АҚШ-тың Гаванадағы мүдделер бөлімі (1977-2015) – Кубамен дипломатиялық қарым-қатынастарды нормализацияға дейінгі кезеңдегі АҚШ-тың де-факто елшілігі. Тарихы, қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың Гаванадағы де-факто елшілігі, Куба (1977–2015)
De facto embassy of the U. S. in Havana, Cuba (1977 2015)
1977 жылдың 1 қыркүйегінен 2015 жылдың 20 шілдесіне дейін Кубадағы АҚШ мүдделерін Кубаның Гаванадағы Швейцария елшілігінің АҚШ мүдделері бөлімі ("USINT Havana" – Мемлекеттік департаменттің телеграфтық мекенжайы бойынша) ұсынды. Бөлім АҚШ Сыртқы істер қызметінің қызметкерлерімен және АҚШ Мемлекеттік департаментінің жергілікті қызметкерлерімен укомплектіленген және Гаванадағы Революция алаңының қарсы жағындағы Малекондағы көп қабатты кеңсе ғимаратында орналасқан. Екі ел арасындағы дипломатиялық қарым-қатынастар қалыпқа келтірілгеннен кейін 2015 жылдың 20 шілдесінде миссия Кубадағы АҚШ елшілігі ретіндегі қызметін қайта бастады. USINT Havana ресми түрде Швейцария елшілігінің қорғауында жұмыс істеді, ал оның қарсы тарапы – Куба Республикасының Вашингтондағы мүдделері бөлімі 1991 жылға дейін ресми түрде Чехословакия елшілігінің бөлімі болды, бірақ олар атау мен рәсімдерден басқа барлық жағынан дерлік тәуелсіз жұмыс істеді. Осы кезеңде АҚШ пен Куба бір-бірінің елдерінде елшіліктер ашпады, ал олардың мүдделері бөлімдері де-факто елшіліктердің функцияларын атқарды. 1991 жылы Швейцария екеуі үшін де қорғаушы мемлекетке айналды. USINT Havana бөлімінің соңғы басшысы Джеффри ДеЛаурентис болды, ол 2014 жылдың тамызынан 2015 жылы таратылғанға дейін қызмет етті. Одан кейін ол елшіліктің уәкілдік етушісі болды.
The United States Interests Section of the Embassy of Switzerland in Havana, Cuba ("USINT Havana" in the State Department telegraphic address) represented United States interests in Cuba from September 1, 1977 to July 20, 2015. It was staffed by United States Foreign Service personnel and local staff employed by the US Department of State, and located in a multi story office building on the Malecón across from the Plaza de la Revolución in Havana. The mission resumed its role as the Embassy of the United States in Cuba on July 20, 2015, following the normalization of diplomatic relations between the two countries. USINT Havana formally operated under the protection of the Embassy of Switzerland while its counterpart, the Interests Section of the Republic of Cuba in Washington, until 1991, was formally a Section of the Embassy of Czechoslovakia, although they operated independently in virtually all but name and protocol respects. During this period, the United States and Cuba did not operate embassies in each other's countries, and their respective Interests Sections functioned as de facto embassies. Switzerland became the protecting power for both in 1991. The last Section Chief of USINT Havana was Jeffrey DeLaurentis, who served from August 2014 to its termination in 2015. He subsequently became chargé d'affaires of the embassy.
