындағы барлық ұпайларын соқтырып, 3:0 есебімен жеңіске жетті. Бостон 1904 жылы да жеңімпаз атанды, бірақ сол жылы әлем чемпионаты өткізілмеді. Сол маусымда Феррис .213-ке соқты, ал команда келесі жылдары жұлдызды ойыншыларының жасы ұлғайған сайын турнир кестесінде төмендеді. 1906 жылы Бостон 49–105 есебімен соңғы орынға түсті. Феррис команданың бірнеше жарқын ойыншыларының бірі болды, керемет қорғаныс көрсетті және қосымша базалық соққылар бойынша Америка лигасының көшбасшыларының қатарында болды. Маусымға дейін Амби Макконнеллге орын ашу үшін Феррис Сент-Луис Браунс клубына ауыстырылды, ол сол кезде жоғары бағаланған еді. Сент-Луисте Феррис үшінші базаға көшті. Браунс командасындағы алғашқы маусымы өміріндегі ең өнімді маусымы болды: ол OBP, соққы орташасы және ұпай саны бойынша жаңа рекордтар орнатты және 26 ойын қатарынан соқты. Алайда, бұл сәл сәтті маусымнан кейін көрсеткіштері күрт төмендеді және мансабындағы ең нашар маусымын тіркеді. Осы нашар маусымнан кейін Браунс Ферриспен келісімшартты жаңартпады. Сент-Луистен кеткеннен кейін Феррис өзіне келісімшарт ұсынуға дайын үлкен лигалық клуб таба алмады. Бұл оны маусымға дейін Америка Ассоциациясының Миннеаполис Миллерс клубымен келісімшартқа отыруға итерді. Миллерс клубындағы алғашқы маусымында Ферристің соққысы сәл жақсарды, бірақ келесі жылы ол өте табысты болды. 1907 жылы ол 14 хоум-ран соқты және .303 орташа көрсеткішпен ойнады, Миллерс командасы Гавви Крэват, Сэм Ливер және болашақ Даңқ залының мүшесі Руб Вадделл қатысқан құрамда екінші рет қатарынан жеңімпаз атанды. Миллерс Ферристің көрсеткіштері бұрынғы деңгейіне оралғаннан кейін үшінші рет қатарынан жеңімпаз атанды. Феррис тағы екі маусым кіші лигаларда, Сент-Пол Сентс және Уилкс-Барре Баронс клубтарында ойнағаннан кейін зейнеткерлікке шықты. Үлкен лигалардағы соңғы ойыны 1909 жылғы 1 қазанда өтті. Хобе Феррис ойыншылық карьерасынан кейін Детройтке көшіп, механик болып жұмыс істеді. 1938 жылы ми қан кетуінен қайтыс болды.

Although he grew up in Providence, Rhode Island, and was long thought to have been born there, census records indicate that he was born somewhere in England and immigrated to the United States with his parents in 1879. He was a shortstop in the minor leagues from 1898 to 1900, after which he was drafted by the Cincinnati Reds. He chose to jump to the newly formed American League instead, and signed with the Boston Americans. As the team had already signed a shortstop in Freddy Parent, Ferris moved to second base. He made his major league debut on April 26, 1901. He committed 61 errors as a rookie for Boston in Kid Gleason of Detroit made 64 errors, but Ferris's error total remains the second highest total ever for a second baseman in the American League. He hit .250 with 15 triples and 63 RBI. The following season, he cut his error total to 39 and began to acquire a reputation as a stellar fielder with outstanding range. He was also one of the league's feistiest players, being suspended in for an altercation with umpire Jack Sheridan. On September 11, 1906, he got into a nasty fight with teammate Jack Hayden, whom he accused of lackadaisical play. Ferris kicked Hayden in the face. Both were ejected from the game, and Ferris was suspended for the remainder of the season. This was the first time that teammates had been ejected for fighting each other. He was a member of the Boston side that won the inaugural 1903 World Series. Despite being a gifted defensive player, Ferris committed an error in the top of the first inning of the opening game of the series, fumbling a ball hit by Pittsburgh's Kitty Bransfield, and in doing so committed the first error in World Series history. He knocked in all of Boston's runs in the final game, which they won 3–0. Boston repeated as pennant winners in 1904, although no World Series was played that year. Ferris hit only .213 that season, and the team fell down the standings over the next years as its star players began to show their age. By 1906, Boston was in last place with a 49–105 record. Ferris was one of the team's few bright spots, playing excellent defense and ranking among American League leaders in extra base hits. Prior to the season Ferris was traded to the St. Louis Browns in order to clear space for Amby McConnell, who was highly rated at the time. While at St. Louis, Ferris converted to become a third baseman. His first season with the Browns was the most productive of his entire career: he set new highs in OBP, batting average, and RBI and hit in 26 straight games. However, this relatively successful season with the bat proved to be something of a blip — in his numbers plummeted as he recorded the worst season of his career. Following this poor season Ferris's contract was not renewed by the Browns. Following his departure from St. Louis, Ferris could not find a Major League club willing to offer him a contract. This led to him signing with the Minneapolis Millers of the American Association prior to the season. In his first season with the Millers, Ferris's performance with the bat improved slightly; however, the following year he exploded. In he hit 14 home runs and recorded an average of .303 as the Millers won their second consecutive pennant with a team that included Gavvy Cravath, Sam Leever and future Hall of Famer Rube Waddell. The Millers won a third consecutive pennant in Ferris's numbers, however, returned to their previous levels. Ferris retired after playing two more minor league seasons, with the St. Paul Saints and Wilkes Barre Barons, respectively. His final game in the majors was October 1, 1909. Hobe Ferris moved to Detroit after his playing career, where he worked as a mechanic. He died there of a brain hemorrhage in 1938.