Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Mk VIII (A25) жеңіл танкi, сондай-ақ американдық президент Рузвельттiң бас дипломатиялық кеңесшiсi Гарри Хопкинс есiмiмен, және Бас штабтың спецификация нөмiрi A25, Екiншi дүниежүзiлiк соғыс кезiнде Vickers Armstrong компаниясымен өндiрiлген британдық жеңiл танкi болды. Mk VIII компанияның британдық армия үшiн салған жеңiл танктерiнiң соңғысы болды және ол Vickers Armstrong компаниясы жобалаған бұрынғы жеңiл танкi, Mk VII Tetrarch-тiң жалғасы болды. Mk VIII-ге бiрқатар өзгерiстер енгiзiлдi, ең бастысы оның енi, ұзындығы және салмағы артты, сондай-ақ бронясының қалыңдығы ұлғайтылды. Танкiнiң дизайны 1941 жылдың соңында Соғыс кеңсесiне ұсынылды, сол айда Соғыс кеңсесiнiң Танк кеңесi 1000 данаға алғашқы тапсырыс бердi, бұл сан қарашада 2410-ға дейiн өстi. Өндiрiс 1942 жылдың маусымында басталды, бiрақ дереу танкiмен қиындықтар туындады, және Соғыс кеңсесi мен Ұрыс машиналарын сынау орталығы шағымданғаннан кейiн дизайнда бiрқатар түзетулер енгiзуге тура келді. Бұл проблемалар соншалықты өткiр болды, 1943 жылдың ортасына дейiн тек 6 танк өндiрiлдi, ал 1945 жылдың ақпан айында өндiрiс тоқтағанда барлығы 100 дана ғана шығарылды. 1941 жылдың ортасына қарай Соғыс кеңсесi мен британдық армияның шенеуниктерi жеңiл танктердiң нашар қару-жарақтары мен бронясы, сондай-ақ соғыс кезінде көрсеткен нашар нәтижелерiне байланысты британдық армияда қолданудан тоқтату жөн деген шешiмге келді. Осылайша, Mk VIII көптеген танктер өндiрiлгенге дейiн ескiрiп қалды, және ешқайсысы да жауынгерлiк қимылдарға қатыспады. Соғыс кеңсесi осы шешiмдi ескере отырып, жобалау үшiн бiрқатар жоспарлар жасады, соның iшiнде барлау бөлiмшелерiн жабдықтау немесе оларға қанаттар бекiтiп, әуе күштерiне танктердi желкендер ретiнде буырып, әуе десанттық әскерлердi қолдауға жiберу идеясы қарастырылды; ақырында, салынған танктердi әуежайларды қорғау үшiн Корольдiк әуе күштерiне беруге шешiм қабылданды. Mk VIII-дiң бiр нұсқасы, Alecto өзiн-өзi жылға қозғалтатын артиллериялық қондырғы, гаубицамен жабдықталып, әуе десанттық әскерлерiнiң жақыннан қолдау көрсету құралы ретiнде пайдаланылуы тиiс болды; алайда олардың тек бiрнеше ғана данасы өндiрiлдi және ешқайсысы да жауынгерлiк қолданысқа енгiзiлген жоқ.
The light tank Mk VIII (A25), also known as the Harry Hopkins, after American President Roosevelt's chief diplomatic advisor, and A25 from its General staff specification number, was a British light tank produced by Vickers Armstrong during the Second World War. The Mk VIII was the last in the line of light tanks the company had built for the British Army, and was intended to be the successor of the previous light tank designed by Vickers Armstrong, the Mk VII Tetrarch. A number of changes were made to the Mk VIII, most notably increasing its width, length and weight and also increasing the thickness of the armour. The design of the tank was submitted to the War Office in late 1941, with an initial order for 1,000 models being made by the Tank Board of the War Office in the same month, a number that increased to 2,410 in November. Production began in June 1942 but immediately began encountering problems with the tank, and a number of modifications had to be made to the design after complaints were made by the War Office and the Fighting Vehicle Proving Establishment. These problems were so acute that only 6 tanks had been produced by mid 1943, and only 100 when production ended in February 1945. By mid 1941, officials in the War Office and the British Army had taken the decision that light tanks were no longer to be used by the British Army due to their inferior weapons and armour, as well as their poor performance during the conflict. Consequently, the Mk VIII was obsolete by the time that any significant number of the tanks had been produced, and none ever saw combat. A number of plans were made by the War Office for the design in light of this decision, including equipping reconnaissance units with them, or the unsuccessful idea of attaching wings to them so that aircraft could tow them as gliders into position to support airborne forces; eventually it was decided to hand over those tanks that had been built to the Royal Air Force for use in airfield defence. One variant on the Mk VIII was designed, the Alecto self propelled gun which was to have mounted a howitzer and used as a close support vehicle by airborne forces; however only a few were ever produced and they were never used in combat.