Тарих
АҚШ 1961 жылдың 3 қаңтарында Кубамен дипломатиялық қарым-қатынасты үзді, ресми түрде бұл елшіліктердегі штат санына қатысты келіспеушіліктерге байланысты болды. АҚШ президенті Дуайт Д. Эйзенхауэр сол кезде: «Америка Құрама Штаттарының өз қадірін сақтауына шек бар. Сол шекке енді жеттік» деді. Екі елдің де астаналарында бір-бірінің мүдделерін қорғау үшін өкілдік етуге уәкілеттік берілген елдер тағайындалды. Кубаны Вашингтонда Чехословакия, ал АҚШ-ты Гаванада Швейцария өкілдік етті. Бұл кеңселерде швейцариялық және чехословакиялық дипломаттар жұмыс істеді. 1977 жылы Картер әкімшілігінің Кубамен қарым-қатынасты жақсартуға бағытталған бастамасымен АҚШ пен Кубаның өзара келісіммен мүдделері бөлімдерінде американдық және кубалық дипломаттар жұмыс істеді. 1977 жылдың 1 қыркүйегінде АҚШ Сыртқы қызметінің қызметкерлері мен теңіз сақшылары Гаванадағы АҚШ мүдделері бөлімінде жұмыс істеген швейцариялық қызметкерлерді алмастырды. Швейцариялықтар да, кейіннен американдық қызметкерлер де Гавананың Малеконында орналасқан, Харрисон мен Абрамовиц архитекторлары жобалаған және 1953 жылы қолданысқа берілген бұрынғы АҚШ елшілігі ғимаратын пайдаланды. 1961 жылы қарым-қатынас үзілген кезде ғимаратты швейцариялық дипломаттар басып алды, олар АҚШ үкіметінің тапсыруымен АҚШ мүдделерін Кубада қорғады және 1977 жылға дейін оның мазмұнын сақтады. Швейцариялық қызметкерлердің арасында қарым-қатынас үзілген кезде АҚШ елшілігінде жұмыс істеген Сыртқы қызмет ұлттық қызметкерлері де болды. 16 жыл өткен соң, АҚШ үкіметі өз жұмысын қайта бастағанда, олардың көптегені қызметте қалды. Швейцарияның барлық жергілікті жұмысқа алынған қызметкерлері өз жұмысын жалғастырды. Жаңа қызметкерлер Куба үкіметінің CUBALSE деп аталатын кәсіпорны арқылы жұмысқа алынды, ол жергілікті дипломатиялық миссияларға қызметкерлер мен басқа да қызметтерді ұсынды. Бөлімнің алғашқы американдық құрамында он Мемлекеттік департамент қызметкері және жазық киімдегі АҚШ теңіз сақшыларының тобы болды. Өзара келісім бойынша, Куба Вашингтонда да сондай санымен қызметкерлерді ұсынды. Лайл Франклин Лейн Гаванадағы мүдделер бөлімінің алғашқы бастығы болды. Алдын ала топ ғимаратты швейцариялықтардан қабылдағанда, олар 1950 жылдарға жататын, Эйзенхауэрдің суреті де бар заттарды тапты. 1961 жылы жас офицер ретінде елшілікті жапқан және Куба істері жөніндегі директор ретінде мүдделер бөлімін ашуға белсенді қатысқан Уэйн Смит 1979 жылдың қыркүйегінде Лейнді алмастырды, өйткені АҚШ-тың барлық қызметкерлері екі жылдық қызмет мерзімінен кейін ауыстырылды.
The US broke diplomatic relations with Cuba on January 3, 1961, formally due to a disagreement about staffing levels at the respective embassies. US President Dwight D. Eisenhower stated at the time, "There is a limit to what the United States in self respect can endure. That limit has now been reached". Protective powers were appointed to represent each country in the capital of the other. The US was represented by Switzerland in Havana, and the Cubans by Czechoslovakia in Washington. These offices, sections of the respective embassies, were staffed by Swiss and Czechoslovak diplomats. US and Cuban Interests Sections staffed by actual US and Cuban diplomats were mutually agreed upon in 1977 in a Carter Administration initiative to seek normalization of relations with Cuba. US Foreign Service Officers and Marine Guards replaced the Swiss personnel operating out of the US Interests Section in Havana on September 1, 1977. Both the Swiss and later with US staff, occupied the former United States Embassy building on Havana's Malecon which was designed by Harrison & Abramovitz architects and originally entered into service in 1953. When relations were broken in 1961, the building was occupied, and its contents safeguarded, by the Swiss diplomats who handled US interests in Cuba on behalf of the US Government as the protecting power until the arrival of the US staff in 1977. The Swiss staff included some of the Foreign Service National employees who were working at the US Embassy when relations were broken. Sixteen years later, when the US Government resumed its presence, many of them remained. Virtually all of the local hires employed by the Swiss continued their employment. New hires were obtained through CUBALSE, a Cuban Government enterprise that provided personnel and other services to local diplomatic missions. The initial American staffing of the Section consisted of ten State Department Officials and a plain clothes US Marine guard detachment. By mutual agreement, the Cubans had an equal number of staff in Washington. Lyle Franklin Lane was the first Chief of the Interests Section in Havana. When the advance team took over the building from the Swiss, they found items dating from the 1950s, including Eisenhower's photograph. Wayne Smith, who had closed the Embassy in 1961 as a young officer, and was instrumental in opening the interests Section as incoming Director of Cuban Affairs, replaced Lane in September 1979 when the entire US staff turned over after an initial two year tour of duty.
Алғашқы жылдар
Бастапқы гүлденуден кейін екіжақты қарым-қатынастар дерлік бірден нашарлады, өйткені Вашингтонға Анголадағы Куба әскери қатысуының ауқымы анық болды. Алғашқы екі жыл байланыстарды қайта орнатуға, ғимараттың және тұрғын үйдің жағдайымен айналысуға, Кубада қалып қойған екі азаматтығы бар американдықтар мен олардың отбасыларын елге қайтаруға, саяси айыптармен ұсталған американдық тұтқындарды босатуды қамтамасыз етуге (соның ішінде күдікті ЦРУ агенты Лоуренс К. Лант), марихуана контрабандашылары мен ұшақ қашқындары бар, үлкен және өсіп келе жатқан американдық қылмыскерлер тобына қызмет көрсетуге, АҚШ ұшақтарын Кубаға қашқындар ұрлап, сот алдында жауап беру үшін үйлеріне оралуды қалағандарды қайтаруға, сондай-ақ Кубадан кетуге рұқсат алған, ел табуға болатын мыңдаған кубалық саяси тұтқындарды өңдеуге жұмсалды. Шешілмеген мәселелердің бірі – АҚШ үкіметінің білімімен Швейцарияда сақталып тұрған бағалы заттарды, соның ішінде өнер туындылары мен монета коллекцияларын қайтару болды. Кубалықтар оларды АҚШ жалдаған ұшақтармен әкелген жиһаз, тұрмыстық заттар мен жабдықтармен бірге жіберуге келісті, бірақ жауапты Мемлекеттік бюро Консулдық істер Вашингтонға ауыртпалық салатын әкімшілік қиындықтарды айтып, USINT-ке жіберуге рұқсат бермеді. Осы құнды заттарға зақым келтірілгені және ұрланғаны туралы хабарлар тарады. 1978 жылы бірнеше қашқын американдық азамат ұшақ қашқындары өз еріктерімен АҚШ-қа қайтарылып, сот алдында жауап берді. Оларды Канада арқылы жіберуге жасалған алғашқы әрекет сәтсіз аяқталды, себебі Air Canada рейсіндегі бортсеріктер тіпті қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін атты полиция жасағымен бірге олармен ұшудан бас тартты. Бірақ жақын арада оларды Кубана арқылы Ямайкаға ұшыру туралы басқа шаралар қабылданды. Кубалықтар олардың ерікті түрде және ешқандай шектеусіз кетуіне келісті. Ямайкаға келген соң, олар ФБР-дің чартерлік рейсіне ауысып, АҚШ-қа жеткізілді. АҚШ-тағы алғашқы екі жылда АҚШ-тан Кубаға бір ғана жолаушы ұшағы қашқындармен ұрланды. Президент Кастро 1979 жылдың 12 маусымында Delta Air Lines рейсі 1061 ұшырылуын басқару үшін әуежайға жеке келді, оны капитан Винс Дода басқарған Lockheed L 1011 Tristar ұшағы ұрланған еді. Оны 10 жыл бұрын МиГ ұшағын АҚШ-қа қашқындармен ұрлап кеткен Кубаның бұрынғы әскери ұшқышы Эдуардо Гера Хименес ұрлап кеткен. Кастро оқиға орнына жіберілген АҚШ консулдық қызметкері Том Холладеймен жеке кездесіп, оған мәлімет берді. Ол АҚШ-тың