Даму тарихы
Mk VIII – британдық армия үшін Mk VII Tetrarch танкының ізбасары ретінде Vickers Armstrong компаниясы жобалаған жеңіл танк. Компания Mk VIII танкының Tetrarch танкысының дизайнын бірнеше жағынан, әсіресе брондау қорғау тұрғысынан жақсартатынын күткен. Оның броны Tetrarch танкысіне қарағанда қалыңдатылған, алдыңғы корпус пен мұнараның броны қалыңдығы , ал бүйірлік броны қалыңдығы , сондай-ақ мұнара мен корпусының беттері Tetrarch танкысіне қарағанда көбірек көлбеу бұрышпен жасалған, бұл оқтарды кері қайтаруға көмектесетін. Tetrarch танкысының өлшемдері де өзгертілді, Mk VIII танкысы 0,3 метрге ұзынырақ, 1 футқа (0 метрге) енірек және салмағы артты. Бұл өзгерістер танкты әуемен тасымалдау мүмкін емес етті, себебі ол General Aircraft Hamilcar планері үшін тым ауыр болды. Tetrarch танкысынан айырмашылығы, Mk VIII танкысының рульдік басқару жүйесі күшпен жұмыс істейтін.
The Mk VIII was the light tank designed by Vickers Armstrong to be the successor to the Mk VII Tetrarch for the British Army. The company intended that the Mk VIII would improve on the design of the Tetrarch in a number of areas, particularly that of armour protection. It had thicker armour than the Tetrarch, with the frontal hull and turret armour being increased to a thickness of and the side armour to , and the turret and hull were given more sloping surfaces than the Tetrarch to help deflect shells. The dimensions of the Tetrarch design were also changed, with the Mk VIII being longer by , wider by 1 feet (0 m) and its weight being increased; these alterations meant that the tank could no longer be air portable, as it was too heavy to be carried by the General Aircraft Hamilcar glider. Unlike the Tetrarch, the steering system of the Mk VIII was power assisted.
Пайдалану тарихы
1941 жылдың ортасына қарай Соғыс кеңсесінің және Армияның шенеуніктері жеңіл танктер тұжырымдамасының британдық армия үшін тиімсіз және тым осал екеніне толық көз жеткізді. Бұл Франция шайқасы кезінде британдық жеңіл танктердің нашар өнімділігіне байланысты болды, себебі дұшпан танктеріне қарсы күресуге арналған танктар жетіспеуі салдарынан жеңіл танктер неміс бронетехникасына қарсы қолданылды; осының нәтижесінде жоғары шығындар Соғыс кеңсесін жеңіл танк конструкциясының қолайлылығын қайта қарастыруға мәжбүр етті. Жеңіл танктердің соғысқа дейінгі рөлі, яғни барлау, шағын экипаждармен және жолдан өту қабілеті жақсырақ барлау машиналарымен жақсы орындалатыны анықталды. 1942 жылдың желтоқсан айында жарияланған саяси есепте танкты барлау полкіне немесе арнайы операциялар үшін құрылған жеңіл танк полкіне беру ұсынылды. Бұл ұсыныстар талқыланды және қабылданбады, оның орнына құрастырылған танктерді әуежайлар мен әуе базаларын қорғау үшін Корольдік әуе күштеріне беру туралы шешім қабылданды. "Алекто" британдық әуе десант бөлімшелері соғыс кезінде қолданған гаубица сияқты қолдау қаруларын тасымалдауға арналған жартылай гусеницалық машиналарын алмастыру үшін жобаланды және 1942 жылдың соңында алғаш рет құрастырылды. Ол 75 мм-лік зеңбірекпен жабдықталған бронеавтомобильдердің орнына да қолданылуы мүмкін еді. Соғыс кеңсесі 2200 "Алекто" тапсырыс берді, бірақ олардың аз ғана саны өндірілді, олардың ешқайсысы қолданысқа енбеді; көптегендері Корольдік инженерлік бөлімшелері үшін бульдозерлерге айналдырылды.
By mid 1941 officials at the War Office and in the Army had finally decided that light tanks as a concept were a liability, and too vulnerable to be used by the British Army. This was due to the poor performance of British light tanks during the Battle of France, caused when a shortage of tanks designed to engage enemy tanks had led to light tanks being deployed against German armour; the resulting high casualties led to the War Office rethinking the suitability of the light tank design. The pre war role of the light tank, that of reconnaissance, had also been found to be better carried out by scout cars which had smaller crews and better cross country abilities. A policy report issued in December 1942 suggested that the tank could be issued to reconnaissance regiments or special light tank regiments raised for specialized operations. These suggestions were discussed and discarded, and instead it was decided that those tanks built should be handed over to the Royal Air Force for use in defending airfields and airbases. The Alecto was designed to replace the half tracks carrying support weapons, such as howitzers, which British airborne formations used during the conflict, and was first developed in late 1942. It could also have been used in place of 75mm gun equipped armoured cars. The War Office had ordered 2,200 Alectos but only a small number were ever produced, none of which saw service; many were converted into bulldozers for use by Royal Engineer units.