кубалық қайық қашқындарын ұстауына қатысты келіспеушіліктерге байланысты тоқтатылған екіжақты келісім шарттарын Куба сақтайтынына АҚШ үкіметін сендірді. Кастроның қызметкерлері сұраған кезде, ол жолаушыларға әуежайдағы дүкендерден валютамен заттар сатып алуға рұқсат берді. Ұшақ пен жолаушылар ешқандай кешігусіз және оқиғасыз АҚШ-қа оралды. Капитаннің компаниясының кредит карталарын қабылдай алмағандықтан, Куба Холладейдің Delta ақшаға жарайтынына және Мүдделер бөлімі Мемлекеттік департаментінің OCS сенім механизмі арқылы төлемді жеңілдететініне сендіре отырып, жанармай құю үшін Delta-ға несие берді. Delta қаражатты дереу аударды. Тәжірибесіз және жергілікті жаңа қызметкерлерді, сондай-ақ Мексикадағы Елшіліктен келген INS офицерлері мен жергілікті қызметкерлерді қоса алғанда, консулдық қызметкерлер бастапқы ауыр жұмыс жүктемесі мен қолайсыз жағдайларға тап болды, бірақ жұмысты жалғастыруға қол жеткізді. Иммигранттық виза бойынша жұмыс жүктемесі өте ауыр болды, бірақ тиімді болмады. Мыңдаған мақұлданған иммигранттық өтініштер келіп түсті, бірақ олардың азасы ғана елден кетуге рұқсат алды, ал кеткендердің өтініштері болмады. Бернардо Бенес басқаратын Майамидегі көрнекті кубалықтар тобы мен Куба үкіметі арасындағы «диалогтан» кейін Мексика қаласында құпия екіжақты келіссөздер өтті, онда Куба айына 500 адамнан 2500 саяси тұтқынды босатуға, ал АҚШ оларды қабылдауға келісті. Кубалықтар алғашқы топты босатып, Полита Грау мен Тони Куэста сияқты жоғары деңгейдегі топты АҚШ-қа жылдам жеткізді. Алайда, шартты түрде босату квоталары, INS кестесі және аты-жөндерді тексеру туралы бюрократиялық кедергілерге байланысты АҚШ босату кестесін сақтау үшін тұтқындарды жеткілікті жылдам өңдей алмайтыны көп ұзамай анық болды. Кубалықтар тұтқындарды жоспарланғандай босатуды жалғастырды, бірақ өңдеу процесі негізінен есімдерді тексерудің кешігуіне байланысты қалып қойды. Тамыз айының соңында АҚШ босатылған тұтқындарды өңдеуден қалыс қалды, олардың кейбіреулері босатылғаннан кейін үйленген еді. Келе жатқан бейтарап елдердің басқосуына байланысты кубалықтар Мүдделер бөлімінің алдында өңделмеген тұтқындарға лагерь құрып, халықаралық басқосуға қатысушыларды АҚШ өзінің міндеттемелеріне қалай орайтынын көрсету үшін өткізіп жіберуге ұсыныс жасады. Осы қаулыға қарамастан, процесс жылдамдатылмады, бірақ Мүдделер бөлімінің қызметкерлері бар күштерін салды. Вашингтондағы кедергілерді шешуге уақыт кетті, бірақ кубалықтар ұсынылған лагерьді құрмады.
After the initial bloom, bilateral relations deteriorated almost immediately as the extent of Cuban military involvement in Angola became clear to Washington. The first two years were a period of rebuilding contacts, dealing with the contents and condition of the building and the residence, repatriating dual national Americans and their families stranded in Cuba, securing the release of American prisoners held on political charges (including Lawrence K. Lunt, a suspected CIA agent), servicing a large and growing prisoner population of American common criminals including marijuana smugglers and hijackers, repatriating fugitive Americans who had hijacked US planes to Cuba and wanted to go home to face justice, and processing thousands of Cuban political prisoners released and allowed to leave Cuba if they could find a country that would take them. One issue not resolved was the repatriation of valuables including art and coin collections, exiting citizens had deposited with the Swiss with the knowledge of the USG. The Cubans agreed to shipping them out on the USG chartered planes that brought in the initial package of furniture, household effects and supplies but Consular Affairs, the responsible State Bureau, denied USINT permission to ship them pleading an insurmountable administrative burden Washington would have to assume. There were reports of damage to and pilfering of these valuable deposits. In 1978 several fugitive US citizen hijackers were voluntarily repatriated to face justice in the US. The first attempt to send them out through Canada failed when the flight attendants on a regular Air Canada flight refused to fly with them even with a contingent of Mounted Police providing security. Alternate arrangements were soon made to fly them out on Cubana via Jamaica. The Cubans agreed to allow them to leave only if voluntary and without restraints. Once in Jamaica they were transferred to an FBI charter flight and moved to the US. During the first two years of resumed US presence, only one US passenger aircraft was hijacked to Cuba from the US. President Castro went personally to the airport to manage the June 12, 1979, hijacking incident involving Delta Air Lines flight 1061, a Lockheed L 1011 Tristar piloted by Captain Vince Doda. It had been hijacked by Eduardo Guerra Jimenez, a former Cuban air force pilot who had hijacked a MiG jet to the United States 10 years earlier. Castro personally met with and briefed the US Consular Officer, Tom Holladay, who had been sent to the scene. Through Holladay, Castro assured the US Government that Cuba would adhere to the terms of the bilateral anti hijacking agreement even though it was in suspension due to disagreements over US handling of Cuban boatjackers. When asked by his staff, Castro also authorized the passengers to purchase items from airport shops with hard currency. The aircraft and passengers returned to the US without delay or incident. Because it could not accept the Captain's Company credit cards, Cuba extended Delta credit for the refueling with Holladay's assurance that Delta was good for its money and the Interests Section would facilitate the payment from Delta via the Department of State OCS Trust mechanism. Delta transferred the funds immediately. The Consular staff, inexperienced, and including very green locally hired staff and temporary duty personnel, including INS officers and local employees from the Embassy in Mexico, were overwhelmed by the initial heavy workload and the inadequate conditions but managed to keep the work flowing. The Immigrant visa workload was very heavy but not very productive. Thousands of approved immigrant petitions flowed in but few beneficiaries had permission to depart the country and those that did had no petitions. In the aftermath of the "dialogo" between a group of prominent Miami Cubans, led by Bernardo Benes, and the Cuban government, secret bilateral talks were held in Mexico City in which Cuba agreed to release 2500 political prisoners at the rate of 500 per month and the US agreed to take them. The Cubans released the first tranche and an initial high profile group, including Polita Grau and Tony Cuesta was moved to the US expeditiously. However, due to bureaucratic hangups about parole quotas, INS scheduling, and name checks it was soon apparent that the US could not process the prisoners fast enough to maintain the release schedule. The Cubans continued to release the prisoners as scheduled but the processing did not keep up mainly due to name check delays. By late August, the US was hopelessly behind in processing the released prisoners, some of whom had married after release. As the non aligned meeting approached the Cubans threatened to set up a camp for the unprocessed prisoners in front of the Interest Section and drive the delegates to the international meeting past to show them how the US lives up to its commitments. Even this threat failed to accelerate the process although the Interests Section staff did all it could. Washington hang ups were slow to resolve but the Cubans did not set up the threatened camp.
Мариел кеме көтеруіндегі рөлі
1979 жылдың басында, елден кетуге рұқсат алған кубалықтардың саны артып, АҚШ-ты қоса алғанда, оларды қабылдауға дайын елдерді таба алмағандықтан, ішкі жағдай күрт тұрақсыздыққа ұшырап, 1980 жылдың сәуірінде Мариэль қайықтығына әкеліп соқты. АҚШ үкіметі кубалық үкіметті бұрынғы саяси тұтқындар мен олардың отбасыларын алып кетуге рұқсат беретініне сендірді. Бірақ бұл міндеттеме орындалмады. Кетуге рұқсат алып, бірақ баруға жері жоқ бұрынғы саяси тұтқындардың үлкен тобы күнделікті виза алу үшін Венесуэла мен Испания елшіліктеріне, сондай-ақ АҚШ мүдделері бөліміне барып тұрды. Куба үкіметі АҚШ-тың елдегі ішкі тәртіпті тұрақсыздандыруға тырысып жатқанын, осы бейшара диссиденттерді халықтың наразылығын күшейту үшін пайдаланып жатқанын мәлімдеді және егер кубалықтарды эмиграцияға тіркеу жөнінде дереу шаралар қабылданбаса, мәселені өз қолдарына алатынын ескертті. Олар бұрын да Джонсон әкімшілігі кезінде Камариока портын ашып, кеткісі келетін туыстарын алып кеткен Маямиден келген кемелерге рұқсат берген болатын. Сол кездегі дағдарыс өтініш берушілерді тексеру және эмигранттарды АҚШ-қа әуемен тасымалдау үшін ресми бағдарлама құру арқылы шешілді. Никсон әкімшілігі бұл бағдарламаны тоқтатып, бірнеше мың өтініш беруші қараусыз қалды. Мариэль қайықтығының себебі, батыстың бейтарап тұтқындар мен бұрынғы тұтқындарды Кубадан алып шығуға наразылық болғанымен, оның бастамасы Перу елшілігінен кубалық күзетшілерді алып тастау болды, нәтижесінде мыңдаған кубалық пана іздеушілер елшілікке шабуыл жасады. АҚШ-Куба қарым-қатынасы жақсарғандықтан, елден кету қайтадан танымал болды. Бөліскен отбасылардың кубалық мүшелері шығуға рұқсат алуға шақырылды. Заңды жолдар болмағандар үшін 1979 жылдың басынан бері кубалықтардың саны Гаванадағы шетелдік елшіліктерге баспана іздеу және шетелге қауіпсіз өту үшін баруға тырысты. Көптеген адамдар көрші ғимараттардан секіріп, автобустар мен жүк көліктерімен қақпалар мен қоршауларды бұзып, дипломатиялық кешендерге енді. Перу елшілігіне жасалған шабуылдың бірінде кубалық күзетші өзінің әріптесінің оғынан қаза тапты. Куба шұғыл түрде күзетшілерді алып тастады, нәтижесінде он мыңнан астам кубалық пана іздеуші елшілікке ағылып келді. Соңында келесі айларда 125 000 кубалық аралды тастап кетті, олардың көп бөлігі АҚШ-қа бағыт алды. Мариэль кезеңінде бірнеше автобустағы үкімет қызметкерлері мүдделері бөлімінің алдында отбасымен қайта қосуды күтіп тұрған бұрынғы саяси тұтқындар мен АҚШ-қа көшуге үміттенегендерге шабуыл жасады және ғимараттың ішінде пана тапты. Кіші консулдық қызметкер Сьюзан Джонсон ұлттық теледидар мен "Гранма" газетінде халықты қоздырды деген айып тақты. АҚШ үкіметі оны Вашингтондағы Куба бюросына қайтарып алды (және ол Кубадан persona non grata деп жарияланды). Кубалықтар консулдық қызметкерлердің көпшілікті тарату әрекеттерін жасырын түрде түсіріп алып, оны қоздырудың дәлелі ретінде пайдаланды, бірақ қоздырудың жоқтығын көрсеткен аудио жазбасын қоспады. Ғимаратты жөндеу жұмыстары жүргізіліп, 1997 жылы, АҚШ мүдделері бөлімінің қызметкерлері орналасқаннан кейін 20 жыл өткен соң аяқталды.
In early 1979, as more and more Cubans were authorized to leave the country, and could not find countries, including the United States, that would admit them, the internal situation became increasingly unstable, eventually leading to the Mariel Boatlift in April 1980. The US government had led the Cuban government to believe that it would take most of the former political prisoners and their families it authorized to depart. However, it was not possible to fulfill this commitment. A large band of ex political prisoners with permission to leave and no place to go made daily rounds of the Embassies of Venezuela and Spain, as well as the US Interests Section, in search of visas. The Cuban government told the Interests Section it suspected that the US was attempting to destabilize the internal order of the country by using these desperate dissidents to fuel further popular discontent and warned that if immediate action to document these Cubans for emigration was not forthcoming, they would take matters into their own hands. They had done so before during the Johnson Administration when they opened the port of Camarioca to vessels from Miami picking up the relatives who wanted to leave. In that case the crisis was disarmed with the establishment of a formal orderly program to screen applicants and airlift the emigrants to the US. This program was terminated by the Nixon Administration leaving several thousand applicants unattended. Although the Mariel Boatlift was partially a Cuban response to Western failure to take the dissident unadapted prisoners and ex prisoners out of Cuba, it was sparked by the removal of the Cuban security guards from the Embassy of Peru compound resulting in its being overrun by thousands of Cuban asylum seekers. Leaving the country was again in vogue as the US Cuban relationship improved. Cuban members of divided families were encouraged to seek exit permission. For those for whom legal channels were not available, since early 1979, increasing numbers of Cubans had tried to gain access to Foreign Embassies in Havana to gain asylum and safe passage abroad. Large groups entered diplomatic compounds by jumping from adjacent buildings and by ramming gates and perimeter fences with buses and trucks. In such an attempt at the Embassy of Peru, a Cuban guard was killed by friendly fire. Cuba precipitously removed the perimeter guards and over ten thousand Cuban asylum seekers flooded the compound. Eventually 125,000 Cubans left the island in the ensuing months, mostly to the United States. Also during the Mariel period a large group of hundreds of Cuban ex political prisoners and applicants to immigrate to the United States to rejoin family (civilians) waiting in front of the Interests Section was attacked by government employees in several buses and sought refuge inside the building. A junior Consular Officer, Susan Johnson, was accused of inciting the crowd on national TV and in Granma. The USG withdrew her to the Cuban desk in Washington (and she was expelled from Cuba as persona non grata). The Cubans had been secretly filming Consular crowd dispersal activities at the front entrance and used the film as evidence of incitement, but did not include the audio portion which would have shown that there was no incitement. A renovation of the building was undertaken and finally completed in 1997, 20 years after the US Interests Section staff took occupancy.
Пропагандалық шайқастар
USINT Куба мен АҚШ арасындағы үгіт-насихаттың орталығы болды. 1990 жылдардың соңында USINT-ке қарап тұрған жарнама тақтасында революционердің карикатуралық бейнесіндегі Сэм ағаға "Сеньорс Империалисттер, біз сіздерден мүлдем қорқамаймыз!" – "Империалистік мырзалар, біз сіздерден ешқандай қорқыныш сезінбейміз!" деп айқайлаған. 1999-2000 жылдардағы Элиан Гонсалес ісі кезінде USINT-тің шығысындағы аумақ (бұрын жоғарыда аталған жарнама тақтасы орналасқан шөпті жер) асфальтталды және сахна салынды. Кубада бұл алаң Жозе Марти Империализмге қарсы алаңы деп аталады. Бастапқыда митингтер мен наразылық жиналыстары үшін (әсіресе АҚШ үкіметінің әрекеттеріне қарсы наразылық білдіргендер) пайдаланылған, бірақ бұл сахна концерттер үшін де қолданылды, мысалы, Audioslave тобының Live in Cuba альбомында жарық көрген концерті.
USINT was a focus for propaganda between Cuba and the US. In the late 1990s, there was a billboard facing USINT with a cartoon revolutionary shouting to Uncle Sam "Señores Imperialistas ¡No les tenemos absolutamente ningún miedo!" – "Imperialist sirs, We have absolutely no fear of you!" During the 1999 2000 Elián González case, the area to the east of USINT (previously a grassed area containing the above mentioned billboard) was paved and a stage was built. It is known as the José Martí Anti Imperialist Plaza in Cuba. Whilst originally used for rallies and protest meeting (particularly those protesting against actions by the US government), this stage has also been used for concerts, such as Audioslave's concert released on their album Live in Cuba.
Диссиденттерді қолдау
АҚШ мүдделері бөлімі 2002 жылы Джеймс Кейсон миссия басшысы болғаннан бастап Куба үкіметіне қарсы үгіт-насихаттың ошағына айналды. Кейсон Кастро үкіметінің қарсыластарына АҚШ-тың қолдауын күшейтті және диссиденттермен және Кастроға қарсы журналистермен үнемі кездесті. 2003 жылдың наурыз айында Куба билігі 75-ке жуық диссидентті мүдделері бөлімінен заңсыз төлем алғандары үшін түрмеге қамады. Олардың кейбіреулері Варела жобасына қатысқан, бірақ жоба жетекшісі Освальдо Пайя америкалықтардан алшақтығын баса айтты. USINT Havana аумағында жыл сайынғы Рождестволық көрме ұйымдастырылды, онда Санта-Клаус, Фрости қарлы кісі және санақ болды. 2004 жылы көрмеге "75" деген үлкен сан да қосылды, бұл тұтқынға алынған диссиденттерге қатысты (жоғарыда қараңыз). Куба үкіметі бөлім басшысы Джеймс Кейсонның белгіні алып тастаудан бас тартқан жауабы ретінде ғимаратқа қарама-қарсы бірнеше үлкен билбордтарды орналастырды, онда Абу-Грейбтегі зорлық-зомбылықтың суреттері және нацистер туралы сілтемелер болды. 2006 жылдың қаңтар айында USINT Havana ғимаратының жоғарғы қабатының терезелерінде айналмалы "электрондық билборд" орнатып, хабарламалар көрсетуді бастады, соның ішінде Джордж Бернстің: "Осы елді басқаруға білетін барлық адамдардың такси жүргізуі немесе шаш кесуі қаншалықты өкінішті". Наразылық шеруінен кейін Куба үкіметі көптеген бағаналарды орнатып, олардың үстіне бір-бір ақ жұлдызы бар қара туларды іліп, хабарламаларды жасырды. 2006 жылдың маусым айында Granma International газеті билбордты "Біздің халқымызға қатысты ең қарапайым қорлауларды электрондық билборд арқылы жүйелі түрде тарату, олар халықаралық құқықтың ең қарапайым ережелерін бұза отырып, сол империялық қоныстың қасбетінде жазасыз сақтай аламын деп санайды" деп сипаттады. 2009 жылдың маусым айында электрондық билборд АҚШ Мемлекеттік департаментінің мәлімдемесіне сәйкес, Куба халқына ақпарат жеткізуде тиімді болмағандықтан өшірілді.
The US Interests Section became a focus of anti government propaganda with the Cuban government when James Cason became head of mission in 2002. Cason stepped up US support for opponents to the Castro government, and regularly met dissidents and anti Castro journalists. In March 2003, approximately 75 dissidents were jailed by the Cuban authorities for allegedly receiving unlawful payments from the Interests Section. Some of these were participants in the Varela Project, though the leader of that project, Oswaldo Payá, was careful to stress his distance from the Americans. The grounds of the USINT Havana featured an annual Christmas display – including a Santa Claus, a Frosty the Snowman, and a sleigh. In 2004, the display also included a large number "75". This was in reference to the jailed dissidents (see above). The Cuban government, in response to Section Chief James Cason's refusal to remove the sign, placed several large billboards facing the building, carrying images of the abuse in Abu Ghraib and references to Nazis. In January 2006, USINT Havana began displaying messages on a scrolling "electronic billboard" in the windows of their top floor, including the George Burns quotation, "How sad that all the people who would know how to run this country are driving taxis or cutting hair." Following a protest march, the Cuban government erected a large number of poles, carrying black flags with single white stars, obscuring the messages. In June 2006, Granma International referred to the billboard as "the systematic launching of the crudest insults of our people via the electronic billboard, which, in violation of the most elemental regulations of international law, they think they can maintain with impunity on the facade of that imperial lair." In June 2009, the electronic billboard was turned off, because according to the US State Department, the billboard was not effective in delivering information to the Cuban people.